Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί…
Αυτή η ιστορία με την καθημερινή ανάβαση στον Λυκαβηττό μετά τον πρωϊνό καφέ και το πρώτο ντούς, κάτι μου κάνει, κάπως με φτιάχνει, κάτι παράξενο γίνεται. Στο ξεκίνημα δεν έχω φόρα και στα μισά του δρόμου η καρδιά μου χτυπάει σαν τούμπανο και νομίζω οτι δεν μπορώ να πάρω ανάσα, αλλά συνεχίζω και ξαφνικά, κράκ, φεύγει όλο το βάρος και η υπόλοιπη ανάβαση γίνεται σαν διακτινισμός, περπατάω και βλέπω τριγύρω μου την Αττική, τον Υμμητό, τη θάλασσα, τα καράβια στο βάθος, τα νησιά, είδικά σήμερα που είχε βοριαδάκι είχε μια ορατότητα μαγευτική, δεν τέλειωνε πουθενά η ματιά μου. Στην Ακρόπολη οι γερανοί διστάζανε να μεταφέρουνε τα μαρμάρινα τεκμήρια του Αρχαιοελληνικού μας παρελθόντος στο καινούργιο Μουσείο που όλοι το γκρινιάζουνε αλλά σα να μου φαίνεται πως είναι μια κουκλάρα τελικά, γι΄αυτό βγάλανε τα μαχαίρια οι τοπικοί συνάδελφοι που δεν την πήραν τη δουλειά - γιατι ο διαγωνισμός ήταν διεθνής. ΟΙ πρώτες εντυπώσεις είναι πάρα πολύ θετικές. Και τελικά αυτά τα δύο κτίρια που τάχουμε πιά περι πολλού, τα “νεοκλασσικά”, ε, δεν χάλασε κι΄ο κόσμος να τα θυσιάσουμε ώστε να ενοποιηθεί πλήρως ο χώρος και νάναι ένας περίπατος μόνο στο πάρκο η απόσταση ανάμεσα στον βράχο και το Μουσείο. Δεν ταιριάζουνε δυό πολυκατοικίες εκεί στη μέση έτσι όπως εξελίχτηκαν τα πράγματα. Ξέρω. Είναι ωραία κτίρια και ανήκουν σε καλούς ανθρώπους, φίλους μας. Αλλά τι να κάνουμε, θάναι ωραία ν΄ανοίξει εντελώς το τοπίο και να μπορείς να βλέπεις τον βράχο της Ακροπόλεως μονάχο του, καθαρογραμμένο στον ορίζοντα, με τα υπόλοιπα πιά του Παρθενώνα, ενώ θα κόβεις βόλτες στο Μουσείο και θα κάθεσαι να πιείς έναν καφέ χαζεύοντας τον Χρόνο που παίζει σαν μικρό παιδί και κλωτσάει τη μπάλα απ΄τον 5ο π.χ Αιώνα στον 21ο, δίπλα στο μετρό. Πήγαμε στην παρουσίαση του δίσκου της Αλκηστις Πρωτοψάλτη σ΄ένα πολιτιστικό κέντρο στην Πλάκα και μετά περπατήσαμε και πήγαμε και φάγαμε εξαιρετικά στην Kuzina στο Θησείο, εκεί που έκοβε τίς βόλτες του ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας με τον Αλκιβιάδη και τ΄άλλα τα παιδιά. Ο Αγιος Φίλιππος ήταν κλειστός, ήθελα ν΄ανάψω ένα κεράκι και να χαιρετήσω τον εφημέριο που είναι φίλος, καλός, τρυφερός και ανοιχτός άνθρωπος, με αγάπη διαθέσιμη, όχι κατατεθειμένη στην θυρίδα κάποιας τράπεζας. Μετά σπίτι, διάλεξα τραγούδια για την εκπομπή και μετά στο θέατρο όπου προχωράμε κάθε μέρα τρία βήματα αντί ένα. Ολη η μέρα μου όμως ήτανε σφραγισμένη απ΄αυτό το σκαρφάλωμα στην κορφή του Λυκαβηττού, τη ανοιχτή θέα απο εκεί απάνω που σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα απο μια άμεση απόσταση που την καταργείς ο ίδιος σε 20 λεπτά, όταν μπαίνεις με φόρα στο κέντρο της Αθήνας, να ζήσεις, να διεκδικήσεις, να δοθείς, να παλέψεις. Τότε αυτή η ζωή που απο εκεί ψηλά φαίνεται σαν μια εικόνα πανοραμική με την οποία εσύ δεν συνδέεσαι άμεσα, γίνεται αμέσως μια ενότητα της οποίας αποτελείς αναπόσπαστο μέλος. Την αγαπώ πολύ την Αθήνα πιά. Πρίν λίγα χρόνια νόμιζα οτι δεν την αγαπούσα, ίσως γιατί δεν είχα αυτοσυστηθεί στον ίδιο μου τον εαυτό και απέδιδα στο περιβάλλον, στα “εκτός εμού” τις όποιες ανισοροπίες μου. Τώρα η πόλη με βοηθάει να ισοροπώ και να χαμογελάω. Εχουμε αφήσει εκρέμότητες, τον Αλ Γκόρ και τον Αρχιεπίσκοπο, το ΠΑΣΟΚ και άλλα πολλά. Αυτή τη στιγμή είμαι αλλού, άλλου είδους σκέψεις έχουν εγκατσταθεί στο μυαλό μου. Χάρηκα πάρα πολύ που είδα τον Αρχιεπίσκοπο να στέκεται γερά στα πόδια του και ξέρω πόση γενναιότητα, αντοχή στον πόνο και πίστη ανυπόκριτη χρειάζεται αυτή η προσπάθεια, να μιλήσει όσο πιό απλά και άμεσα μπορούσε στις κάμερες. Ξέρω, οι περισσότεροι δεν τον χωνεύετε. Δεν με νοιάζει όμως καθόλου. Δικαίωμά σας. Εγω τον αγαπώ όλο και περισσότερο. Οσο για τον Αλ Γκόρ επιμένω οτι η προσπάθειά του, όσο “πολιτική” και αν είναι, είναι αξιέπαινη. Είμαι μαζί του! Και περπατώντας στα χώματα της αρχαίας Αθήνας, βλέποντας τούς γερανούς να δουλέυουν για το Μουσείο, περνώντας μέσα απο ένα γύρισμα για την ταινία τής Ελληνοαμερικάνας συζύγου του Τόμ Χάνκς που ξεχνάω τ΄όνομά της, αυτή όπου πρωταγωνιστεί ο¨”διεθνής” μας πιά Αλέξης Γεωργούλης, πηγαινοντας στο Γκάζι και την Ιερά Οδό δια μέσου της Σοφοκλεους και των παρόδων της τών πηγμένων στούς μετανάστες (μου θυμίζει πολύ Κάϊρο εκείνο το κομμάτι), νοιώθω πως επιπλέουμε όλοι, Αθώοι και Ενοχοι για όλα, πάνω στο ίδιο ποτάμι που κυλάει και ξέρει πολύ καλά που πάει. Ποτέ δεν πάψαμε εμείς οι άνθρωποι να κάνουμε πολέμους και να διεκδικούμε πράγματα που θα βελτιώναν την καθημερινή μας ζωή. Γίνονται πόλεμοι για τα πετρέλαια και τούς υδατινους πόρους, για τα συμφέροντα και τις ανάγκες του παγκόσμιου σύχγρονου καπιταλισμου. Για το πετρέλαιο ας πούμε. Θέλουνε οι Αμερικάνοι και οι Δυτικοί και οι Ρώσσοι να εξασφαλίσουνε πετρέλαιο. Ποιός το καταναλώνει; Το πίνει ο Μπούς για long drink; Μπά. Εμείς εδω με τις τζιπάρες μας και τούς καυστήρες μας και τίς απίστευτες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνουμε το ρουφάμε αχόρταγα. Και αν αύριο μας πούνε “δεν έχει πετρέλαιο” τι θα κάνουμε; Θα την πέσουμε στην οποιαδήποτε κυβερνηση τοπικά και στο παγκόσμιο σύστημα που μας άφησε ακάλυπτους. Πείτε με όσο αντιδραστικό θέλετε : Θέλουμε να φοράμε ρούχα που τα φτιάχνουνε πεινασμένοι άνθρωποι για ένα κομμάτι ψωμί εκεί που τα εργατικά χέρια δεν είναι απλώς φτηνά, είναι σχεδόν τζάμπα - και συγχρόνως να τσιρίζουμε για την αδικία που υπάρχει στον κόσμο. Τα θέλουμε όλα. Ολα όσα καταστρέφουν το περιβάλλον, όλα όσα δημιουργούν καρκίνους, όλα όσα παραγονται μέσα απο την φριχτή εκμετάλευση των φτωχών συνανθρώπων μας στην Αφρική και τη Ασία. Αλλά είμαστε και “προοδευτικοί” - φτάνει να λειτουργούνε όλα άψογα και ν΄ανοίγει αυτόματα η πόρτα του γκαράζ μόλις πλησιάζουμε το νεόδμητο οικογενειακό μας μέγαρο. Τα θέλουμε όλα. Και θέλουμε να είμαστε και αμέτοχοι οιασδήποτε ευθύνης. Αλλά όπως λέει κι΄ο Γκάτσος στον “Κεμάλ” τού Χατζιδάκι : “Δεν αλλάζουν οι καιροί - με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί”… Υ.Γ : Απο τον φίλο μου τον Πάνο (Κατα-Καμμένο!), μιά διόρθωση. Ευχαριστώ Πάνο! Leave a Reply
“Η ταινία στην οποία αναφέρεσαι νομίζω πως είναι της Νία Βαρντάλος (αυτής που έκανε το “Γάμος αλά ελληνικά)”.
16/10/2007 0:16 by zardav Posted in Uncategorized |
“Comments”
Αρη, κατ΄ αρχήν χαίρομαι που βλέπω ότι η αισιοδοξία σου συνεχίζεται.
Αυτή νομίζω είναι που σου παίρνει το βάρος στα μισά της ανάβασης προς τον Λυκαβηττό και μετά νοιώθεις ανάλαφρος και πετάς σαν πουλί.
Εχεις δίκιο, υπάρχουν πολλοί από εμάς που δεν συμφωνούν για όσα γράφεις για τον Αρχιεπίσκοπο ή για τον Αλ Γκορ κι εγώ είμαι ανάμεσά τους. Ομως, μας αποστομώνεις
με τις τελευταίες παραγράφους του
κειμένου σου.
Ναι, δυστυχώς, τα θέλουμε όλα.
Ανεξάρτητα αν αυτό σημαίνει περισσότερη εκμετάλλευση ανθρώπων, περισσότερη μόλυνση του περιβάλλοντος, περισσότερη αδικία στον κόσμο. Για να έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε για αδικία, θα πρέπει πρωτίστως να μην αδικούμε εμείς τους άλλους.
Κι αν δεν αλλάξουμε πρώτα οι ίδιοι, ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί δεν θα αλλάξει τίποτα σ΄ αυτόν τον κόσμο.
Καλό είναι να το θυμόμαστε συνέχεια και όχι κατά καιρούς ούτε μόνο όταν μας συμφέρει…
Καλημέρα
Πράγματι, ούτε εγώ υπήρξα ποτέ θαυμάστρια του Αρχιεπισκόπου, για την ακρίβεια τον θεωρώ υπαίτιο για πολλά κακώς κείμενα της κοινωνίας μας, ιδίως για την έξαρση ενός ιδιότυπου νεο-εθνικισμού. Μάλιστα η συμπάθειά σας προς εκείνον (την οποία εννοείται ότι σέβομαι απόλυτα) νομίζω πως έρχεται σε αντίφαση με τις υπέροχες αντιλήψεις σας περί παγκοσμιοποίησης και κατάργησης των συνόρων. Εν ολίγοις, πιστεύω ότι αν σας διάβαζε την εποχή πριν αρρωστήσει, μάλλον θα σας χαρακτήριζε ευρωλιγούρη και ανθέλληνα… Πιστέψτε με όμως, τώρα που περνάει τόσο δύσκολες στιγμές, η ειλικρινά ανθρώπινη ευχή μου είναι να αναρρώσει, έστω και αν χρειαστεί ένα θαύμα.
Σχετικά με τις τελευταίες, “αποστομωτικές” παραγράφους (συμφωνώ, gatti!) τι να πω; Ιδίως για την κατασπατάληση ενέργειας, στην Ελλάδα του 2007, με τα αμέτρητα καλογυαλισμένα χάμερ που δεν έχουν βγει ποτέ εκτός δρόμου αλλά καταβροχθίζουν τεράστια αποθέματα βενζίνης…
Μερικά χρόνια πριν απέφευγα να αγοράζω ρούχα made in china, india και λοιπά, όχι για να ενισχύσω την ντόπια αγορά και τέτοιες σαχλαμάρες, αλλά προσπαθώντας να μποϋκοτάρω τις εταιρίες που έχουν εργοστάσια εκμετάλλευσης πεινασμένων εργατών. Δεν ήταν ρατσισμός! Απλά ήξερα ότι σε αυτές τις φτωχές χώρες δυστυχώς επιτρέπεται η παιδική εργασία και συχνά οι εργάτες είναι μικρά παιδιά - δούλοι!
Δυστυχώς τώρα πια δεν έχω επιλογή! Επειδή στο μεταξύ έγινα και μαμά, σας υπογράφω ότι δεν υπάρχει παιδικό ρουχαλάκι που να μην είναι από τέτοιες χώρες, ξεκινώντας από τα ακριβά στο Κολωνάκι και φτάνοντας στα καθημερινά ρουχαλάκια των Τζάμπο…
Άρη στο τέλος θα καταφέρεις να κάνεις αισιόδοξους μέχρι και κάτι τύπους σαν εμένα. Μόνο αν μου επιτρέπεις μια διόρθωση. Η ταινία στην οποία αναφέρεσαι νομίζω πως είναι της Νία Βαρντάλος (αυτής που έκανε το “Γάμος αλά ελληνικά).
Καλημέρα…
Σχετικά με το μουσείο και τις πολυκατοικίες έχω κάποιες ενστάσεις… Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσω τη θέση μου… Δεν είμαι επ’ ουδενί αλληλέγγυος σε αυτούς που έχουν εκεί διαμερισματάρες και (εν πολλοίς) ευθύνονται για το σημερινό χάλι της πρωτεύουσας…
Εν τούτοις φοβούμαι πως χωρίς παιδεία, ο ενοποιημένος χώρος θα καταντήσει σαν τον πεζόδρομο της Ερμού… Ωραίος (ο καλύτερος) περίπατος έως το γκάζι… Μόνο που πρέπει να προσέχεις γιατί περνούν σαν σίφουνες οι μεγάλες μοτό και τα αυτοκίνητα υπό το άγρυπνο βλέμμα του εκεί περιπολικού…
Φοβάμαι δηλαδή μήπως το όλο concept μετά την κατεδάφιση των κτηρίων αυτών (από τα λίγα όμορφα που έχουν απομείνει) προκύψει σαν τη πλάκα… Τσολιάδες με φέσια και μαίανδρους και τζιν παντελόνι να χορεύουν συρτάκι και να δείχνουν την Ακρόπολη… Κάτι σαν χούντα εν ολίγης…
Δεν εμπιστεύομαι με τίποτα τους κρατούντες γαλάζιους - πράσινους κόκκινους ροζ και βαθύ μπλε(θλιβεροί ερασιτέχνες)… Τα λαμόγια (όπως στο Πεντελικό όρος) θα βρούν την άκρη για να ασχημύνουν κι άλλο τη ζωή μας…
Έτσι σκέφτομαι μήπως αν τα αφήναμε όλα απείρακτα, οι νεότερες γενιές με παιδεία (αν υπάρξουν) να βρούν λύση…. φθάνει ο ερασιτεχνισμός και ο δωσιλογισμός…
Einai asteio alla syzhtousa me amerikanida emfanws kapitalistria kathigitria Oikonomikwn( kalo myalo kai to ennow) i opoia yposthrize oti an ta paidakia den ergazontan, den tha eixan xrhmata oute gia faghto. Paromoiws kai oi goneis tous den tha eixan xrhmata an den eixan emfanistei oi etaireies pou tous plhrwnoun estw kai me elaxista posa.
to pio akraio: yposthrize oti kati analogo symvainei kai me to tsigaro: den skotwnei o kapnos alla oi ousies pou periexei.
Ouden sxolion
Γιά το καινούργιο Μουσείο απέναντι απ΄την Ακρόπολη δεν ξέρω, δεν έχω ακόμα γνώμη σιγουρεμένη. Γιά το εσωτερικό του βέβαια ούτε λόγος: δεν γνωρίζω-δεν απαντώ. Γιά το εξωτερικό του πάντως βλέπω ένα μεγαθήριο μισοθαμμένο πίσω από το κτίριο του Συντάγματος Μακρυγιάννη κι΄ανάμεσα σε κουρασμένες πολυκατοικίες του ΄60. Πως θα γεράσουν άραγε όλ΄αυτά μαζί;
Πάντως αν ποτέ χρειαστεί να κατεδαφιστούν τα δύο κτίρια που “εμποδίζουν”, προτείνω να παραχωρηθούν δύο ανάλογα (δύσκολο)οικόπεδα, έστω και με κατεδάφιση τερατουργημάτων που αφθονούν, ώστε να διασωθούν διά της επαναλήψεως έστω, τουλάχιστον τα κελύφη κτιρίων μοναδικών γιά την πόλη μας. Πρόταση δεν λέω μάλλον …ανεδαφική, αλλά πρέπει να τα σώσουμε , τουλάχιστον την όψη τους, “την μορφήν των”. Δεν είπα να γίνομε Ουνέσκο (βλέπε Αμπού Σίμπελ), αλλά έστω να έχομε μιά σκιωνγραφία (σκιών αγαπημένων).
Ζήτω η αισιοδοξία! Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο!
Κι εγώ αγαπητέ Άρη δεν πολυσυμπαθούσα το Χριστόδουλο. Αλλά έλεος πια! Ας αφήσουν τον άνθρωπο να επικεντρωθεί στο θέμα της ανάρρωσής του. Και η απανθρωπιά έχει τα όρια της.. ( νομίζω δηλαδη…)
Ο “Γάμος αλά Ελληνικά” είναι της Νια Βαρντάλος.
Αλλά και η γυναίκα του Tom Hanks είναι ελληνίδα, η Rita Wilson. Τώρα ποιο ελληνικό επίθετο έγινε Wilson, θα σας γελάσω και δεν το θέλω. Πάντως αν δεν την έχετε υπόψιν σας, έπαιζε την αδελφή του αντρα της :-)στο Sleepless In Seattle.
Καλή επιτυχία στο θεατρικό!!!!!
Aρη πέστα
Με την υπερκαταναλωση και την υπρκάλυψη ανύπαρκτων φύσει και συναισθηματική θέση αναγκών, πριμοδοτούμε το θηρίο της Αποκάλυψης, την Αχόρταγη, Ακόρεστη, Διαβολική Ιδιοτέλεια των ολίγων βλακικών υποκειμένων.
Το “δεν πα να ψοφήσεις εσύ, εγώ να μαι καλά και να κονομάω” ευτυχώς για αυτούς, τώρα που ο ήλιος απο πηγη ζωής κατεστη λάμπα νεκροτομείου, θα αναπληρώσει μερικώς την επικειμενη κρίση και θα φάνε και λίγη κόλαση και στην παρούσα ζωή, μαζί με όλους εμας τους συμμετοχικά ->>>> χερια & πόδια “αμέτοχους”
Έχει τον τρόπο της τον περίεργο η Αθήνα σε εξυψώνει σε μιαν άλλη ζωή σε μεταφέρει ανάμεσα στο αχρονικό της πλήθος πάνω από τα γεγονότα ανάμεσα σε πρόσωπα και τότε το έκθεμα γίνεσαι καμια φορά εσύ. Παθώς και μαθώς τώρα σου μιλάω!
gatti : Δεν θέλω καθόλου νάχω δίκηο ούτε να αποστομώνω κανέναν, αλλά για να πω και του στραβού το δίκηο, καμμιά φορά τόσο ΔΕΝ καταλαβαίνω κάποιες απόψεις που καταλήγω να αυτοανακυρήσομαι εντελώς γκάου και να λέω “σκάσε, μη μιλάς, οι άλλοι δεν το βλέπουν έτσι”. Αλλά, ειλικρινά, δεν έχω καταλάβει. Εχουμε επιλέξει να ζούμε με λαπ-τοπς, αυτοκίνητα, air-conditions, hairsprays, καυστήρες, πλυντήρια, στεγνωτήρια, πισίνες, μετρό, λεωφορεία, φωτισμένους δρόμους, μετρό, σκάφη, Highspeed, αεροπλάνα - όλα αυτά τελοσπάντων. Είναι ατέλειωτος ο κατάλογος. Αν παρατηρηθεί ΣΟΒΑΡΗ έλλειψη απορυπαντικών ας πούμε και τα εκατομμύρια νοικοκυριά της Ελάδδας μόνο μιλάμε τώρα δεν βρούνε να προμηθευτούνε το προϊόν αυτό το άθλιο που ρυπάινει τα πάντα, θα ξεσηκωθεί επανάσταση. “Πώς θα πλύνουμε τα ρούχα μας”; Σενάριο Οργουελ μπορώ να σου γράψω για τον πανικό που θα επέλθει αν μας στερήσουν τα απορυπαντικά όλων ημών των οικολογικά “ευαίσθητων”. Μέχρι και επανάσταση. Ταράστια αναστάτωση πάντως. Αν κρατήσει αυτή η έλλειψη μια βδομάδα-δέκα μέρες ο κόσμος θα βγεί στούς δρόμους, θα φωνάζει, θα λέει οτι ο καπιταλισμός μας έβαλε κι΄αγοράσαμε πλυντήρια και στεγνωτήρια και τώρα, νά, μας στερεί το απορυπαντικό και το μαλκατικό μας, το Soupline μας που τόσο μας παρηγορεί με την τρυφερή του μυρουδιά. Πάνω στον μήνα ΟΛΕΣ οι νυκοκοιρές, φτωχές και πλούσιες μαζί με τίς φιλιπινέζες τους, θα κλείσουνε τίς Εθνικές Οδούς και θα μπλοκάρουνε τον κρατικό μηχανισμό. Χωρίς πλυμμένη μπλούζα καμμιά υπάλληλος του ΙΚΑ δεν θα πάει στο γραφείο της και με βρώμικο σώβρακο κανένας γιατρός δεν θα πάει να χειρουργήσει. ΕΜΕΙΣ καταναλώνουμε αυτα που ρυπάινουν το περιβάλλον. Και μετά μας τη σπάσει ο Γκόρ που πήρε το Νόμπελ. Εντάξει, ας μην τόπαιρνε λοιπόν. Ας το δώσουνε στην Colgate-Palmolive, τι να πώ πιά κι΄εγώ;
Καλησπέρα,
Να κάνω μια ερώτηση, με συγχωρείς: κατά τι θεραπεύει την υποκρισία μας περί το περιβάλλον, αυτήν που περιγράφεις τόσο ωραία προς το τέλος του ποστ, η βράβευση του Αλ Γκορ; ο οποίος, πώς να το κάνουμε, είναι αυτός που είναι: ένας κάποτε ισχυρός πολιτικός που δεν ανησυχούσε καθόλου για το περιβάλλον όταν, μεταξύ άλλων, τα Βαλκάνια γέμιζαν απεμπλουτισμένο ουράνιο.
Φαντάζομαι, κατά τον ίδιο τρόπο που θεραπεύτηκε η αδιαφορία μας περί τη λογοτεχνία όταν βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, πριν από πολλά χρόνια, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ για τα απομνημονεύματα του (!) και λίγο πιο πρόσφατα, οι «Γιατροί χωρίς Σύνορα», ένα χρόνο αφού είχαν αρνηθεί να μπουν στη βομβαρδιζόμενη Σερβία, χωρίς την συναίνεση του UCK και είχαν διαγράψει το ελληνικό τμήμα τους γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο!
Εδώ που τα λέμε, πόσο ωφελείται το περιβάλλον όταν πρέπει να κάνει κανείς το γύρο του κόσμου, με αεροπλάνα και βαπόρια, με σκοπό να δώσει μια διάλεξη σε κάθε χώρα και να μας πει να είμαστε καλά παιδιά και να αγαπάμε το περιβάλλον; Μήπως το περιβάλλον θα ήταν καλύτερα αν ο Αλ Γκορ καθόταν στο σπίτι του;
Το ξανασκέφτηκα μετά από το προηγούμενο ποστ αλλά δεν μπορώ να το δω διαφορετικά.
Υ.Γ. Συγγνώμη, αλλά εμένα αυτό το νέο μουσείο δε μου άρεσε. Με όλον αυτόν τον όγκο του, που σβήνει τα γύρω κτίρια και σχεδόν συναγωνίζεται τον Παρθενώνα, μου φάνηκε έως και υβριστικό. Και τόσος μοντερνισμός, πώς ακριβώς δένει σ’ αυτήν ακριβώς την περιοχή;
Ήμουνα λίγο επιθετική και σας ζητάω συγγνώμη.
Με συγχωρείτε, παρασύρθηκα.
Ο Γκόρ λοιπόν είναι εγκληματίας πολέμου, έτσι; Ο Γκόρ και ο Μπούς και οι επιτελείς τους, όλοι οι κακοί Αμερικάνοι και οι φριχτοί ΄Αγγλοι σύμμαχοί τους. Εμείς; Τι κάναμε εμείς; Δεν είμαστε μέρος αυτής της συμμαχίας εναντίον του “κακού” και της μουσουλμανικής απειλής απο την 11η Σεπτεμβρίου και μετά; Δεν είμαστε σάρκα απο τη σάρκα της; Τι υποκρινόμαστε οτι δεν ξέρουμε τίποτα; Οποιος ψηφίζει ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία έχει επανηλλειμένα επικυρώσει με την υπογραφή του, δηλαδή την ψήφο του, οτι συμφωνεί με την εξωτερική πολιτική μας. Είμαστε λοιπόν ΜΑΖΙ με τούς δολοφόνους, μην παριστάνουμε οτι είμαστε εναντίον τους φορώντας πουκαμισάκι Nautica,παπούτσι Tod’s, οδηγώντας την Mercedes, την BMW, ή το Fiatάκι μας. Αν κάποια μέρα βάλει ο Ελληνας την κάρτα του στο ΑΤΜ και αυτό ΔΕΝ λειτουργήσει, τι θα γίνει; Τόχετε σκεφτεί αυτό ποτέ; Εχετε καταλάβει οτι είμαστε μέρος μιας συγκεκριμένης οικονομικής συμμαχίας χάριν τής οποίας έχουμε ξεπουλήσει τα πάντα και πάμε και βομβαρδίζουμε και το Βελιγράδι ακόμα παρέα με τούς χρηματοδότες μας, άσε το Αφγανιστάν και το Ιράκ και τον Λίβανο. Αλλά όχι. “Διαφωνούμε”. Σε τι διαφωνούμε πατριώτες; Σε ΤΙΠΟΤΑ δεν διαφωνούμε. Είμαστε΄ολόψυχα μαζί τους και ΔΕΝ μας ενδιαφέρει αν διψάνε στην Αφρική τα παιδάκια κι΄ας γράφουνε τα χοντροπλαστικοαειδιαστικά κωλομπουκάλια των “φυσικών μεταλλικών νερών” μας οτι “Στην Κένυα διψάνε” (Βλέπε “Ζαγόρι” που το προτιμώ κι΄εγώ γιατί ΚΑΤΙ ψιχουλάκια αόρατα δια γυμνού οφθαλμού ΙΣΩΣ φτάσουνε υπο μορφήν Η2Ο στην Κένυα). Αυτή είναι η προσφορά μου στην παγκόσμια αγωνία, να προτιμώ το “Ζαγόρι” απο κάποιο άλο νερό γιατί γράφει πάνω το μπουκάλι οτι “χρηματοδοτεί πρόγραμμα έργων ύδρευσης της Action Aid που θα εξασφαλίσει την παροχή καθαρού πόσιμου νερού σε 43.000 ανθρώπους στην κοινότητα Γιουσίγκου”. Ετσι συμμετέχω εγώ στην μεγάλη οικολογική επανάσταση και μετά πάω και αγοράζω ένα ζευγάρι Prada απο τον Καλογήρου σε 12 άτοκες δόσεις για να αισθανθώ καλύτερα. Και μιλάμε σοβαρά ρε πούστη μου, είναι να τρελλαίνεσαι δηλαδή. Φταίει ο Μπούς και ο Κίντον και ο Μπλέρ και ο πώς τον λένε τον καινούργιο. Εμείς τίποτα, αθώα περιστεράκια. Μπουκωμένοι μέχρι εκεί που ΔΕΝ έχει παραπάνω, υπέρβαροι, χτηνάρες, πληρώνουμε τα κέρατά μας για να κάνουμε δίαιτες και γυμναστικές και να απολαμβάνουμε τίς σπάνιες γεύσεις των μεγάλων σέφ και του κάθε Μαμαλάκη (νάναι καλά ο άνθρωπος, τη δουλειά του κάνει και είναι και αξιαγάπητος) και του κάθε σομελιέ που μας σερβίρει το κρασί που κάνει 70 ευρώ το μπουκάλι, ή 45, ή 180 ή 16 αν δεν έχουμε μεγάλες απαιτήσεις. Και αν τολμήσει και κοπεί το ηλεκτρικό; Τι θα γίνει τότε μου λέτε; Πως θα επιβιώσουμε; ΔΕΝ γίνεται να κοπεί το ηλεκτρικό, πρέπει συνεχώς να ηλεκτροδοτείται όλος ο πλανήτης και η ηλεκτροδότηση να επεκτείνεται για να επεκτείνει την κατανάλωση ΠΑΝΤΟΥ. Ναι αλλά ο ηλεκτρισμός δεν είναι απλή υπόθεση, είναι παγκόσμια υπόπθεση, προϋποθέτει τεράστιες συμμαχίες. Γι΄αυτό συμφωνούν ΟΛΟΙ οι Ελληνες οτι, ναί, να μην τα χαλάσουμε με αυτούς που μπορούν να μας παρέχουν ηλεκτρικό όταν εμείς δεν μπορούμε μόνοι μας να καλύπτουμε τις ανάγκες μας, δηλάδή ΠΑΝΤΑ. Δεν θέλουμε να τα χαλάσουμε με τον Μπούς αδέρφια μου, κανείς μας δεν θέλει, όλοι θέλουμε να τάχουμε καλά μαζί του και πρώτος εγω που θέλω να πάω κι΄ενα ταξιδάκι στον Μανχάτταν να κόψω καμμια βόλτα ν΄αλλάξω λίγο τον αέρα μου, όλο Ευρώπη και Ευρώπη. Οι κυβερνήσεις που ψηφίζουμε δεν είναι απλώς φιλοαμερικανικές και στην πράξη σάρκα απο τη σάρκα του συστήματος, είναι ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΕΣ να φτάσουν μέχρι το τερμα χέρι-χέρι με τον “Δυτικό τρόπο ζωής που απειλείται”. Απο ποιούς απειλείται; Ξέρουμε. Απ΄αυτούς που νομίζουνε οτι μπορούνε να μας εκβιάσουν για να πάρουν μερικά εκατομμύρια δολλάρια, Ευρώ, ή Στερλίνες παραπάνω. Αλλά εμείς δεν μασάμε. Ρίχνουμε βόμβες και τούς σκοτώνουμε και μαζί τους σκοτώνουμε και τα δικά μας παιδιά, με πρώτα τ΄Αμερικανάκια που τα στέλνει η κυβέρνησή τους κάθε πέντε χρόνια να σφαχτούνε κάπου για να προχωράει η δουλειά όπως πρέπει. Και ας μην παίρνω φόρα γιατί γίνομαι απλώς γραφικός. Αυτό που κάνουμε, εμείς, η Ελλάδα, όλες οι μεταπολεμικές της κυβερνήσεις, εξήντα χρόνια τώρα, είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Μόνο αυτή υπάρχει. Τουλάχιστον ας έχουμε το θάρρος και την αξιοπρέπεια να παραδεχτούμε οτι ΟΛΟΙ ΜΑΣ συνεργαζόμαστε ώστε ο καπιταλισμός να ανθεί παγκοσμίως και το χρήμα να μπορεί να φτάσει ως τα χέρια μας για να το χαρούμε κι΄εμείς, όπως προτιμάει ο καθένας. Συγγνώμη για το ξέσπασμα αλλά έτσι μου βγήκε. Το κρατούσα φαίνεται καιρό. Αντε. Καλό βράδυ νάχουμεκαι καλό ξημέρωμα. Τετάρτη είναι ήδη τυπικά, 17 Οκτωβρίου. Ο προφήτης Ωσηέ που έζησε 700 χρόνια πρίν τον Χριστό και άγιος Ανδρέας ο εν “Κρίσει” που παρέδωσε το πνεύμα 700 χρόνια καί μετά τον Χριστό, γιορτάζουνε παρέα. Αυτή είναι η μεγάλη μου παρηγοριά εμένα. Αυτή η κοινή ματιά που γεφυρώνει 14 αιώνες και δεν απελπίζεται ποτέ, ούτε στα Γκούλαγκ, ούτε στα Αουσβιτς, ούτε, βέβαια τώρα. Το σύμπαν είναι απέραντο και η σοφία του ασύληπτη. Είμαι ζωντανός, σκέφτομαι, εργάζομαι, αγαπάω, ονειρεύομαι, προσπαθώ να γίνω λίγο καλύτερος. Αυτό μπορώ να κάνω. Ολα τ΄άλλα είναι λόγια κούφια και μάταια. Καλό ξημέρωμα φίλοι εδω απο πάνω, gatti και Άννα και Πάνο (Κατα)καμμένε (!) και nikiple και
sou και ΓιανΚαλ και Antigone και σε σένα X-7 και σε σένα Αντώνη και σ΄όλους τους άλλους φίλους που περνάνε μια βόλτα και μας διαβάζουνε και προχωράνε παραπέρα! Tomorrow is another day!
Χαρά μου εσύ ήρθες ενω έγραφα το προηγούμενο …..σχολιάκι μου! Θα τα πούμε. Εχουμε καιρό. Για την ώρα sweet dreams!
O αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, είναι τόσο προικισμένος και κεχαριτωμένος ώστε να εγείρει μεγάλες αγάπες και μεγάλα μίση..
Έτσι μίζεροι που έχουμε καταντήσει σαν λαός, δεν μας πρέπει..Είθε ο Θεός να αλλάξει σχέδιο..
Εξαιρετικό το ξέσπασμά σου Άρη, γιατί αληθινό. Είναι αδύνατον να προχωρήσομε πρώτα σαν άτομα και ίσως-ίσως αργότερα σαν κοινωνίες αν δεν πάρομε πάνω μας το μέρος της ευθύνης γιάυτά που μας συμβαίνουν. Η Αρχαιοελληνική μυθολογία κατόρθωνε μέσα απ΄τον μύθο να ενισχύει την αλήθεια που αυτός περιείχε. Η δική μας Νεοελληνική προσπαθεί να θολώσει και να διαστρέψει κάθε γεγονός που θα …πλήγωνε τον εθνοναρκισσισμό που προσπαθούν να μας επιβάλλουν “επάρατες δεξιές”, και άλλες “δημοκρατικές δυνάμεις”. Γιάυτό κάποια μέρα Αυτογνωσία θα σημάνει και Εθνογνωσία.
Καλησπέρα ξανά! ΘΑ ήθελα να σού θυμίσω μια ερώτηση που σού έκανα- αν βρεις καιρό σε παρακαλώ απάντησέ μου, μες απασχολεί πολύ - αν δεν βρεις δεν πειράζει.
Σ;))))
Την αντιγράφω εδώ:Με αφορμή το κείμενό σου και κάτι που έγραψα σήμερα για τον Μάνο Χατζιδάκι, τολμώ να σε ρωτήσω, μια που τον ήξερες καλά - τί πίστευε εκείνος για το Θεό και για την αθανασία της ψυχής;
Μαύρος Γάτος : Μου κάνεις μια ερώτηση πολύ δύσκολη. Θα δυσκολευόμουνα να απαντήσω ακόμα κι΄αν με ρώταγες για τον Τάσο, τον κολλητό μου, τι καριβώς πιστεύει πάνω σ΄αυτό το θέμα. Υπάρχει ο μελοποιημένος απο τον Χατζιδάκι στίχος του Γκάτσου που, ίσως, κάτι να λέει - μπορεί όμως και να εκφράζει μιαν αμφιβολία περαστική. “Τι ζητάς Αθανασία, στο μπαλκόνι μου μπροστά, δεν μου δίνεις σημασία, κι΄η καρδιά μου πώς σκιρτά. Ηρθαν διψασμένοι κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές, κι΄απ΄του κήπου σου τη βρύση, δεν τούς πότισες ποτές. Είσαι σκληρή, σαν του θανάτου τη γροθιά, μα ήρθαν καιροί, που σε πιστέψαμε βαθειά”.
Στον τάφο του Μάνου Χατζιδάκι στην Παιανία, όπου θα μπορούσες να πάς μια μέρα με λιακάδα αν είσαι ΄στα περίχωρα της Αττικής, είναι χαραγμένοι λίγοι στίχοι πάλι τοθυ Γκάτσου που ό Χατζιδάκις ήθελε να τον συντροφεύσουν και στο μνήμα. Και λένε αυτοί οι στίχοι (δεν τούς θυμάμαι ακριβώς) πως αυτό το παιχνίδι - της ζωής - κάποτε θα τελειώσει αλλά “μ΄ένα τραγούδι ανοίγει ο δρόμος για τον ουρανό”. Πως αρκεί δηλαδή ένα τραγούδι για να συνεχίσεις να ταξιδεύεις και δίχως σώμα. Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να σου απαντήσω. Νομίζω πάντως οτι ο Χατζιδάκις ενω αγαπούσε πολύ την παρούσα ζωή, είχε μιά αίσθηση μεγάλου ορίζοντα που αγκάλιαζε το πολύ πρίν ενσαρκωθεί και το πολύ μετά τον θάνατό του. Δεν μπορεί κανείς να πεί, το ξαναλέω. Λέει τι νομίζει. Ξέρω επίσης οτι ήθελε μια “ήσυχη” και “Χριστιανική” κηδεία.
Αν κρίνω μόνο απο αυτό που νοιώθω και απ΄αυτό που εισέπραξα απ΄τη στιγμή που τον γνώριοα, νομίζω οτι ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν, είναι και θα είναι, αδερφός μας εν Χριστώ.
Ευχαριστώ πολύ για την εκ βαθέων και εις βάθος απάντηση. Κάτι παρόμοιο φανταζόμουν κι εγώ για τον Μάνο… αλλά νομίζω ότι πιό πολύ από αδερφός εν Χριστώ θα τού ταίριαζε ο όρος που μού αρέσει να χρησιμοποιώ ακι για τον εαυτό μου, ένας άθεος χριστιανός… μπορεί πάλι να έχεις δίκιο εσύ.
Καλό απόγευμα, καλή εβδομάδα, αδερφέ εν Αγάπη
Α, δεν τόχω ξανακούσει αυτό το “άθεος χριστιανός”! Πολύ πλούσιο σε ουσία και περιεχόμενο αν και άκρως αντιφατικό! Καλή μας βδομάδα!
Καλά αυτοί που θα ‘ναι μέσα στο μουσείο και θέλουν θέα προς την Ακρόπολη… (και γιατί δηλαδή να μη βγουν μια βόλτα να τη δουν αλλά θέλουν νε πέσει κι ένα τριώροφο για να ‘χουν θέα πίνοντας νωχελικά τους φραπέδε… εεε τους φρεντουτσίνους τους ήλθελα να πω).
Με τους άλλους όμως τι γίνεται που από τη μεριά της Ακροπολης και της Διονυσίου Αρεοπαγίτου θα ‘ναι αναγκασμένοι να ‘χουν θέα προς το μουσείο;
Μήπως γι’ αυτούς αντί να πέσει το κτίριο είναι καλύτερα να υψωθεί άλλο ένα δίπλα του για να κλείσει το κενό από το οποίο ήδη φαίνεται το μουσείο;
Η θέα της Ακρόπολης τιμάει το μουσείο.
Η θέα του μουσείου τιμά την Ακρόπολη;
