www.prosopa.com

Η αλήθεια είναι…

Θυμήθηκα ένα τραγούδι πούλεγε η Αλεξίου στο “Εϊ” σε μουσική του Νίκου Αντύπα και στίχους δικούς μου. “Μάτια μου, τα κομμάτια μου πούχει σκορπίσει ο καιρός, να τα μαζέψεις να χτίσουμε ένα σπίτι”. Αυτά τάγραφα το 93, κοντεύουν 14 χρόνια τώρα. Δεν ήμουνα δηλαδή καλά-καλά 40 χρόνων και το βάσανο του σκορπίσματος είχε τόσο προχωρήσει ώστε να κάνω και εκκλήσεις για συμμάζεμα. Και μόνο απ΄αυτό καταλαβαίνω πόσο βαθειά και χρονοβόρα είναι αυτή η βουτιά της αυτοδιάσωσης και πόσο η έκβασή της παίζεται συνεχώς, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα. Διάβασα και ξαναδιάβασα τα σχόλια στο προηγούμενο πόστ και ξανακατάλαβα πόσο όλοι μας παλεύουμε με τίς μνήμες, τίς αλήθειες και τήν λήθη μας, με τα σκορπισμένα κομμάτια του εαυτού μας απο τα οποία κάποιες στιγμές θελήσαμε να διαχωριστούμε, σαν τα διαστημόπλοια που ανεβαίνοντας ελαφραίνουν απελευθερώνοντας στό σύμπαν τα κομμάτια τους. Μόνο που εμείς δεν είμαστε διαστημόπλοια, είμαστε διαστημάνθρωποι, άνθρωποι στο διάστημα που προσδιορίζει ο χρόνος και ο χώρος μέσα στον οποίον κινούμαστε. Και όπως χτές φώναζε το παιδί απο το παιδικό δωμάτιο στην Αλεξάνδρεια και παραπονιότανε για την εγκατάλειψη, έτσι σήμερα φωνάζει ο σαραντάρης Αρης ο οποίος έχει και κάθε δίκηο να παραπονιέται γιατί αυτός κι΄άν έφαγε το ξύλο της ζωής του πρίν εξοστρακισθεί εις το πύρ το εξώτερον ως υπέυθυνος για όλα τα στραβά του κόσμου. Αυτός ο Αρης όμως, ο φριχτά ταλαιπωρημένος και δαχτυλοδειχτούμενος, ήταν ένα πολύ γερό σκαρί με μιά πολύ γερή και δυνατή καρδιά, αποφασισμένος να ζήσει πάσει θυσία και γι΄αυτό αξιαγάπητος μέσ΄στην απελπισία του. Ερχεται τώρα και με κοιτάζει στα μάτια και ζητάει το μερτικό του. “Ασχολείσαι συνέχεια μ΄εκείνο το παιδί και με τα τραύματά του, τα δικά μου τα τραύματα τα ξέχασες; Δεν είμαι εγώ μέρος του εαυτού σου; Δεν είμαι εγώ ο Αρης;”. Και τι να του απαντήσω; Αυτός και αν είναι αληθινός, αυτός κι΄αν είναι αυθεντικός και ειλικρινής και άμεσος. Και πιό πίσω στέκονται στη σειρά τα άλλα μου Πρόσωπα, εκείνος ο “φοιτητής” στο Παρίσι, τρελλαμένος, γκαζωμένος, 50 κιλά. Ο άλλος που κάθε βράδυ έτρεχε στις “9 Μούσες” και τό “9+9″ και τίς άλλες “Μούσες” στον Αστέρα Βουλιαγμένης κι΄έπινε ένα μπουκάλι βότκα έτσι, για πλάκα. Ο Αρης ο επαναστατημένος και τρυφερός, στο Πολύτεχνείο μέχρι την τελευταία στιγμή παρέα με τον Τάσο, βοηθός σκηνοθέτη στό “Μεγάλο μας Τσίρκο” με την Καρέζη και τον Καζάκο κι΄ένα αμπέχωνο στην πλάτη, να περιμένει στην ουρά στο “Στούντιο” να δεί για δέκατη φορά τον “Κόκκινο Ψαλμό” τού Μίκλος Γιάντσο παρέα με τον Μπασιάκο. Ο Αρης του Τρίτου Προγράμματος που τον αγαπούσαν όλοι με την πρώτη ματιά και του ανοίγανε τα σπίτια τους, απο τον τότε πρόεδρο της Δημοκράτίας Μιχάλη Στασινόπουλο μέχρι την Λαμπέτη, την Μελίνα, την Αλίκη, την Τζένη. Και μετά ο άλλος, ο σουξεδιάρης του lifestyle, ενθουσιώδης, πεισματάρης, ερωτευμένος συνεχώς και ερωτεύσιμος με χίλια, πετυχημένος στη δουλειά του, αγαπημένος απ΄τούς φίλους του, πολύ αντιπαθητικός με τούς εχθρούς του. Ο Αρης που έκανε πόρτα στο “Εργοστάσιο” με την ίδια ακριβώς διάθεση παιχνιδιού που είχε και στον κήπο της γιαγιάς του. Ο τρομαγμένος Αρης τού 88 με την “Αυριανή” που έγραφε πώς ήταν πούστης αλλά δεν τον γαμούσανε οι ευζώνοι στην Ηρώδου του Αττικού όπου έκανε πεζοδρόμιο γιατί είχε, λέει, Aids. Ετσι έγραφε ο Κουρής στον Ταύρο του, παρέα με τον Τόμπρα και τίς κασέττες των εκβιασμών. Και ο Αρης μπλεγμένος ξαφνικά μέσα σ’ όλη αυτή την χυδαιότητα των διαφόρων παλιανθρώπων που κάνανε τίς βρωμοδουλειές τους και τον πετροβολούσαν λυσσωδώς και ασταμάτητα. Και μέσα σ΄όλα αυτά ο συνεχής και αδιάσπαστος Αρης τής φιλίας και των τραγουδιών, ο Αρης δηλαδή της αγάπης και τής απορίας για όλο αυτό το κακό που βούϊζε τριγύρω μέσα κι΄έξω απ΄τίς ψυχές των καινούργιων ανθρώπων που τρέχανε σαν παλαβοί να αποθησαυρίσουνε υλικά αγαθά, πεινασμένοι, διψασμένοι κι΄επικίνδυνοι μέσα στην, δικαιολογημένη, αγωνία τους. “Μάτια μου τα κομμάτια μου πούχει σκορπίσει ο καιρός, να τα μαζέψεις να χτίσουμε ένα σπίτι”. Ο Αρης στο Αγιον Ορος, εντελώς ζαλισμένος στην αρχή, σαν τον τυφλό στον Αδη να προσπαθεί να ψηλαφήσει δια της αφής το επόμενο βήμα του, με τον γκρεμό να χάσκει συνεχώς απο κάτω αδηφάγος. Ο Αρης με τίς ενοχές, ο υπέυθυνος για όλα τα κακά του κόσμου, ο φορτωμένος στην πλάτη του τόννους λάθη και αμαρτίες. Και οι θάνατοι. Πολλοί θάνατοι, “θάνατος στη μέση της ζωής” όπως λέει ο Σαββόπουλος, τρόμος μεταφυσικός και θάμβος ευγνωμοσύνης καθώς αγκομαχούσε, ο Αρης, στα μονοπάτια του Ορους κι΄έβλεπε ξαφνικά μπροστά του μιά βρυσούλα με δροσερό νερό να ξεδιψάσει. Πολύς κόπος και πολλή αγωνία και ο Αρης εκεί, ταπεινωμένος, τρομαγμένος, με χίλιες σφαλιάρες στο σβέρκο του και άλλες χίλιες καθημερινές πρακτικές δυσκολίες, αναδουλειές, στερήσεις, ανασφάλειες, μοναξιά. Το πιό τυχερό άτυχο παιδί αυτός ο Αρης, συνεχώς να αμφισβητεί τον εαυτό του και να τον κατατροπώνει, να τον ελέγχει, να τον τιμωρεί, να τον σκοτώνει. Και κάθε φορά να τον αναιρεί πρός όφελος ενός καινούργιου Αρη, όσο γίνεται πιό αποδεκτού, όσο γίνεται πιό στρογγυλού, χωρίς γωνίες, κακίες, ζήλειες, μίση, ελαττώματα. Και καπάκι σ΄όλ΄αυτά ο Αρης της φυλακής, ο Αρης ο έγκλειστος στο κελλί 58 του Κορυδαλλού, ξέροντας πως ο αδερφός του ο Τάσος είναι κλειδωμένος κι΄αυτός σ΄ένα άλλο κελλί, στίς φυλακές Ναυπλίου. Και μέτα μιά δίκη για νάρθει η δικαιοσύνη επιτέλους να φωτίσει την αγριότητα και να μιά ποινή κάθειρξης 13 χρόνων για “διάθεση χώρου πρός χρήσιν ναρκωτικών”, με ανασταλτικό λέει μέχρι την έφεση, για να ζείς μ΄ένα σκεπάρνι κρεμασμένο πάνω απ΄το κεφάλι σου και με τον τρόμο πως όποτε θέλουν “αυτοί” μπορούν να σε ξαναχώσουν μέσα και μάλιστα για τα καλά. Πολύ χοντρό πακέτο μα παρ΄όλ΄αυτά, τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου, επικρατεί εκείνο το παιδί, το τρυφερό, δυνατό και γλυκύτατο που μεγαλώνοντας πέρασε μέσα απ΄όλες τις μεταμορφώσεις του χωρίς να το βάλει κάτω. Που επιμένει ακόμα πως πρίν το τέλος θα επικρατήσει γαλήνη, δικαιοσύνη, ευτυχία.

Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει, αλλά αυτή τη στιγμή δεν ανησυχώ καθόλου. Μετράει μόνο τον παρόν, το σήμερα που είναι αποτέλεσμα 54 σχεδόν χρόνων διαδρομής και στο οποίο έχουν συμβάλλει όλα τα Πρόσωπά μου. Ολα αυτά τα Πρόσωπα είναι ο Αρης. Οχι ο Ζαχαρίας, ούτε ο Αρις. Ο Αρης. Αυτός είναι η αλήθεια μου και το στήριγμά μου, αυτός είναι που τράβηξε τίς μπόρες, αυτός είναι που είχε και τα δώρα και τίς αντοχές και τα όνειρα. Επιμένω πως δεν πρέπει να ξεχνάμε, αλλά όταν ανοίγουμε τα πορτοπαράθυρα της μνήμης έρχονται μέσα όλες οι δυνάμεις που κυκλοφορούν ελεύθερες και όλες ζητούν το δίκηο τους.

Κι΄έχουνε όλες δίκηο.