www.prosopa.com

Ξαφνικά μια Τετάρτη του Απριλίου 2011

Κοιμήθηκα στις 2 το πρωί και στις 3 πετάχτηκα. Ήρθα και κάθισα εδώ μπροστά στο λαπ-τοπ και προσπάθησα να θυμηθώ με ποιόν κωδικό έμπαινα στο μπλόγκ μου τόσα χρόνια που κάθε μέρα του μιλούσα. Ευτυχώς κάπου τον βρήκα αποθηκευμένο και “μπήκα”. Ταράχτηκα πολύ, δεν ξέρω γιατί. Βρήκα πάλι εδώ τον Αρη τον δικό μου που με τόσους κόπους είχα ανασυνθέσει - και δεν ξέρω που τον “έχασα” πάλι μέσα στις αγωνίες της καθημερινότητας και το μέγα στρίμωγμα. Είναι κι’ αυτό το Facebook που είναι μεγάλη παγίδα τελικά, βρίσκεσαι ξαφνικά με 5.000 φίλους και νομίζεις ότι “επικοινωνείς” ενώ δεν επικοινωνείς, απλώς τη δουλειά τους κάνουν μερικοί (και ίσως και εσύ την δική σου υποσυνείδητα). Είναι 13 Απριλίου σήμερα και τώρα που γράφω είμαι μόνος μου στο Top’s στο Κολωνάκι, περιμένοντας να περάσει λίγο η ώρα να πάω να κάνω εκπομπή 5 με 6. Μετά θα περάσω απ’ το “Παλλάς” όπου είμαι καλεσμένος να δω την καινούργια δουλειά του Παπαϊωάννου που κρατάει 6 ώρες. Αν αντέξω καμιά ωρίτσα τυχερός θα είμαι. Και αύριο συνάντηση-συνέντευξη με τον παπά-Φιλόθεο Φάρο το μεσημέρι και μετά εκπομπή - και την Παρασκευή το βράδυ, όπως θα μπαίνει του Λαζάρου το εξαίσιο Σάββατο, θα …μπαρκάρω για Κάσο.
Θα βρω μια φωτογραφία να ανεβάσω το ποστάκι αυτό, έτσι για το καλό - και θα επανέλθω για να εξηγηθώ καλύτερα (με τον εαυτό μου εννοώ). Μεγάλη ανακούφιση αυτή η μικρή πατρίδα η διαδικτυακή. Πολύ μεγάλη.