www.prosopa.com

Πίσω στο Αγιον Ορος και στην Μεγίστη Λαύρα του…

Είμαι σε μια κατάσταση ιδαζόντως ιδιάζουσα. Επιστρέφω απο τον 98,4 όπου έκανα την τελευταία εκπομπή μου πρίν το δεκαήμερο (σχεδόν) της διακοπής μου. Δεν λέω των διακοπών μου διότι δεν προκειται γιά «διακοπές». Πρόκειται για ένα δεκαήμερο απολύτως απαραίτητο για την ανασύνταξή μου. Εχω χάσει τον μπούσουλα. Προχωράω σαν τον στραβό στον Αδη. Δεν ξέρω που πατάω και που πηγαίνω. Πρέπει να βρώ τον ρυθμό μου μου, την εσωτερική ρυθμολογία των αισθημάτων και των σκέψεών μου, να επανακαθορίσω στόχους και προτεραιότητες και πέφτω συνεχώς απάνω σε ντουβάρια. Το προσπαθώ ξανα και ξανά τα τελευταία χρόνια με εμφανή αποτυχία. Θα το ξαναπροσπαθήσω για άλλη μια φορά.

Είμα 56 χρονών και έχω κάνει στη ζωή μου πολλά και διάφορα δημιουργικά ή και καταστροφικά (για τον εαυτό μου όμως πάντοτε) πράγματα, παρέα με άλλους δημιουργικούς ( και αυτοκαταστροφικούς ανθρώπους) – ή και μόνος μου. Απο την ήβη μου ήδη νοιώθω πώς ζώ με πληρότητα και ένταση ότι βρώ μπροστά μου που να μου προκαλεί το ενδιαφέρον, τον ερωτισμό, την φαντασία, το συναίσθημα, την ανάγκη για αγάπη, για ασφάλεια, για σιγουριά, έπαινο, επιβράβευση, κέρδος, «προχώρημα» ουσιαστικό οποιουδήποτε είδους, ήθους και ύφους. Ποτέ δεν μπήκα σε κουτάκια ούτε και καταδέχτηκα κάν να τα λάβω υπ΄όψη μου. Πολλές φορές όμως υπηρέτησα καταστάσεις και συμπεριφορές που νόμιζα, σωστά ή λάθος, πως θα με οδηγούσαν ένα βήμα παρα πέρα, ενω η δεν με οδηγούσαν πουθενά ή με οδηγούσανε σε νεοδμητα ντουβάρια, καινούργιων αντιλήψεων και αισθητικών απόψεων. Προκειμένου να διασχίσω το ποτάμι και να περάσω απέναντι να βρώ αυτό που φανταζόμουνα σαν «ευτυχία», μετήλθα πολλές ανοησίες και τίς φόρεσα με τόση πειστικότητα σαν κοστουμάκι ραμμένο στα μέτρα μου, ώστε πολλοί κατα καιρούς με ταύτισαν με την παροδική αυτή και εντελώς επιφανειακή εικόνα που εξυπηρετούσε απλώς και μόνο το ρόλο μου στην συγκυρία μιας εποχής που γρήγορα παρήρχετο – ίσα για να μην μείνω «στην απέξω». Αλλά και όλα αυτά μαζί παρήλθαν καθώς παρήρχετο και ο χρόνος (συγχωρέστε μου αυτήν την χρήση μια γλώσσας λίγο «παλιάς» ανακατεμμένης με την καθαρώς σύγχρονη καθομιλουμένη, αλλά με βοηθάει πολύ να εκφράζομαι καλύτερα γιατί είμαι άνθρωπος συγχρόνως «παλιός» και πάρα πολύ καινούργιος και αυτό δημιουργεί μάν αξιοπρόσεκτη ιδιαιτερότητα στην περίπτωσή μου που, όχι μόνον δεν θέλω να «αποποιηθώ», αντίθετα μάλιστα, θέλω να την διατηρήσω ως χαρακτηριστικό μου, πολύτιμο). Και, έτσι, με τον χρόνο που παρήρχετο, άρχισε στον βυθό του δικού μου ποταμού, να δημιουργείται ένα υπέδαφος αλλού πετρώδες και αλλού μαλακό σαν απαλή αμμουδιά που περπατιέται με πόδια γυμνά, όπου και είναι χαραγμένα με ιερογλυφικά περίτεχνα αλλά δύσκολα στην «ανάγνωση», ή χωμέννα κάτω απ΄την άμμο, όλα μου τα λάφυρα. Και ήρθε πια ο καιρός να σκύψω να τα περιμαζέψω ή απλά να τα αναγνωρίσω, ώστε να μπορέσω κι΄εγω επιτέλους να δομήσω τον δικό μου προσωπικό μύθο (διαδικασία απολύτως απαραίτητη σε όλους ανεξαιρέτως τούς ανθρώπους), πρίν παραδώσω την ψυχή μου την άθλια στον Αγγελο που περιμένει υπομονετικά να νοιώσω έτοιμος.

Σε λίγες ώρες, χαράματα του Σαββάτου, καθώς ο ήλιος θ’ ανατέλει εκεί απέναντί απ΄τα Σπάτα, η «Ολυμπιακή» θα με απογειώσει για να με προσγειώσει στην Μακεδονία. Απο εκεί θα προχωρήσω για Ουρανούπολη οδικώς, θα πάρω καραβάκι για Δάφνη, λεωφορείο για Μεγίστη Λαύρα – και άν ΟΛΑ πάνε καλά θα είμαι στο κελλάκι όπου με φιλοξενεί ο τουλάχιστον 20 χρόνια νεώτερός μου Αβραάμ, ο φίλος και αδερφός, που τον νοιώθω σαν αίμα μου. Θα χτυπήσει ο Εσπερινός κατά τίς 4 υπολογίζω, τράπεζα μετά, προτελευτάια πρίν την σαρακοστή, Απόδειπνο, παράκληση, κουβεντούλα με τούς μοναχούς, συνάντηση ίσως με τον π. Πρόδρομο. Δεν βιάζόμαστε. Θα μείνω εκεί 9 νύχτες.

Αν μου δοθεί η ευκαιρεία θα σας γράψω. Ηρεμώ εκεί και χαλαρώνω και οι λέξεις συντάσσονται καλύτερα η μια μετά την άλλη.

Στο μεταξύ καλό τριήμερο, να περάσετε υπέροχα, καλή σαρακοστή και, βεβαίως, Καλή Ανάσταση!

27/02/2009 22:36 by zardav Posted in Uncategorized | 8 Comments