Ποιοί, by the way, γιορτάζουν τα Χριστούγεννα;
Βγήκα και σήμερα Σάββατο στούς δρόμους κι΄είχα αυτό το αίσθημα γιορτής, το καταναγκαστικό έστω αίσθημα γιορτής, που λέει “έρχονται Χριστούγεννα, πρέπει να είμαστε χαρούμενοι, ν’ ανταλλάξουμε δώρα, να στολίσουμε, να μαγειρέψουμε, να κάνουμε πράγματα που δεν τα κάνουμε όλο το χρόνο, να φορέσουμε καινούργια ρούχα, να φάμε, να πιούμε, να γλεντήσουμε - να γιορτάσουμε”! Καμμία αντίρηση, να γιορτάσουμε. Μόνο που τα Χριστούγεννα γιορτάζουνε αυτοί που πιστεύουνε, με τον δικό τους τρόπο έστω, στον Χριστό. Δεν γιορτάζουνε οι Μωαμεθανοί, ούτε οι Βραχμάνοι, ούτε οι Βουδιστές, ούτε βέβαια αυτοί που δεν πιστεύουν καθόλου στον Θεό, σε κανέναν θεό, αφού ο Χριστός είναι Θεός και γυιός του Θεού συγχρόνως. Θέλω να πώ : Πιό Χριστιανική γιορτή απ’ τα Χριστούγεννα γίνεται; Να μου πείς “πρωτοχρονιά”, βέβαια, είναι γιορτή για όλους όσους χρησιμοποιούμε το ίδιο ημερολόγιο και ταιριάζει απόλυτα να γίνονται γιορτές και πανηγύρια και πάρτυ μέχρι πρωϊας για να ξεπροβοδίσουμε τον παλιό χρόνο και να υποδεχτούμε τον καινούργιο όλοι μαζί, πιστεύοντες και μη πιστεύοντες, άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, όλοι. Αλλά τα Χριστούγεννα γιατί τέτοια χαρά, γιατί τέτοια αναστάτωση, ρεβεγιόν και γλέντια και γαλοπούλες και μεγάλες πίστες, κλάμπ, μπάρ, εστιατόρια, συναυλίες στίς πλατείες, φάτνες, μεθύσια τρομερά, κάλαντα, όλ’ αυτά τελοσπάντων που άλλους ενθουσιάζουν κι’ άλλους καταπιέζουν φριχτά; Μπαμπάδες και μαμάδες που δηλώνουν πώς θεωρούν γελοία την εκκλησία και μυθεύματα όλα αυτά τα περί του Ιησού, κατασκευές για να κρατείται υποτελής ο λαός και να μην αντιμετωπίζει κατάματα την αλήθεια, (οτι δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα και οτι θα πεθάνουμε μια μέρα και αυτό είν΄όλο, οτι φάμε κι΄οτι πιούμε κι΄ότι αρπάξει ο κώλος μας πρίν μάς θάψουνε στο χώμα και ξαναγίνουμε μηδέν εκ τού μηδενός), οι ίδιοι μπαμπάδες και οι ίδιες μαμάδες λένε στα βλαστάρια τους για τον Χριστούλη και τα ζώα που τον ζεσταίνανε στη φάτνη με τα χνώτα τους και τον Ηρώδη που τον κυνηγούσε και τούς μάγους με τα δώρα και τό άστρο της Βηθλεέμ και τον Αγιο Βασίλη που φέρνει τα άλλα δώρα, απ’ τα Jumbo και τον Zaharia κι΄απ΄τις τηλεοπτικές διαφημίσεις. “Και τι θα πεί αγιος μπαμπα” ρωτάει το παιδάκι, και αναλόγως της περιστάσεως παίρνει και διαφορετικές απαντήσεις. “Τίποτα, ένας παπούλης με κόκκινα που έχει ωραίο έλκυθρο με τάρανδο και έρχεται απο την Καισαρεία”. Η ούτε κάν αυτό. “Δεν ξέρω, πές μου τι δώρο θές να σου φέρει”. “Και ο Χριστός ποιός ήτανε που γεννήθηκε στη φάτνη; Ηταν καλός άνθρωπος;”. Δεν έχει σημασία αυτό λέει ο μπαμπάς ο σωστός ο προοδευτικός, ο ορθολογιστής, ο μορφωμένος, αυτός που δεν παρασύρεται απο μεταφυσικές σαχαλαμάρες και δεν μασάει το όπιο του λαού. “Ηταν ένας προφήτης”. “Και τι θα πεί προφήτης;”. “Ελα πάμε να βάλουμε ενα dvd που σου πήρα, κύττα, τραγουδάει η Παπαρίζου, σ’ αρέσει η Παπαρίζου”; Και γιατί τη λένε Παπαρίζου, παπάς ήτανε ο μπαμπάς της; Οχι, ρε τι παπάς, παπάς ο μπαμπάς της Παπαρίζου, μετανάστης ήτανε ο άνθρωπος, πήγε στη Σουηδία κάποια στιγμή να βρεί την τύχη του”. “Και ο Χριστούλης;”. Τι ο Χριστούλης; Τι σχέση έχει ο Χριστούλης πάλι; Μα είναι Χριστούγεννα μπαμπάκα, το λέει η λέξη, Χριστός και γέννα, γέννήθηκε ο Χριστός γι’ αυτό δε γιορτάζουμε; Οχι, δεν γιορτάζουμε γι’ αυτό ρε μάπα, γιορτάζουμε γιατί είναι διακοπές και δεν πάμε σχολείο ούτε δουλειά και μπορούμε και ξενυχτάμε, γι’ αυτό γιορτάζουμε. “Μα ο Χριστούλης μας είπε η δασκάλα, σταυρώθηκε για μάς όταν μεγάλωσε”. Θα την πνίξω τη δασκάλα τη μαλακισμένη, άκου τι πάει και λέει στα παιδιά το βούρλο, ποιός ξέρει τι σκατοαγάμητη είναι και θέλει να τα κάνει αλαφροϊσκιωτα. “Τον καρφώσανε στον σταυρό μπαμπά και του δίνανε χολή να πιεί ενώ διψούσε και τον κοροϊδεύανε και τον φτύνανε και τον τρυπάγανε με τα κοντάρια τους”. Πειθαρχικό θα την περάσω την πουτάνα, άκου τι τούς λέει, τ’ αγριεύει κιόλας, καρφιά και αίματα και βασανιστήρια, είναι ιστορίες αυτές για μιά παιδική ψυχούλα; “Ξέρεις τι είπε ο Θεός, μπαμπά, πούστειλε το περιστέρι στον Ιορδάνη ποταμό την ώρα που βαφτιζότανε ο Χριστός; Αυτός είναι ο γυιός μου ο αληθινός, έτσι είπε, μας τόπε η δασκάλα”. Δεν υπάρχει Θεός παιδί μου, μην ακούς την ηλίθια τη δασκάλα σου, οι άνθρωποι καθορίζουνε μόνοι τους τη μοίρα τους, αν περίμενα εγω απ’ το θεό δεν θα πήγαινες εσύ σε ιδιωτικό σήμερα ούτε θα είχαμε το μεγάλο μας Jeep το ωραίο, ούτε το μικρό τής μαμάς, ούτε το σπίτι στη Σκιάθο που τόσο σ’ αρέσει να παίζεις τα καλοκαίρια. Δουλειά παιδί μου, δουλειά και ανοιχτό μυαλό και τα μάτια σου δεκατέσσερα δεξιά και αριστερά μη σου φάει κανένας το ψωμί σου αγόρι μου, έχει γεμίσει ο κόσμος λαμόγια, αυτά έπρεπε να σας μαθαίνουνε, όχι για τον Χριστούλη κι’ αυτές τις σαχλαμάρες. “Δηλαδή δεν υπάρχει Χριστούλης”; Δεν είπα εγω πώς δεν υπάρχει, υπήρξε, είναι ιστορικό πρόσωπο. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. “Τότε γιατί με βάφτισε ο νονός μου Χριστιανό”; Επρεπε. Κάναμε βαφτίσια, καλέσαμε κόσμο, βγάλαμε τίς υποχρεώσεις μας, γιατί, ώραία δεν περάσαμε; Αντε τώρα, σκάσε και κάτσε εδώ να δείς το dvd. “Μα είναι Χριστουγεννιάτικο μπαμπά, λέει όλο τραγούδια για τον Χριστούλη και, κύττα, χτυπάνε οι καμπάνες στην εκκλησία και τα παιδάκια τραγουδάνε τα κάλαντα”. Φτάνει. Μη μιλάς άλλο. Κάτσε και σκάσε. Πρέπει να πάω να ντυθώ, θα βγούμε το βράδυ με τη μανούλα, θα βάλω και το καλό μου το κοστούμι και η μαμά το καλό της το φόρεμα και πολλή κολώνια. Θα μείνεις με την Μπουντρούμ την baby-sitter που δεν γιορτάζει σήμερα, είναι μουσουλμάνα. “Μούκανε δώρο ενα σταυρουδάκι και μιά εικονίτσα με τη φάτνη και τον Χριστούλη και την μαμά του την Παναγία μας και τον πατρυιό του τον Ιωσήφ η Μπουντρούμ. Μούπε να είμαι καλός Χριστιανός όπως είναι κι’ αυτή καλή Μουσουλμάνα για νάναι ευχαριστημένος ο μεγάλος Θεός που είναι ενας για όλους τούς ανθρώπους”. Ακούς η Μπουντρούμ; Ακούω να λές. Μεγάλο το μπέρδεμα πατριώτες - τι κάθομαι εγώ τώρα και το ψάχνω, τι θα πεί Χριστούγεννα και τι γιορτάζουν αυτοί που τα γιορτάζουν και άρες μάρες κουκουνάρες. Jingle bells, jingle bells, jingle all the way, εκεί είναι το ζήτημα…
16/12/2006 20:50 by zardav Posted in Κείμενα, Links, Μουσική |
“Comments”
Λοιπόν, Άρη μου, το δυσυπόστον της προσωπικότητάς σου επαληθεύεται μ’ αυτό ακριβώς το post και όχι με το προηγούμενο.
Σπύρο, διαβάζεις ό,τι διαβάζω;
Όχι, γιατί άλλα μας έλεγες πριν λίγες μέρες και μας μάλωνες και τους δυο, άσε που έβγαλες κα τα οικογενειακά μας στη φόρα και μας έκοψες και τα τυχερά!!!!!!!
Πάνω που ετοιμαζόμουν να γράψω ένα τεράστιο γράμμα στο αμέσως προηγούμενο post σου, να που εμφανίστηκε αυτό. Το εξέλαβα ως σήμα και δεν θα γράψω όλα αυτά που σκεφτόμουν στο άλλο.
Σήμερα το μεσημέρι φίλος μουσικός μου έκανε παράπονα που δεν μπαίνω στο site του να γράψω και γράφω εδώ και σε μερικά άλλα blog. Κι εγώ του είπα πως το μπλογκ του Άρη είναι το σπίτι μου, τα άλλα μπλογκ η γειτονιά μου. Συγχισμένος με ρώτησε: Εξοχικό δεν θέλεις; Όχι, απάντησα, το μπλογκ του Άρη είναι και εξοχικό μου! Αυτό παρουσία πολλών, παρακαλώ!
Και σαν όλα τα παιδιά κι εγώ σήμερα ξεπόρτισα χωρίς να βγάλω άχνα, κάνοντας μια μεγάλη βόλτα σητ γειτονιά και τώρα επιστρέφω στο σπίτι μου, δηλαδή στο σπίτι σου. Καλησπέρα! Εδώ νιώθω καλά, εδώ ξεκουράζομαι, εδώ αγαπάω πιο πολύ από οπουδήποτε αλλού.
Βγαίνοντας δειλά δειλά από τη θλίψη των τελευταίων ημερών, άγνωστη, ακατονόμαστη, κυριαρχική, παλιά περιπέτεια που κοιμάται ίσως κι όποτε της κάνει κέφι ξυπνά, αλλά και μέσα σε όλο αυτό το άσχετο κλίμα που περιγράφεις τόσο ζωντανά που προσπαθεί να πείσει να ζήσουμε με εντελώς εξωτερικό και επιφανειακό τρόπο ένα απολύτως εσωτερικό και μεταφυσικό, ένα πνευματικό γεγονός της ζωής μας, σκεφτόμουν σήμερα:
Πόσο θα ήθελα να πλησιάσω στη φάτνη σαν ανάσα ζώου, ισχνή αγελάδα ή ακόμα και ίσκιος της που ακόμα ανασαίνει.
Ένιωσα τόσο δυνατά το τραυματισμένο μου πρόσωπο, τον δικό μου διχασμό, τον δικό μου και των ανθρώπων γύρω μου, που μόνο στη θέα του προσώπου της Παναγίας, στην παρθενία της που ενώθηκε με το θείο, μπορεί,΄έχει ελπίδες να ενωθεί, να φωτιστεί, να χαϊδευτεί, να παρηγορηθεί το δικό μου… για να φτάσει να πέσει στην αγκαλιά της και να αφεθεί εκεί παραδομένο απόλυτα, πλάι στον μικρό Χριστό.
Σαν κτήνος θα προσέλθω. Ελπίζω πως θα φτάσω, όσο μεγάλος κι αν είναι ο πόλεμος των ημερών αυτών. Εξάλλου αύριο είναι Κυριακή, θα βοηθήσει, θα δώσει μια ώθηση η Κυριακή. Χριστούγεννα χωρίς Χριστό δεν υπάρχουν, δεν μπορούν να υπάρξουν. Κι ευτυχώς τα μικρά παιδιά τον έχουν μέσα τους και δεν πέφτουν στις λούμπες των μεγάλων και των αδιεξόδων τους. Καλό μας βραδάκι μωρέ!
Αν οι Ρωμαίοι είχαν κάνει σωστά τη δουλειά τους, σήμερα θα γιορτάζαμε τα Σατουρνάλια 
Παραξενο να γιορταζουμε τα Χριστουγεννα,ε?
Τι γιορταζουμε?
Οτι γεννηθηκε ενα μωρο -δεν ξερω πως το λενε- και την ωρα που γεννηθηκε γεμισε ο τοπος Χαρα?
Χαρηκε ο Θεος -δεν ξερω πως τον λενε- η μανα που το γεννησε, ο πατερας, τα ζωα, τα αστερια , οι αγγελοι, κατι Μαγοι και κατι αλλοι βοσκοι -δεν ξερω πως τους λενε- που ηταν εκει κοντα.
Γεμισε ο τοπος Χαρα.
Ε, και? Ειναι λογος αυτος να γιορταζουμε?
Αυτο συμβαινει καθε μερα!
Ακριβως! Γι αυτο το γιορταζουμε.
Για αυτο συμβαινει ακομα.
Γιατι με τον ιδιο παραξενο τροπο καθε φορα που γεννιεται ενα παιδι -παντα παιδι του Θεου- μας πιανει αυτη η ανειπωτη τρελλη χαρα, ακομα και οταν δεν το ομολογουμε, ακομα και οταν παραλογιζομαστε μιλωντας για την ματαιοτητα της -δικης του παντα- ζωης (η δικη μας μια χαρα ειναι και την εχουμε πιασει και απ τα μαλλια μη και τυχον μας φυγει), και για τον αθλιο κοσμο που το φεραμε κλπ κλπ τα ξερετε τωρα.
Κεφι να χουμε για γκρινια!
Ε, λοιπον ειναι αυτη η γιορτη που μας θυμιζει οτι γεννιομαστε, αγαπιομαστε, χαιρομαστε, υπαρχουμε και δινουμε.
Οτι εχουμε ολοι φωτακια που αναβοσβυνουν, και κοκκινους σκουφους και σακους γεματους δωρα που θελουμε να τα μοιρασουμε και γλ’υκα στο στομα και σπιτια και ζωα και βοσκους και μαγους και αγγελους που ζουνε μαζι μας, τους μιλαμε για μας, βγαινουμε μαζι τους να φαμε να πιουμε να τα πουμε και να χαρουμε που γεννηθηκαμε και που συνεχιζουμε να γεννιομαστε!
Και αν το ξεχασουμε ευτυχως θα ερθουν τα επομενα Χριστουγεννα να μας το θυμισουν ξανα και ξανα μεχρι να το χωνεψουμε επιτελους.
Αυτο γιορταζουμε λοιπον, και αν καποιος για μια στιγμη δεν το καταλαβαινει ισως θα επρεπε να παρατησει για λιγο την οθονη και να ριξει μια ματια στον καθρεφτη. Συγνωμη κιολας!
Καλα Χριστουγεννα σε ολους. (Θυμαστε ποσο αγαπιομασταν οταν ημασταν παιδια?)
Γιορτάζουμε τήν χαμένη αθωότητα και πενθούμε για το μήλο που έφαγε η Ευα.
Γιορτάζουμε με ζώντες και τεθνεώτες γύρο απο το τραπέζι.Ολοι είναι εδώ τέτοιες μέρες.Αδιαφορώ για το ρόζ τών Christmas.Mέ συγκινεί πάντα η διαδικασία τών ημερών.
Ακόμα κρατάω τον δίκο τών 45 στροφών με το ΄Ελατο΄στα Γερμανικά,που σημείωνε κάθε χρόνο ο πατέρας μου στο εξώφυλλό του την ημερομηνία γεννήσεώς μου απο 20/12/1960 μέχρι και τα 1985.
Παραμονή τρώγαμε ντολμαδάκια γιατί υποτίθεται το λάχανο συμβόλιζε το σπάργανο τού Χριστού.Με χαροποιούσε αυτό γιατί γλύτωνα τήν νηστεία τής ημέρας και ζηλεύανε και οι φίλοι μου.
Τώρα υπάρχει ο γιός μου πού πρώτη φορά αρχίζει να ψελλίζει τήν λέξη Χριστούγεννα.
Χαιρομαι με την χαρά του,που χαζεύει τα έλατα ,τα λαμπιόνια ,τήν ατμόσφαιρα τής γιορτής.
Ομως είναι λιτή γιορτή.Γιορτή σπιτιού με φίλους.Το υπόλοιπο πλουμιστό δεν έχει σχέση.
Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή τών ταπεινών.Ετσι ξεκίνησε και ο Ιησούς.Οι επίγονοί του μεγαλοπιάστηκαν,αλλά ο σεμνός κάντορας Ιωάννης Σεβαστιανός Μπάχ είναι πάντα εδώ να μάς θυμίζει το ξεκίνημα.
Ναμαστε καλά και να υποστούμε τήν ΄Καλή Αλλοίωση΄.
Την καλημέρα μου σε όλους, πρώτα στον Σπύρο.
Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να πόνεσε όσο η Εύα.
Δεν υπάρχει πλάσμα που να επικρίθηκε τόσο όσο εκείνη.
Έζησε την πλήρη χαρά, την εξαπάτηση, την υπερηφάνια, την πτώση, την εξορία, τον θρήνο. Έζησε και την Ανάσταση. Της άπλωσε το χέρι η Παναγία, καρδιακή της φίλη και την “αλλοίωσε”.
Γιορτή των ταπεινών και εξόριστων, των μεταναστών και των ξενιτεμένων.
Των τσιγγάνων, των γύφτων και των ζητιάνων. Των ξένων ημών.
Και τα ωραία μας λαμπάκια, τα φτηνά παιχνίδια από τις υπεραγορές των κροκοδείλων, έτσι, για να δίνουμε δουλειά στους αδελφούς Κινέζους που δουλεύουν εφτά ώρες την εβδομάδα, 365 μέρες τον χρόνο χωρίς αργίες και ρεπό, χωρίς διακοπές, 15 ώρες την ημέρα κάθε μέρα όσο ζουν, ανασφάλιστοι και πολύ εύκολα αναπληρώσιμοι άμα τα τινάξουν…
Tα Χριστούγεννα είμαι της γνώμης ότι είναι η γιορτή όσων είς πείσμα των καιρών αναρωτιούνται για το τι γεννιέται μέσα στις καρδιές τους.
Εκείνος ο Ιησούς της Φάτνης δεν είπε ότι όπου βρίσκεται η καρδιά μας εκεί είναι κι ο θησαυρός μας… όπως και νάχει όμως το jingle all the way είναι και αφόρητο βασανιστήριο:)
