www.prosopa.com

Η αϋπνία και η στιχουργική : Δυό σε ένα.

Αδύνατον να κοιμηθώ σαν άνθρωπος κανονικός πάλι χτές βράδυ. Με πήρε ο ύπνος κατά τίς δωδεκάμιση και δυό παρά είχα πεταχτεί απο το κρεβάτι, είχα ανάψει όλα τα φώτα και ήμουνα μπροστά στο λάπ-τοπ. Ενα τραγούδι, μια σειρά απο λέξεις που προσπαθούν να έχουνε ρυθμό και ρίμα, θέλανε σώνει και καλά να βγούνε απο τα μέσα μου για να μου επιτρέψουνε να ξαναπέσω για ύπνο. Νύσταζα. Δεν ήθελα. Αντιστεκόμουνα. Τίποτα. Μόλις τέλειωσε “Το Μεταφυσικό” (αυτόν τον τίτλο του έδωσα) μπόρεσα να ρίξω λίγο νερό στα μούτρα μου, να ξαναπλύνω τα δόντια μου (αλήθεια-γιατί άραγε;) και να ξαναξαπλώσω, ταραγμένος πάντα αλλά με πλούσια την ελπίδα του ύπνου που θα ερχότανε όπου νάναι να με πάρει στην αγκαλίτσα του. Τι ήθελα να γράψω μέσα στη μαύρη νύχτα, Τρίτη πρός Τετάρτη; Ποιά ήταν αυτή η ανάγκη που δεν μ΄αφηνε να κοιμηθώ αν δεν περνούσε το δικό της; Να την. Την μοιράζομαι αμέσως μαζί σας (η αρίθμηση μπαίνει γιατί ξέρω οτι έρχονται κι΄άλλα και πρέπει να βάζω κάποια τάξη αλλοιώς θα μπλέξουμε τα μπούτια μας).

1-αλφα : Το Μεταφυσικό

Μέσα μου γίνεται χαμός
Φωνάζουνε, γελάνε
Σα νάχει γίνει ενας σεισμός
Βράχοι κατρακυλάνε
Τρέχουν στούς δρόμους σαν τρελλοί
Και μια απερίγραπτη απειλή
Μου τρώει τα σωθικά μου.
Φαίνεται αλλάζουνε φρουρά
Τ΄αστεία με τα σοβαρά
Εμφύλιο ξεκινάνε.

Στα όνειρα και τούς εφιάλτες
Τα GPS κι΄οι αρχαίοι χάρτες
Είναι για πέταμα.
Μπερδευονται όλες οι διευθύνσεις
Κι΄οι οδηγίες κι΄οι κατευθύνσεις
Ζητάνε πέταγμα.
Ζητάν φτερούγισμα αετίσιο
Για να σου βρούνε δρόμο ίσιο.
Ζητάνε βλέμμα να τρυπάει
Τον πανικό και να οδηγάει
Εκεί που ήσουν πρίν κοπεί
Ο ομφάλιος λώρος και χαθεί
Η επαφή με αυτό που ενώνει
Με το αιώνιο - και σε σώνει.

Μέσα μου γίνεται χαμός
Την ώρα που κοιμάμαι
Ενας μεγάλος χαλασμός
Που όμως δεν τον φοβάμαι
Είναι απολύτως φυσικό
Αυτό το μεταφυσικό
Οπως το λένε πράμμα
Να διαμαρτύρεται γερά
Που το βυθίσαμε βαθιά
Κι΄ούτε που το μετράμε.

(Αρης, χαράματα Τετάρτης 18 Μαρτίου 2008,
Αθήνα ή ώρα 04.30΄)

Ε, μετά απ΄αυτό κλείνανε πιά τα μάτια μου, λέω άντε Αρούλη, πάμε για ύπνο τώρα και ες αύριον τα σπουδαία. Χώθηκα στο κρεβάτι ηδονικά και κουκουλώθηκα μέχρι το κούτελο. Τίποτα. Μια φράση με “όπλο” και “αλήθεια” αρχισε να χοροπηδάει μέσα στο μυαλό μου. “Με μόνο μου όπλο την αλήθεια”; Καλό είναι αυτό τώρα; Αντε πάλι ξανά-μανά η ίδια διαδικασία. Ενα κουρέλι σωματικό που δίψαγε για ωραίο βαθύ ύπνο, ξανασηκώθηκε απο την “άμοιρή του κλίνη” (Η Εκάβη το λέει, νομίζω, στίς “Τρωαδες” : “Οσο για τα ολονυχτίες μου, ξέρει η άμοιρή μου η κλίνη”), ξανάναψε όλα τα φώτα και ξανάκατσε μπροστά το λάπ-τοπ. Κάνα δίωρο μετά είχε γραφτεί αυτοβούλως “δια χειρός Ζαχαρία” και “Η Αλήθεια”. Δεν θα την κρατήσω βέβαια στο συρτάρι μου. Νάτην, πετιέται, εδω την έχουμε.

2-αλφα : Η Αλήθεια

Η φετεινή Σαρακοστή
Κεντάει με μια χρυσή κλωστή
Εναν καινούργιο χάρτη
Και μου ζητάει πιά ν΄ακουστεί
Οτι έχει χρόνια αποκλειστεί
Μές΄στης ψευτιάς το πάρτυ.

Κάνει η ζωή τον δρόμο της
Μα δεν ξεχνάει τον νόμο της
Και κάποια νύχτα στα όνειρά σου
Ζητάει ν΄ανοίξεις τα φτερά σου
Και απαιτεί πιά να ξυπνήσεις
Κι΄απ΄την αρχή να ξαναρχίσεις

Γιατί ανεκπλήρωτη να μείνει
Ούτε η χαρά ούτε η οδύνη
Δεν επιτρέπεται.
Γι΄αυτό καινούργιες λύσεις δίνει
Η ίδια η ψυχή και στίς προτείνει
Ενω αντιστέκεται
Και στη φθορά και στη συνήθεια
Με μόνο όπλο την αλήθεια
Που όρθια στέκεται.

Αρης, Χαράματα Τετάρτης 18 Μαρτίου 2008
Αθήνα, ώρα 05.30΄

Μετά ξαναξανάπλυνα τα δόντια μου και, ναί, με πήρε ο ύπνος μέχρι τίς 10 και μισή παρακαλώ μονορούφι.
Ο Φετεινός Μάρτιος, η φετεινή Σαρακοστή, δεν είναι σαν τίς άλλες. (Εχω πήξει στη φακή και το σπανακόρυζο. Που θα πάει; Δεν θάρθει και η νυχτερινή αναστάτωση της ομοιοκαταληξίας; Σχεδόν΅”φυσικό είναι”, που θάλεγε και η γιαγιά η Δήμητρα…).

18/03/2009 16:26 by zardav Posted in Uncategorized | 9 Comments