Περί δημοσιογραφίας, ελευθερίας και μπλόγκιγκ
Πήγα στον φίλο μου τον Αστεροειδή και μου άναψε φωτιές μ΄αυτό το πόστ του το σχετικό με την ας πούμε “διαμάχη” μεταξύ όλων ημών τών ασχολουμένων με τον γραπτό λόγο σε οποιαδήποτε μορφή του. Τον έχω μυριστεί κι΄εγώ αυτόν τον υπόγειο “πόλεμο” και τον ανταγωνισμό , αλλά δεν έχω δώσει σημασία. Η παραπομπή όμως του Αστεροειδή σ΄ένα άρθρο της κυρίας Αμάντας Μιχαλοπούλου που αρθρογραφεί στην “Καθημερινή” λιγάκι σα να μούριξε λαδάκι στη φωτιά μου. Κάθεται τώρα η καλή και σοβαρή κυρία και κάνει σοβαρές αναλύσεις επί του θέματος, λές και σχολιάζει τον πόλεμο Βορείων και Νοτίων. Και δεν είναι μόνο αυτή. Εχουμε μπλόγκερς που τάχουν με τούς δημοσιογράφους, άλλους δημοσιογράφους που εξοργίζονται με τούς μπλόγκερς, λογοτέχνες που έχουν μπλόγκ, μπλόγκερς που θέλουν να γίνουν λογοτέχνες (και πολύ καλά κάνουν), επιθέσεις, υπονοούμενα και ύβρεις που παρουσιάζουν μια κατάσταση “πολεμικής ετοιμότητας” που δεν βλέπω τον λόγο να υπάρχει. Δεν θέλω να παραστήσω την στρουθοκάμηλο, πιστεύω όμως οτι στην ουσία δεν τίθεται κανένα θέμα για το πού γράφει ο καθένας, για ποιό λόγο, με ποιά κίνητρα και με τι εμβέλεια. Είναι θέμα επιλογής. Οσοι απο μας έχουν δουλέψει στα έντυπα, ας μην κρύβονται, ξέρουν πολύ καλά οτι εργάζονται κάτω απο καθεστώς αυστηρής αυτολογοκρισίας και μόνον κάποιοι εξαιρετικοί καταφέρνουν να διατηρούν το στύλ τους χωρίς να ενοχλούν τίς βλέψεις, επενδυτικές, πολιτικές, κοινωνικές και άλλες, τού εκδότη τους. Θυμάμαι παλιά, όταν δούλευα στην “Απογευματινή” επι Νίκου Μομφεράτου, λίγο πρίν δολοφονηθεί απ΄τα χαριτωμένα αυτά παλληκάρια που θέλανε να σώσουν την Ελλάδα, έγραψα κάποια στιγμή κάτι πολύ αρνητικό και αντιπαθητικό είτε για την Αλίκη Βουγιουκλάκη, είτε για την Ζωή Λάσκαρη, δεν είμαι σίγουρος και δεν θυμάμαι ακριβώς. Ο Μομφεράτος με φώναξε στο γραφείο του, με κάθησε στην απέναντι πολυθρόνα και μού έδειξε το δισέλιδο για το οποίο ήμουν υπεύθυνος, το “καλλιτεχνικό” της Κυριακής. “Αρη”, μου είπε, “με φέρνεις σε πολύ δύσκολη θέση. Οι άνθρωποι αυτοί είναι φίλοι μου. Κάνω παρέα μαζί τους. Με ρωτούν τι είναι αυτά που γράφονται στην εφημερίδα μου και δεν ξέρω τι να απαντήσω”. “Να απαντήσετε”, του είπα, “οτι αυτός που τα γράφει υπογράφει και τον έχω προσλάβει γιατί τον θεωρώ σύγχρονο και αποτελεσματικό. Δεν είναι ο ρόλος σας να ασχολείστε με οτι γράφεται σε όλες τίς σελίδες μιάς ολόκληρης εφημερίδας. Πείτε τους οτι στην “Απογευματινή” δεν έχουμε λογοκρισία και ο καθένας γράφει αυτό που πιστεύει”. Δεν τα είπα βέβαια ακριβώς έτσι, δεν είμαι και ο Σών Κόννερυ, τα είπα όμως σχεδόν έτσι και τα εννοούσα ακριβώς έτσι. Ξέρετε τι μου είπε; “Εχεις δίκηο. Δεν μπορώ και δεν θέλω να σε λογοκρίνω. Θα μου επιτρέψεις όμως να γράψω κι΄εγώ ένα άλλο κείμενο εντελώς αντίθετο με τις δικές σου απόψεις”. Κι΄έτσι έκανε. Εβαλε έναν δικό του δημοσιογράφο και έγραψε έναν ύμνο για όποιο ήταν το θέμα εκείνο το οποίο εγώ είχα καθυβρίσει και εκτιμήσαμε βαθύτατα και οι δύο την στάση του άλλου. Αυτά όμως συνέβαιναν πρίν την Πτώση. Μετά την Πτώση (που θα την συζητήσουμε ενδεχομένως σε άλλο πόστ) ο κάθε κατεργάρης μπήκε στον πάγκο του και τα φερμουάρ ραφτήκανε προσεχτικά. Είναι λοιπόν γνωστό (”και διατί να το κρύψωμεν άλλωστε”, που λέει κι΄ο Μητσοτάκης) οτι το κάθε εκδοτικό συγκρότημα, συμπεριλαμβανομένης και τής πολυαγαπημένης μου “Καθημερινής” στην οποίαν πολύ θα ήθελα να δούλευα, έχει συγκεκριμένες δεσμεύσεις, βλέψεις, στόχους επιχειρηματικούς και πορείες πρός το μέλλον χαραγμένες. Ολοι όσοι έργάζονται στις εφημερίδες και τα περιοδικά που έχουν κάποιο κύρος, κάποια δύναμη ή κάποια κυκλοφορία υπολογίσιμη, προσέχουνε πάρα πολύ τι γράφουνε. Αυτό δεν το σημειώνω ως “αποκάλυψη” αλλά ως απλό γεγονός. Και επαναλαμβάνω πως και εγώ ο ίδιος που ψάχνω δουλειά, γιατί με τούς στίχους και το μπλόγκιγκ δεν βγαίνει ο μήνας, ξέρω πως άμα συμφωνήσω να πάω στο τάδε έντυπο θα προσαρμοστώ στίς βασικές του κατευθύνσεις και θα προσπαθήσω να διαφοροποιηθώ μόνον απο το τρόπο που γράφω και σκέπτομαι, απ΄αυτό δηλαδή που ούτως ή άλλως εκπέμπω όταν είμαι ειλικρινής. Θα ξέρω όμως ότι όταν δουλεύω στον Μπόμπολα θα αποφεύγω τα κατεβατά και τίς σπόντες για τίς κατασκευαστικές και όταν δουλεύω στον Λαμπράκη δεν θα γράφω λίβελλους για τίς παραστάσεις του Μεγάρου Μουσικής ή τής μικρής Επιδαύρου. Τόσο απλά. Η κυρία Μιχαλοπούλου λοιπόν, έμπειρη και σοβαρότατη καθώς είναι, τα γνωρίζει αυτά. Και εξ΄αυτών θα έπρεπε να καταλαβαίνει οτι είναι μεγάλη ανάσα το διαδίκτυο και δή το μπλόγκιγκ - γιατί εδώ γράφουμε οτι θέλουμε για όποιον θέλουμε και δεν έχουμε να δώσουμε λογαριασμό σε κανέναν. Είτε είμαστε δημοσιογράφοι, είτε συγγραφείς, ποιητές, στιχουργοί, είτε Πρόσωπα που με τα γραπτά μας θέλουμε να εκφραστούμε, να επικοινωνήσουμε, να δώσουμε ένα “σήμα” κι΄ένα περίγραμμα τής προσωπικότητάς μας την οποίαν νοιώθουμε την ανάγκη να την μοιραστούμε , έχουμε κάθε δικαίωμα να το κάνουμε και πρέπει αυτό να γίνεται σεβαστό - όπως γίνεται σεβαστό πως οι παρατάξεις, οι εργολάβοι, οι τράπεζες και πολλοί άλλοι, έχουν κάθε δικαίωμα μέσα σε μιά απολύτως ελέυθερη οικονομία να αγοράζουν και να ελέγχουν εμμέσως ή αμέσως μεγάλα και ισχυρά μέσα ενημέρωσης, έντυπα στα οποία θέλουν και μπορούν να εργάζονται άνθρωποι σαν την κυρία Μιχαλοπούλου ή σαν και μένα. Δεν απειλείται η εφημερίδα απο τούς μπλόγκερς, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μέχρι να φτάσουμε στην κατάργηση των εντύπων, τόσο πολύ δρόμο ώστε ούτε εγώ (πάντως) ούτε η κυρία Μιχαλοπούλου θα τον προφτάσουμε. Ας μην ανησυχούμε λοιπόν. Τα μπλόγκς είναι οχτώ χρονών (όπως μας λέει η ίδια στο άρθρο της) και ωριμάζουνε σιγά-σιγά, όπως ωριμάσανε σιγά-σιγά οι κάποτε “πειρατικοί” ραδιοσταθμοί που είχανε μεγάλη πλάκα και απεριόριστη ελευθερία, μέχρι που καταργήθηκε το κρατικό μονοπώλιο, λανσάραμε την ιδιωτική (και όχι πιά “ελέυθερη”) ραδιοφωνία - και οι συχνότητες μοιραστήκανε όπως μοιραστήκανε. Αν λοιπόν φτάσει ποτέ ένα μπλόγκ ή ένα forum στην Ελληνική γλώσσα να έχει τόση επισκεψιμότητα ώστε να γίνει χρήσιμο στην εξουσία, ας μην ανησυχεί η κυρία Μιχαλοπούλου, θα το αγοράσει ο κύριος Αλαφούζος ή ο κ. Μπόμπολας και θα το εντάξει στίς επιχειρήσεις του. Η ίδια λέει οτι πολλοί μπλόγκερς ήδη παίρνουν διαφίμηση. Τι σημαίνει αυτό; Οτι άνθρωποι είναι και οι μπλόγκερς και οι περισσότεροι απο αυτούς να ενταχθούν στο σύστημα και στο mainstream ονειρεύονται. Λέω οι περισσότεροι απ΄αυτούς γιατί αυτή είναι η αίσθησή μου, μπορεί όμως να κάνω και λάθος και να είναι η μειοψηφία. Τα μηχανάκια με τίς μετρήσεις πάντως δουλεύουνε ασταμάτητα κι΄εδω στα μπλόγκς και όλοι πάμε και κοιτάμε αν ανεβήκαμε στην κατάταξη (έτσι κάνουμε κι΄άμα βγάζουμε c.d, παίρνουμε την “Κυριακάτικη” να δούμε σε ποιόν αριθμό είμαστε) και αυτό σημαίνει οτι αυτό που ζητάμε είναι να είμαστε μέσα στο παιχνίδι, να μας δοθεί η ευκαιρεία να εκφραστούμε, αλλά με τούς δικούς μας όρους και έντιμα, χωρίς να ενοχλούμε κανέναν. Δεν μιλάω βέβαια εξ΄ονόματος κανενός άλλου πέρα απ΄τον εαυτό μου. Εχω όμως την αίσθηση πως το μπλόγκιγκ είναι ένα διάδρομος απογείωσης για ανθρώπους εξαιρετικά ταλαντούχους που δεν έχουνε όμως την πρόσβαση που έχει στα έντυπα η κυρία Μιχαλοπούλου ή ο Αρης Δαβαράκης πού, ακόμα και στα πολύ κάτω του, έχει δέκα πόρτες να χτυπήσει στο mainstream. Υπάρχει πολύ ταλέντο και σκέψη και καλές ιδέες και απόψεις πολύ σοβαρές στον χώρο τών μπλόγκς - όπως υπάρχει και πολύ μαλακία. Η “Καθημερινή” και το “Espresso” δεν κάνουνε την ίδια δουλειά, όπως και μιά τρελλή κουτσομπόλα μπλογκερ δεν κάνει την ίδια δουλειά με τον Old Boy, τον Thas, τον Ακίνδυνο ή τόν Νίκο Δήμου (συγχωρέστε με για την επιλογή, είναι απλώς ένα παράδειγμα). Bottom-line λοιπόν, διότι φλυαρώ ασκόπως. Τα μπλόγκς δικαούνται τον σεβασμό όλης της κοινωνίας ΚΑΙ τών δημοσιογράφων ακόμα παραπάνω γιατί είναι φρέσκα, ελεύθερα, έχουν στόχους, όνειρα, έχουν πολλή γνώση σε κάποιους τομείς, κρύβουν πολλή σκέψη και προσπάθεια και, στο τέλος-τέλος, είναι ένα ηλεκτρονικός τρόπος δημιουργίας, επικοινωνίας και έκφρασης. Και οι δημιογράφοι όμως που εργάζονται μέσα στον ρεαλισμό των ισχυρών συμφερόντων, δικαούνται ΚΑΙ αυτοί τον σεβασμό όλης της κοινωνίας και τών “συγγενών” τους μπλόγκερς, γιατί οι νόμοι της αγοράς είναι σκληροί, οι ώρες πάρα πολλές (συσκέψεις, παρασυσκέψεις, ρεπορτάζ, τηλεφωνήματα, τραπεζώματα και βάλε) και ο ανταγωνισμός λυσσαλέος. Εμείς εδώ δεν έχουμε τέτοιες αγωνίες, τουλάχιστον μέχρι να έρθει η ώρα να μας αποροφήσει το mainstream. Και, καλά, εγώ την έπαθα νωρίς, δε μετράω. Είμαι πιά 54 και κάνω μπλόγκιγκ γιατι μ΄αρέσει αυτός ο τροπος επικοινωνίας, ο ελέυθερος και αδέσμευτος. Εχω συνεργαστεί όμως επι μία τριακονταετία με το mainstream και ετοιμάζομαι να ξανασυνεργαστώ για τούς καθαρά πρακτικούς λόγους που ήδη ανέφερα. Αν όμως κάποιος απο τούς νεώτερους, όπως ο Pitsirikos που σήκωσε πρώτος τη σημαία, βρεθεί αύριο στο “ΒΗΜΑ” ή την “Καθημερινή” (όπως άλλοι βρέθηκαν στούς New York Times ή την Washington Post) δικαίωμά του. Χαρά μας ολωνών, και της κυρίας Μιχαλοπούλου και εμού του ιδίου και πάντων των ασχολουμένων με τον γραπτό λόγο, να προχωρούν οι άνθρωποι και να ανταλλάσουν απόψεις και να ανοίγουν νέους δρόμους ανοίγοντας τα φτερά τους. Συγγνώμη για τη φλυαρία. Τώρα που ξέσπασα βλέπω οτι θα μπορούσα να το πώ πιό απλά ― Αφείστε όλα τα λουλούδια ν΄ανθίσουν. Και ας μην ανησυχεί ούτε ο κύριος Ζαχαριάδης ούτε η κυρία Μιχαλοπούλου. Ο καθείς και τα όπλα του. (Ετσι έλεγε ο Ελύτης που έχει γράψει και τον άλλον υπέροχο στίχο : “Κι΄έχω για μόνο μου όπλο, μόνη μου άμυνα, τα νύχια μου τα μώβ, σαν τα κυκλάμινα”).
13/04/2007 21:22 by zardav Posted in Uncategorized |
“Comments”
Καθαρή και κρυστάλλινη η άποψή σου χωρίς στρογγυλέματα. Όπως ακριβώς και το αιτούμενο, έτσι φαντάζομαι τουλάχιστον, στη δικτυακή συνάθροιση του blogging.
Όσον αφορά τώρα αυτή την μάχη χαρακωμάτων που περιγράφεις υποκρύπτει, κατά τη γνώμη μου, δυο αλήθειες που αφορούν περισσότερο τους δημοσιογράφους παρά τους bloggers.
Η πρώτη αφορά στο αναγνωρισμένο έλλειμμα νοητικού εξοπλισμού και εφοδίων κουλτούρας από την πλευρά των δημοσιολογούντων, δεν μιλάω για όλους αλλά για τους περισσότερους, με βάση τα οποία καλούνται να ερμηνεύσουν το σύγχρονο πολύπλοκο κόσμο. Αποτέλεσμα, διευρυμένες ανασφάλειες κυρίως όταν το σημείο τριβής είναι κάτι νέο και επομένως μη προσδιορίσιμο επαρκώς. “Ο ανταγωνισμός είναι λυσσαλέος” έτσι δεν το περιέγραψες;
Η δεύτερη αλήθεια αφορά στην αναγνώριση μιας πρωτόγνωρης ελευθερίας έκφρασης που μπορεί να μην πληρώνεται, αλλά πληρώνετε ως αυτοέκφραση και αυτοεκπλήρωση. Στην ψυχαναλυτική διάσταση του ζητήματος λοιπόν, οι επί πληρωμή σχολιογράφοι, ετεροπροσδιοριζόμενοι σε σχέση με την ελευθερία που φαντάζονται πως διατηρούν τα αφεντικά τους, φθονούν καθετί που δεν υπόκειται στους εξαναγκασμούς που περιέγραψες. Αυτή όμως η ελευθερία φαντάζει εξίσου απειλητική, όχι φυσικά σήμερα που δεν συνιστά τίποτε περισσότερο από ένα ελαφρύ αεράκι, για μια κοινωνία που ενώ φαίνεται να προκρίνει το διαφορετικό, επιθυμεί στην ουσία την ομοιομορφία και την κατηγοροιοποίηση των ατόμων σε καταναλωτικές ταυτότητες. Πόσο μάλλον όταν αυτή η ελευθερία στρέφεται ενάντια στο ιλουστρασιόν περιτύλιγμα, το αποστερημένο από πραγματική ζωή σύγχρονο lifestyle που φαίνεται να κυριαρχεί ελλείψει άλλων ευπρόσληπτων, από τους πολλούς, μηνυμάτων. Αυτό δεν είναι ένα από τα αιτήματα των ανθρώπων που επιλέγουν δικτυακό χώρο και θεματολογία για να επικοινωνήσουν;
Τώρα βέβαια για να μην κολλήσω τη ρετσινιά του αιθεροβάμονα, οι φύλακες (ουχί στη σίκαλη) διαθέτουν επαρκή μέσα για να μας τοποτηρούν και σε αυτόν τον ου-τόπο.
Tα είπατε καλύτερα απ’ ότι τα νοιώθω! Εγώ για παράδειγμα, μια ακόμα Κατερίνα στη χώρα μας και στο διαδίκτυο, που έχει μάθει να σκέφτεται, να γράφει και θέλει να μιλήσει, “να τα χώσει” ή να επικοινωνήσει.. Ε λοιπόν το bloging, φτιάχτηκε ακριβώς για μένα!
Χαίρομαι που σε βλέπω δυνατό, αισιόδοξο και με ενέργεια! Είναι εμφανές στα κείμενα σου τελευταία και πάλι.
Βρε σύ Άρη - με τον οικείο τόνο όχι τον αγενή. Παρ’ ότι χαίρομαι να σε διαβάζω μαχητικό, δραστικό και “φλύαρο” (παρά και το επιμένον συνάχι σου, υποθέτω) μη χολοσκάς βρε παιδί μου με τις ανοησίες των σταθμευμένων.
Το πράγμα, όπως πολύ σωστά λες, θα πάρει το δρόμο του, από όλους εμάς που το συνδιαμορφώνουμε καθημερινά.
Ας μην κοιτάμε προς τα κει που μονολογούνε τρισχειρότερα από εμάς.
Αυτο φέρνει self awareness κι αυτό με τη σειρά του συμβιβασμό.
Καλά τα λέτε κ.Αρη, αλλά ειδικά για το άρθρο της Αμάντας..στάζει πίκρα και ζήλεια..Ετσι μου φάνηκε.
Η κυρία είναι και καλή συγγραφεύς, ζει στην Γερμανία μάλλον και είδε τον εαυτό της “έξω” από μια εκδήλωση για βιβλία..την ώρα που μια “μπλόκερ” (με τον υποτιμικό προσδιορισμό) πάει εκεί ως προσκεκλημένη..Και το γράφει κιόλας!
Κατά την άποψή μου αυτή ήταν και η κύρια αιτία του άρθρου της.. Ασχετα αν με την μεγάλη δημοσιότητα που δώσαμε εμείς στα μπλοκς του άρθρου της, την έμαθε και ο πολύς ο κόσμος!!
Πλάκα θα είχε όμως, αν ακριβώς αυτό επεδίωκε η κυρία!!
Chacun son truc chacun son chemin που λέει και το τραγούδι. Τα είπατε όλα νομίζω.
Πραγματικά, δεν θα μπορούσε κάποιος να τα έχει γράψει καλύτερα, καθαρότερα , ειλικρινέστερα και πιο δίκαια… Υπάρχει χώρος για όλους στο blogoχωριό… Και ο καθένας παίρνει τελικά αυτό που του αξίζει…
Tα blogs και η ΄συνομιλία΄στο διαδίκτυο έχουν μέλλον.Λογικό να ανησυχούν οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι.Ειμαι παιδί τής εφημερίδας και ακόμα και σήμερα,για λόγους προσωπικής μνήμης πιό πολύ,εξακολουθώ να αγοράζω καθημερινά.
Ομως ο τύπος περνάει την πιό εξαρτημένη και διεφθαρμένη του περίοδο.Οι παλιοί εκδότες άρχισαν να μην αντέχουν ούτε οικονομικά ,ούτε βιολογικά και οι εφημερίδες αρχίζουν και αποκτούν μιά επικίνδυνη ομοιομορφία,που παρ΄ότι η επικρατούσα άποψίς τους είναι μειοψηφική στην Ελληνική κοινωνία προβάλλεται σαν η μοναδική διέξοδος και λύση.
Τελευταίο απαράδεκτο φαινόμενο η απόλυση τού αξιολογώτατου Γιώργου Δελαστίκ απο την Καθημερινή τού Alexis και τού Καρκαγιάννη.Βεβαια και ο τελευταίος μιά μέρα μετά έχασε την θέση του απο τον Alexis.
Ηδη μιά αξιόλογη εφημερίδα μετατρέπεται σιγά-σιγά σε light φυλλάδα,συγκεκριμένης κατεύθυνσης.
Οι ανεξάρτητες φωνές όλο και θά λιγοστεύουν,οπότε το διαδίκτυο,παρά τα μειονεκτήματά του θα αποτελεί χώρο ελευθερίας.Με πολλά λουλούδια και ΄φρούτα΄φυσικά,αλλά και έτσι καλύτερα θα είναι.Για την τηλεόραση φυσικά δεν αξίζει σχολιασμός.
Valate ta pragmata kai ta proswpa sti thesi tous me axioprepeia.
Pantws akoma kai an ena blog den einai axiologo i pali antithetws, den einai aparadekto,alla aplo me merika apla sxolia kai merika wraia videakia kai kala link se axiologa blog, istoselides, organwseis klp klp mporei na exei logo yparxis. San ena simeiwmatario anoixto gia olous me omorfes idees, i sxolia kai eikones ta opoia omws einai tsekarismena gia tin axiopistia tous kai dinoun empneyseis i akoma kai se epaggelmaties i star tis dimosiografias klp.
Oso gia ton polemo sti blogosfaira ayto einai aplws allo ena thema gia ta kanalia kai ta entypa… Krima pantws pou prospathoun na laspologisoun panw se kati toso omorfo kai dimokratiko opws to blogging. Exw diavasei olo ayton ton kairo sto Blogger i sto Wordpress exairetika post opws fer’ eipein tou Gazi Kaplani, tou eyaisthitou old boy, tou kalaisthitou ildimo klp klp klp. To na diavazeis ena kalo blog isodynamei me to xefyllisma enos vilviou, enos periodikou, me tin anagnwsi kalou arthrou se efimerida kai ola ayta me ti dynmatotita tis epilogis.
Enas dimosiografos i enas syggrafeas pantws pou sevetai ton eayto tou den einai anasfalis kai sevetai tin eleytheria tou allou. Opws o k. Stamatis i eseis. Exw diavasei vivlia tou k. Stamati kai thewrw oti einai apo tous axiologous tis neas genias logot. kai exw akousei episis para polla tragoudia me stixous dikous sas polla apo ta opoia thewrw panemorfa. Gia tin k. Mixalopoulou, ti na pw… Kali i sovarotita kai o epaggelmatismos, (i alitheia einai oti to keimeno tis me eixe kanei na niwthw polu asxima pou eimai blogger) alla xreiazetai kai ligo talento. Ena vivlio tis (”Paliokairos”) pou eixe provlithei para polu, den mporesa me tipota na to teleiwsw. Isws se alla vivlia vevaia na eixe kati na pei… Opote as stamatisw ekei.
Kai kati allo, yparxoun polu axiologoi anwnymoi anthrwpoi, alloi ligotero kai alloi perissotero (ayto exei na kanei kai me to xrono kai ti “sovarotita” pou afierwnei kaneis sto blog tou)oi opoioi exoun synafeia epaggelmatiki i kapote pali oudemia. Opote as kanoun kapoioi ton kopo na asxolithoun kai ligo me ta post tous kai as mi ginontai aforistikoi i yperoptes. Kapoio mikro diamantaki tha vroun sigoura kai ekei an fysika exoun ta matia tous pragmatika anoixta.
Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.
Επειδή όσο και να τα λέω και να φωνάζω κανένας δεν μου δίνει σημασία τα γράφω εδώ και γλυτώνω τα ψυχοφάρμακα και τις ψυχοθεραπείες!
Απορώ γιατί τους πειράζει η εξυπνάδα, η βλακεία,η ανοησία,η διορατικότητα,η βαρεμάρα και χίλια άλλα πράγματα που βγαίνουν μέσα απο τα μπλόγκ!
Κανένας δεν ήρθε εδώ για να καταρήψει κανέναν!
Τα πράγματα είναι απλά,όποιος κάνει κέφι διαβάζει και ξαναεπιστρέφει.Όποιος δεν …απλά δεν ξαναπατάει!
Αν καποιος εβαλε το δαχτυλο στην πληγη ή το εβαλε για να την επουλωσει ή το εβαλε για να την μολυνει. Το αποτελεσμα εξαρταται απο τα αντισωματα του πληγεντα…
Ακριβώς έτσι - υπάρχει χώρος για όλα τα μπουμπούκια, είμαστε και στην καρδιά της Άνοιξης.
Παραπάνω έπαψα να ασχολούμαι εδώ και καιρό με τους διάφορους λιγότερο ή περισσότερο “κακιασμένους”, προτιμώντας την συμβουλή του Ralph Waldo Emerson:
Don’t waste yourself in rejection, nor bark against the bad, but chant the beauty of the good.
Καθένας μας επιλέγει…:)
Μαζί σου Citronella. Κι΄εγώ επιλέγω την ομορφιά τής καλωσύνης και θέλω και να την τραγουδάω, να την υμνολογώ. Ο κόσμος είναι δύσκολος μερικές φορές, αλλά το κυρίως πακέτο είναι τόσο αγαπησιάρικο και ωραία φωτισμένο ώστε εκεί, στο καλό και τ΄αγαθό πρέπει να εστιάζουμε. Ολα τ΄άλλα είναι σπατάλη χρόνου και ενέργειας. Τού Θωμά αύριο. Δεν ήταν σίγουρος για την μεγάλη αγάπη κι΄ηθελε να την ψηλαφήσει με τα δάχτυλά του, δια της αφής να νοιώσει που ήταν οι πληγές του αναστημένου. Αγγιξε με τα χέρια του τον Λόγο πάνω σ΄ένα αναστημένο σώμα και σιγουρεύτηκε. Η ομορφιά, η ωραιότης τών πραγμάτων, τών ορατών και τών αοράτων, είναι εκθαμβωτική. Εκεί να κοιτάμε, συμφωνώ.
Πολύ - πολύ όμορφα και ισορροπημένα τα διατυπώνεις. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια ούτε πολλή χολή από καμμιά πλευρά. Ο καθένας την δουλειά του κι ο καθένας, επίσης, διαβάζει ό,τι του αρέσει κι όποιον του αρέσει.
Κανένας λόγος δεν υπάρχει ούτε για ανταγωνισμούς ούτε για πολεμική ούτε καν για ψευτοδιλήμματα - το ένα ή το άλλο, διαλέχτε!!!
Να σεβόμαστε όσο πρέπει την δουλειά και την τέχνη δημοσιογράφων και λογοτεχνών, να σέβονται κι αυτοί το επίπεδο και τον λόγο των μπλόγκερς, γι’ αυτό που είναι.
Μόλις σήμερα το πρωί έγραφα και στου Άλεξ ότι δεν νομίζω πως τα μπλογκς θα αλλάξουν ριζικά ή θα ανατρέψουν τον κόσμο. Ασφαλώς θα συνεισφέρουν στον δημόσιο βίο ό,τι τους αναλογεί, ασφαλώς θα διεκδικήσουν και θα αποκτήσουν το μερίδιό τους στον δημόσιο λόγο και, από την άποψη αυτή, η μόνη σίγουρη επανάσταση, που και προϋποθέτουν και επιφέρουν,αφορά στην “δημοσίευση χωρίς διαμεσολάβηση” - που, όπως κι εσύ συμφωνείς, νομίζω - είναι πολύ πιο σπουδαία απ’ ό,τι μπορεί να ακούγεται!
Καλησπέρα κι από μένα.
Να τα συμπυκνώσω γιατί ασχολήθηκα κι εγώ με το θέμα και δημόσια, στο μπλογκ μου, και ιδιωτικά σε συζητήσεις και σε ατομικά ξεκαθαρίσματα.
Η ζήτηση για γραπτό λόγο, ενημέρωση και άποψη είναι δεδομένη. Το ίδιο και η προσφορά. Το μόνο που άλλαξε είναι η ποσότητα της παρεχόμενης προσφοράς: περισσότεροι “γραφιάδες” πάσης φύσης και “ειδικότητας” λόγω του νέου μέσου που προστίθεται κι αυτό στις επιλογές του αναγνώστη.
Επειδή η συγκεκριμένη αγορά δεν μπορεί να ζυγιστεί με καθαρά hard / ορθολογιστικά / επιστημονικά κριτήρια (μια και οι γνώμες, ακόμη και οι αποτυπώσεις γεγονότων και οι αναλύσεις, πόσο μάλλον οι καλλιτεχνικές εκφράσεις) έχουν άλλο “ζύγισμα” από μαθηματικές αποδείξεις πχ), πάντα θα κινείται ο κάθε “γραφιάς” σε όλό το εύρος γούστων και πάντα θα βρίσκεται αναγνωστικό κοινό να τον “ψηφίζει” διαβάζοντάς τον.
Αρα η καλύτερη προσφορά, με όποια ποιοτικά κριτήρια κι αν το δει κανείς, θα υπερισχύσει.
Το από πού προέρχεται, από το κλασικό κανάλι ή “αλεξιπτωτιστής”, δεν θα έχει ΚΑΜΜΙΑ σημασία πλέον.
Κι αυτό καλό θα ήταν να το χωνέψουν και οι δύο πλευρές.
Προσωπικά δε με νοιάζει από πού προέρχεται κάποιος, αν εκφράζοντας την άποψη, την καλλιέργεια και τον εαυτό του εν τέλει, προάγει τη διανόηση και εξυπηρετεί καλύτερα την ωρίμανση των ανθρώπων.
Δεν θα δεχόμασταν τέτοια αντιπαράθεση από επιστήμονες π.χ. που ερευνούν φάρμακα κατά της σχιζοφρένειας χρηματοδοτούμενοι από το δημόσιο, σε σχέση με άλλους που θα είχαν τη στήριξη των παντοδύναμων φαρμακευτικών εταιρειών από πίσω. Θα με ενδιέφερε να βγουν αποτελεσματικότερα φάρμακα.
Και το γραπτό κείμενο είναι το αντίστοιχο φάρμακο σε κάψουλα για την ψυχή.
Φιλιά στην παρέα, έλα Αρη μας, λίγο ακόμη και τον φάγαμε και τον γάιδαρο και την ουρά και τον σταύλο του μαζί.
:))))
We are all in this together!
Συμφωνώ απόλυτα με ό,τι γράψατε και δε μπορώ να καταλάβω το κόμπλεξ μερικών επαγγελαμτιών εκεί έξω με τη μαφία των bloggers..έλεος πια
egrapses !!!!!
Thlimena aisodoksa osa grafeis .
eis to epaneidein
Nikos
οι τελευταίοι στίχοι αφορούν στην Μαρία Νεφέλη.
που “είναι κορίτσι οξύ”…
ξέρετε, είχα την τύχη να δω την Πορνογραφία πριν κατέβει.
προσπαθώ να σας πω , πως μέσα εδώ,
όπως και έξω - εκεί είναι πολλοί οι
“κούφιοι άνθρωποι”…
και εσείς παράταιρος
και πολύτιμος.
να προσέχετε…
Το internet δεν μπορεί να ελεγχθεί.Είναι ένα χάος.Γι’αυτό φοβούνται οι δημοσιογράφοι το blogging.Πάντα θα υπάρχει ελευθερία λόγου εδώ.
σας έγραψα εχτές για την Μαρία Νεφέλη και δυό στίχους του Ελιοτ.
αφορούσαν στα blogs…
Κατ΄αρχήν καλημέρα! Να ζητήσω συγγνώμη στα τρία τελευταία σχόλια (all my life και aniaris) αλλά είχαν σκαλώσει στην έγκριση σχολίων (δεν ξέρω πως λειτουργεί ο μηχανισμός που επιλέγει ποιά σχόλια θέλουν έγκριση και ποιά δημοσιεύονται κατ΄ευθείαν) και δεν το είχα ανοίξει το μηχάνημα μέχρι πρίν δέκα λεπτά.
@ Αφροδιτάκι Χριστός Ανέστη! Δεν θυμάμαι αν τάπαμε! Είμαι σαν ζαλισμένο κοτόπουλο αυτές τις μέρες, κολυμπάω, κολυμπάω, και η ακτή στη θέση της. Κάποιες στιγμές κουράζομαι και λεω να πάω να πνιγώ, κάποιες άλλες με βλέπω σε φλασιά ξαπλωμένο στην ακτή αραχτό μ΄ένα βιβλίο και λέω “κολύμπα μαλακισμένο, μην κολλώνεις, θα πνιγείς και μετά θα γκρινιάζεις”. Ξέρεις εσύ, με καταλαβαίνεις!
@ Αστεροειδή μου χαθήκαμε. Να περάσω λίγο απ΄τα στενά του Γιβραλτάρ και να βρεθούμε λίγο απο κοντά σαν την άλλη φορά.Τώρα δεν χρείαζόμαστε ταβάνι, μπορούμε να κάτσουμε κάτω απ΄τον ουρανό κατ΄ευθείαν - η και στην ωραία ταράτσα του Pezologou. Καλημέρα!
@all my life : Ευχαριστώ για την καλή κουβέντα και για την αναφορά στην “Πορνογραφία”, είναι ένα φλασ-μπάκ πάντα ευχάριστο! Οι δύο στίχοι του Ελιοτ είναι πολύ καλά δεμένοι με το σχόλιό σας και δεν μπόρεσα να τούς ξεχωρίσω - οι “κούφιοι άνθρωποι” είναι ο ένας φαντάζομαι και, μήπως και το “κορίτσι οξύ”; Το βρήκα;
@ Nikos : Ασ’ τα “εις το επανιδείν”, εδω έχουμε δουλειά να κάνουμε! Πότε πετάμε;
@ Aniaris : Δεν νομίζω οτι τα “φοβούνται” τα μπλόγκς, απλώς κάποιους τούς εκνευρίζουν γιατί τους υπενθυμίζουν οτι μπορούμε τελικά να εκφραστούμε ΚΑΠΟΥ ελέυθερα. Στα έντυπα οι δεσμεύσεις είναι πάρα πολλές - αλλά είναι και “πολλά τα λεφτά Αρη μου”!
Γειά σου Αρη, κάπου γράφεις ότι δεν μιλάς εξ ονόματος κανενός, παρα μόνο για πάρτη σου… αν δεν έχεις αντίρρηση, μπορείς επί του θέματος, να προσθέσεις και το δικό μου.
Έτσι ακριβώς
πολυφορεμένο αλλά πάει κουτί :
…and i rest my case
σωστός
Καλημέρα. Δεν είχα διαβάσει το κειμενό σας αλλά βρίσκω τον τρόπο με τον οποίο πλησιάζετε το θέμα πολύ καλό και εξαιρετικά διπλωματικό.
Αγαπητέ κύριε Άρη δαβαρακη σας στέλνω αυτό το ειμαιλ που έχει σχέση με τον μανό Χατζιδάκι τον μουσικοσυνθέτη είμαι συλλέκτης του Χατζιδάκι έχω και μερικά ανέκδοτα έργα του που έχω βρει κατά καιρούς κάνω μεγάλη προσπάθεια να καταγράψω το έργο του ξέρω ότι ήσασταν στενή συνεργάτες για καιρό και φίλοι παράλληλα θέλω να σας παρακαλέσω αν έχετε μουσική η κάποιο τραγούδι του που δεν κυκλοφόρησε σε δίσκο η κυκλοφόρησε κάπως διαφορετικά να το ακούσω ίσως από την συνεργασίας σας στο θέατρο να έχετε κατή σας ευχαριστώ το ειμαιλ μου είναι bloy1@in.gr
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη,
Πληρεξούσιε Υπουργέ Α’ Τάξεως
ΣΤ’ Γενικέ Διευθυντή Διοικητικού του Υπουργείου Εξωτερικών
Παρακαλώ ενημερώσατε τον ελληνικό λαό για την εξέλιξη της απαίτησης του Δήμαρχου Νέας Υόρκης για καταβολή 550.000 δολαρίων ΗΠΑ για πρόστιμα λόγω παράνομων παρκαρισμάτων αυτοκινήτων Ελλήνων διπλωματικών υπαλλήλων πάνω σε πεζοδρόμια της Νέας Υόρκης ή σε άλλους χώρους, όπου ενώ απαγορευόταν η στάθμευση, οι παραπάνω διπλωμάτες μας συνέχιζαν επί χρόνια με τον τσαμπουκά να σταθμεύουν και να μην πληρώνουν τα πρόστιμα επειδή «ήσαν διπλωμάτες».
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι ο Δήμαρχος της Νέας Υόρκης συγκέντρωσε το εκπληκτικό ποσό των 550.000 δολαρίων και το έστειλε στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία μας στον ΟΗΕ, ζητώντας την άμεση εξόφλησή του;
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι η αρχική αντίδραση των υπηρεσιακών παραγόντων και της ηγεσίας του Υπουργείου Εξωτερικών ήταν «άσε το δήμαρχο να κουρεύεται- έχουμε διπλωματική ασυλία»;
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι ο Δήμαρχος διαβίβασε τελικά την αξίωσή του κατά της Ελλάδας, στο Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών, στο Στέητ Ντιμπάρτμεντ;
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι κατόπιν των ανωτέρω, το Αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας αποφάσισε να περικόψει από τις υποτροφίες που έδινε σε Έλληνες Αξιωματικούς του Στρατού για μετεκπαίδευση στις ΗΠΑ, όσες αντιστοιχούσαν στο ποσό των 500.000 που οι διπλωμάτες μας ηρνούντο να πληρώσουν;
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι αφού έτσι μας έπιασαν τον κώλο, αρχίσαμε να συζητάμε το θέμα;
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι επιφορτίσατε τον Έλληνα διαπραγματευτή που συζητούσε με τους Σκοπιανούς το θέμα του ονόματος «Μακεδονία», να ασχοληθεί κατά προτεραιότητα με το θέμα της διαπραγμάτευσης της πληρωμής του οφειλόμενου στο Δήμαρχο ποσού των 550.000 δολαρίων;
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι η ελληνική διαπραγματευτική τακτική με το Δήμαρχο της Νέας Υόρκης ήταν;
- Να σας δώσουμε κύριε Δήμαρχε τα μισά και να συνεχίσουμε να διαπραγματευόμαστε για τα υπόλοιπα;
- Να μας κάνετε έκπτωση 10%;
- Να σας δώσουμε τα μισά μετρητά και τα υπόλοιπα σε μετοχές του ΟΤΕ;
- Να σας κάνουμε δωρεάν ξενάγηση στην Ακρόπολη και να αφήνουμε τους Αμερικανούς διπλωμάτες στην Αθήνα να παρκάρουν και εκείνοι όπου θέλουν χωρίς απειλή προστίμου;
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι η ελληνική κυβέρνηση τελικά υποχώρησε μπροστά στην ακλόνητη στάση του Δήμαρχου της Νέας Υόρκης και του πλήρωσε ακριβώς 550.000 δολάρια για παράνομα παρκαρισμένα ιδιωτικά αυτοκίνητα Ελλήνων διπλωματών μιας ολόκληρης πενταετίας και τόκους υπερημερίας (λόγω του τσαμπουκά μας);
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, είναι αλήθεια ότι σε σύσκεψη που επακολούθησε μεταξύ διπλωματών στο Υπουργείο Εξωτερικών, αποφασίστηκε να μην καταλογιστούν τα χρήματα του παραπάνω υψηλότατου προστίμου στους παραβάτες διπλωμάτες μας, επειδή ήταν διπλωμάτες από τζάκια με καλές συστάσεις και πλάτες και, αντί αυτού, θεωρήθηκε προτιμότερο να επιβαρυνθούν όλοι οι μαλάκες Έλληνες φορολογούμενοι πολίτες, οι οποίοι θα πλήρωναν τελικά – με τη φορολογία - τα λεφτά του προστίμου και οι οποίοι δεν θα μάθαιναν ποτέ τι συνέβη;
Κύριε Μιχαήλ Καμπάνη, παρόλο που στην εξέλιξη αυτή δεν είχατε ο ίδιος προσωπική ανάμειξη, όμως με την ιδιότητά σας ως ΣΤ’ Γενικός Διευθυντής Διοικητικού και αρμόδιος για τα οικονομικά και τις πληρωμές του Υπουργείου Εξωτερικών, θεωρείτε σωστό να βγουν αυτά τα λεφτά από το υστέρημα του Ελληνικού λαού; Την ώρα μάλιστα που ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής υποσχέθηκε το «σεμνά και ταπεινά» και διακήρυξε στο ντιμπέϊτ των πολιτικών αρχηγών, ότι «καμιά φορά το Δημόσιο δεν έχει χρήματα να πληρώνει» (εννοεί «να πληρώνει το νοσηλευτικό προσωπικό, τους συνταξιούχους, τις καθαρίστριες, τα νοσοκομεία, τους απλήρωτους συμβασιούχους κλπ»);
Και είναι σωστό να αφήνει το Υπουργείο Εξωτερικών να παραγραφεί και η αξίωση του δημοσίου να πάρει από τους παραβάτες τα χρήματα που υποχρεώθηκε να πληρώσει στο Δήμαρχο της Νέας Υόρκης;
