Οπου Γιώργος και μάλαμα!
Μένω στούς πρόποδες του Λυκαβηττού και άν απλώσω το χέρι μου έτσι όπως είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με λίγη φαντασία μπορώ να χτυπήσω την καμπάνα του Αη-Γιώργη. Είναι πάνω απο το ταβάνι μου και όταν κοιμάμαι τον έχω αντί για σκούφο στο κεφάλι μου και δεν μπορεί να πλησιάσει δαιμόνιο ούτε στα χίλια μέτρα. Τεράστια ασφάλεια, ασύγκριτα ισχυρότερη απο την προσωπική ασφάλεια που έχει ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Δεν έχω να φοβηθώ απολύτως τίποτα. Μεγάλη πολυτέλεια. Και πέρα απ΄αυτό κάνει καλό και στην υγεία ο Αη-Γιώργης τού Λυκαβητού γιατί ανεβαίνοντας σιγά-σιγά το μονοπάτι ανοίγουν τα πνευμόνια, οι φλέβες, μεγάλες και μικρότερες, χαίρονται να νοιώθουν το αίμα να τις πλυμμηρίζει με δύναμη καθώς η καρδιά δουλεύει γερά και στέλνει ορμητικά κατακόκκινα ανανεωμένα απ΄το οξυγόνο ποτάμια αίματος κι΄ανατριχιάζουνε και τα αιμοφόρα αγγεία του εγκεφάλου καθώς τσιτώνουνε και ερεθίζονται και φτιάχνουν νέες συνδέσεις και συνειρμούς και εικόνες ενός κόσμου ανακαινισμένου. Σκαρφάλωσα λοιπόν κατά τίς εφτάμιση και οχτώ παρά ήμουνα στον Αη-Γιώργη και κάναμε όρθρο και Θεία Λειτουργία εκεί πάνω. Κοινώνησα και κατέβηκα κατά τίς εντεκάμιση ξανά στούς πρόποδες και ακολούθησα τίς επιγραφές “δεξιά”, “αριστερά”, “ευθεία” μέχρι που έγειρε για τα καλά ο ήλιος και πάω να βρώ έναν απο τούς Γιώργους μου να κόψουμε καμμιά βόλτα και να περάσουμε όμορφα. Τι μήνας κι΄αυτός ο Απρίλης! Και τον ακολουθεί και ο Μάϊος. Θέλω ν΄ανέβω πρός το τέλος της εβδομάδας στο Αγιον Ορος, είναι σπουδαία εποχή εκεί τώρα. Η φύση στην καλύτερη της στιγμή και όλοι αναστημένοι και γελαστοί και ξαλαφρωμένοι. Κατα την Παρασκευή ίσως, ή το Σάββατο. Και ένα καλό νέο ακόμη. Σήμερα το πενταμελές εφετείο κακουργημάτων έδωσε αναστολή και στούς άλλους δύο συγκατήγορούμενούς μας, τον Γιάννη Κόϊκα και τον Βασίλη Λύγουρα που είχαν το μαγαζί PLasmatic. Ετσι μετά απο δυόμιση χρόνια φυλακής, πήρανε σήμερα το δρόμο για τα σπίτια τους, τίς οικογένειές τους, τούς φίλους τους. Σκέφτομαι τη χαρά τους και βγάζω φτερά στα πόδια. Τι τρελλή ιστορία Αη-Γιώργη μου. 
23/04/2007 20:17 by zardav Posted in Uncategorized, Μουσική |
“Comments”
Ο Αη Γιώργης είναι ο Άη Γιώργης μας, ο δικός μας άγιος, ο άγιος της Ανατολής, των Ρωμιών, των Τούρκων και άλλων λαών. Είναι ο ανοιξιάτικος, ο αναστάσιμος, ο καβαλάρης ο άφοβος που σκοτώνει τους δράκους, δεν σκιάζεται τίποτα.
Κι εγώ σήμερα Άρη μου, σαν να έχω Ανάσσταση, κάτι περισσότερο και από Κυριακή και γιορτή.
Τόσο φωτεινά όλα, τόσο εκθαμβωτικά!
Με το καλό να πας και στο Όρος, να μας ανάψεις τα κεράκια που ξέρεις, να δώσεις τα ονοματάκια μας στην Παναγία.
Χριστός Ανέστη και βοήθειά μας ο μέγας Καβαλάρης που έδωσε σήμερα και την χαρά τη μεγάλη στον Γιάννη και στον Βασίλη και σε μας που τους νοιαζόμασταν κι αυτούς, και που παλεύουμε τα μικρότερα και καθημερινότερα βάσανα του βίου.
Την αγάπη μου και όλα καλύτερα και φωτεινότερα από δω και μπρος.
Καλημερούδια ! Μόλις έχω επιστρέψει απο τον Άθωνα, ανανεωμένος, με φτερά στα πόδια! Σ΄αυτό το blog,υπάρχει και αγάπη και ευλογία , άστους να πορεύονται όσοι ενοχλούνται απο τους ομιλούντας περί αγίων! Κάποτε ένας αγιορείτης μου ευχήθηκε αντί για καλη νύχτα, να μπορέσω να ονειρευτώ το βραδυ αγίους!Πράγματι αυτές τις μέρες η φύση στο Όρος έχει αναστηθεί, νομίζεις στιγμές-στιγμές, ότι ζεις πέραν του κόσμου τούτου.Αλλά η ζωή μας είναι εδώ και είμαστε καλά και χαρούμενοι και με τα μικροπροβληματάκια μας, και ξεκινάμε την δουλειά μας με αυτά τα σχόλια, τον φίλο μας τον Άρη, την καινούργια αυτή παρείτσα!Νάμαστε καλά!
Δεν ξέρω αν με πείραξε η αναβολή
δεν ξέρω αν με πείραξε η απελευθέρωση των δύο αιχμαλώτων από τον Άη Γιώργη μας
Δεν ξέρω αν με πείραξε αυτός ο ήλιος που μου τρυπάει τα σωθικά και μου φωνάζει να το γλεντήσουμε παρέα τα δυο μας -εγώ κι ο ήλιος εννοώ-
ή το ταχυδρομείο που έχω βαρεθεί να βλέπω να γράφει: Δεν υπάρχουν νέα μηνύματα -φτου!
ή η παρουσιαση του παραμυθιού προχθές στον Ιανό που δεν χόρταινα να γράφω αφιερώσεις σε άγνωστους ανθρώπους,
αλλά σίγουρα μου την έχει βαρέσει πολύ κατάστηθα και όχι κατακέφαλα,
και είμαι σα μεθυσμένη,
μα εντελώς μεθυσμένη από ασυγκράτητη χαρά και ευτυχία
έρωτα, αναμονή και πάθος
και πριν σαλτάρω κανονικά
πάω να κάνω ποδήλατο στην παραλία, με το καινούριο μου ποδήλατο,
ω ναι, τώρα που πέφτει ο ήλιος μου
να τον προλάβω λίγο που με καλεί!
Μπα, τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον με πείραξε πολύ -το πείραξε με την έννοια του με έφτιαξε βέβαια-
που έπεσε κι άλλο δόντι από τον αγαπημένο μου μαθητή τον εξάχρονο Συμεών και τον είδα σήμερα να του λείπουν τα δύο πάνω μπροστινά δόντια και από την χαρά μου τον πήρα αγκαλιά και του είπα:
αν τυχόν σε ξαναστεναχωρήσει κάποιος -γιατί μου το γάνιασαν το μωρό μου- θα τον δείρω! Και μου λέει: και αν με στεναχωρήσετε εσείς τι θα γίνει; Ε, τότε, του λέω, σου δίνω το δικαίωμα να με δείρεις εσύ! Και αν εγώ στεναχωρήσω τον εαυτό μου θα με δείρετε εσείς; Ε, όχι, απαντώ. Αν στεναχωρήσεις εσύ τον εαυτό σου θα σε γεμίσω φιλιά κι αγκαλιές για να μην το ξανακάνεις… Ησύχασε, έβαλε τα γέλια και εμένα από τότε με βλέπετε στην κατάσταση αυτή που περιέγραψα…
Καλησπέρα Ζαχαρίαααααααααααααααα!!!
Πάω στον ήλιο και στη θάλασσα ποδηλατάδα να ζηλεύεις!!!!!!!!!!!!!!
Ειστε πολύ τυχερός που μένετε σ’αυτή τη γειτονιά, σας ζηλεύω. Με το καλό να πάτε στο όρος, παλιά πήγαινε και ο πατέρας μου πολύ τακτικά, στη μονή Εσφιγμένου (δεν ξέρω αν κι εσείς τη θεωρείτε αιρετική) αλλά τελευταία λόγω ηλίκίας και προβλημάτων υγείας, στερείται αυτές τις επισκέψεις και του λείπουν.
Καλά να περνάτε και να μας δίνετε πάντα τη χαρά να σας διαβάζουμε.
χαίρομαι με τη χαρά σας.
μήπως ξέρει κανείς να μας πει απο που βγήκε το “όπου Γιώργος και μάλαμα” και το χρησιμοποιούν κάποιοι πριν τους γνωρίσεις … “γεια, με λένε Γιώργο και ξέρεις… όπου Γιώργος και μάλαμα!”. πρώτον λάθος τρόπος προσέγγισης. αν είσαι μάλαμα άστο να το δουν, δεύτερον τους περισσότερους Γιώργηδες που έχω γνωρίσει μάλλον δεν είναι μάλαμα. καλά παιδιά, αλλά… /
αυτά…
γκρίνιαξα και σήμερα! 
σας χαιρετώ! καλό απόγευμα!
Λοιπόν Marousso το “όπου Γιώργος και μάλαμα” είναι ένα τεράστιο σουξέ της δεκαετίας τού 50 που το τραγουδούσε όλη η Ελλάδα. Εκανε ρίμα ως εξής αν θυμάμαι καλά ― “μα η δική μου η καρδιά δεν έχει αντάλαγμα-όπου Γιώργος και μάλαμα”! Δεν θυμάμαι ποιός το τραγουδούσε. Μιλάμε όμως για ΤΕΡΑΣΤΙΟ σουξέ!
