www.prosopa.com

Ο καρκίνος του Γιώργου.

Κοντεύουνε σχεδόν δυό μήνες απο τότε που άρχισα να γράφω εδω στο μπλόγκ για τον ξάδερφό μου που εκεί που ήτανε μια χαρά κι΄ετοιμαζότανε ναρθεί απο το Crans-Montanna των Ελβετικών Αλπεων όπου ζεί και δουλεύει τούς χειμώνες, με την γυναίκα του την Φραντσέσκα, στην Κέρκυρα για το Πάσχα όπως κάθε χρόνο (όπου έχουν χτίσει ένα πολύ όμορφο σπίτι πάνω σ΄έναν λόφο μέσα στίς ελιές, τα πεύκα και τα κυπαρίσσια, με θέα τη θάλασσα και τα βουνά της Ηπείρου στο βάθος), ένοιωσε κάτι «ενοχλήσεις», ούτε κάν πόνο, στην πλάτη κάποιο βραδάκι που ξάπλωσε στο κρεββάτι. Ηταν Παρασκευή 7 Μαρτίου κι΄εγω είχα ήδη φτάσει στην Μεγίστη Λαύρα στο Ορος, οταν βρήκα μια αναπάντητη απο την Ελβετία και τον πήρα και μούπε «την Δευτέρα (Καθαρή Δευτέρα σ΄εμάς εδώ) θα πάω να δω τον γιατρό». Την Τρίτη έκανε ένα σκάν στο νοσοκομείο της Sion που είναι η πιό κοντινή στην Montanna «πόλη» (γιατί το Crans-Montanna είναι χωριό, χιονοδρομικό κέντρο με πάρα πολύ τουρισμό, αλλά χωριό) . Την Τετάρτη, ανεβαίνοντας στο κελλί μετά την προηγιασμένη Θεία Λειτουργία βρήκα άλλη αναπάντητη. Τον πήρα αμέσως. «Καρκίνος στο πάγκρεας» μου είπε. «Πρέπει να εισαχθώ στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Γενεύης, το HUG, να δούμε τι θα γίνει. Φεύγω αύριο». Τάπα στον Γέροντά μου, τον π. Πρόδρομο. «Σήκω φύγε και πήγαινε να δείς τι γίνεται απο κοντά» μου είπε αμέσως. «Εισαι ο μόνος του συγγενής, ο αδερφός του. Σε χρειάζεται» μου είπε. Το ίδιο ακριβώς μου είχε πεί πρίν λίγα λεπτά και ο Τάσος απο το κινητό, το ίδιο και ο Μίλτος – ο οποίος μου έκλεισε μάλιστα αμέσως εισητήριο για Γενεύη την Παρασκευή με επιστροφή την Δευτέρα εγκαίρως για να μην χάσω την εκπομπή. Πέμπτη έφυγα απ΄το Ορος, ήρθα εδω το βραδάκι, πέταξα τα εκδρομικά ανοιξιάτικα αγιορείτικα, έφτιαξα ένα βαλιτσάκι χειμερινό με πουλόβερ, μάλλινες κάλτσες και μπουφανάκι και Παρασκευή 14 Μαρτίου πήγα και βρήκα τον Γιώργο και την Φραντσέσκα στο HUG, την ώρα ακριβώς που στίς εκκλησίες εδω στην Ελλάδα διαβαζόντουσαν οι Α’ Χαιρετισμοί. «Είναι καρκίνος στο πάγκρεας με μεταστάσεις στα αγγεία της χολής και πιθανώς, πιθανότατα και στο συκώτι» είπαν οι καθηγητές ογκολόγοι, χειρούργοι και οι γιατροί που τούς συνόδευαν στην νυχτερινή τους επίσκεψη. Ημουνα κι΄εγω παρών, σαν στενός συγγενής. «Δεν μπορούμε να εγχειρήσουμε, είναι περιττό και μάταιο. Παρ΄όλ΄αυτά την άλλη βδομάδα θα δούμε ΜΗΠΩΣ ο καρκίνος του παγκρέατος δεν έχει σχέση μεταστατική με τούς άλλους. Αν είναι έτσι τότε ίσως εγχειρήσουμε. Στο μεταξύ πηγαίνετε σπίτι σας, δεν χρειάζεται να κάτσετε εδω Σαββατοκύριακο – και σας περιμένουμε την Τρίτη νωρίς το πρωϊ αφάγωτο για να προχωρήσουμε».

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο λίγάκι σαν υπνωτισμένοι. Οδηγούσε ο Γιώργος και ειχε απόλυτο έλεγχο. Πήγαμε σ΄ένα Ταϋλανδέζικο και έφαγε με όρεξη, δεν φαινόταν να έχει κανένα σοβαρό πρόβλημα. Εκτός απο ένα ― ήταν κατακίτρινος. Είχε και ίκτερο, ξέχασα να σας το πώ αυτό. Ολόκληρο το σώμα του, το είδα την επομένη, ήταν σαν χρυσό και το ασπράδι του ματιού του ήτανε σαν τον κρόκο του αυγού. Πάντως η βραδυά πέρασε ομαλά και με πήγε κρατώντας το τιμόνι μέχρι το Chambessy όπου, μετά απο τηλεφωνική παράκληση του Γέροντά μου πρός τον αγιο Λαμψάκου Μακάριο που είναι ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου μας στο «Centre Orthodoxe» της Γενεύης, φιλοξενήθηκα. Ηταν η εβδομάδα του «Salon d’ Auto» στην Γενεύη και δεν υπήρχε κρεββάτι οχι σε ξενοδοχείο, ούτε σε επιπλάδικο. Την άλλη μέρα που ήρθαν να με πάρουν ν’ ανεβούμε στην Montanna πού είναι δυόμιση ώρες δρόμος περίπου, δεν οδηγούσε ο ίδιος. Οδηγούσε η Φραντσέσκα που οδηγεί σπάνια. Και το μεσημέρι στο εστιατοριάκι στο χωριό Gruyere όπου σταματήσαμε να φάμε κάτι, δεν είχε όρεξη. Ισα που τσίμπησε λιγάκι. Την Κυριακή που έφυγα είχε αρχίσει να χάνει τις δυνάμεις του και η όρεξη του είχε κοπεί εντελώς. Τον ενοχλούσε ακόμα και η μυρωδιά του φαγητού.

Την Τρίτη ξαναμπήκε στο νοσοκομείο και αρχίσαν οι εξετάσεις και τα συμβούλια. Φάνηκε απ’ την αρχή οτι η περίπτωση ήτανε πολύ ζόρικη. Εγχείρηση δεν μπορούσε να γίνει για κανέναν λόγο. «Το μόνο που θα καταφέρουμε αν σας ανοίξουμε είναι να βοηθήσουμε στην εξάπλωση τού καρκίνου» είπαν. Χημιοθεραπεία δεν μπορούσε να ξεκινήσει αν δεν περνούσε πρώτα ο ίκτερος. Οπότε με ισχυρά αντιβιότικά άρχισε η προσπάθεια αντιμετώπισης του ίκτερου – ο οποίος μετριέται με βαθμούς, πώς λέμε «τόσα λευκά αιμοσφαίρια», «ανεβήκανε» ή «πέσανε», έτσι μιλάμε και για τον ίκτερο. Για δεκαπέντε μέρες δεν τον είδα. Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, 30 Μαρτίου, ήμουνα εδώ, το θυμάμαι γιατί πήγα στην Μονή πετράκη και μετέλαβα και πήρα κι΄εγώ αυτο το ευλογημένο δενδρολίβανο που μας έδωσε ο παππάς και ευωδίαζε όλο το σπίτι. Μέχρι την Παρασκευή 4 Απριλίου που ξαναπέταξα για την Γενεύη πολύ τρομαγμένος και θορυβημένος πιά, ο ίκτερος όχι μόνο δεν έπεφτε αλλά ανέβαινε συνεχώς – παρα τα ισχυρά αντιβιοτικά. Η χημιοθεραπεία δεν μπορούσε ν΄αρχίσει, ο καρκίνος προχωρούσε ανενόχλητος θωρακισμένος απο τον ίκτερο ο οποίος, κατα την άποψη των περισσότέρων γιατρών είναι συχνά αποτέλεσμα του ίδιου του καρκίνου. Ενας φαύλος κύκλος δηλαδή. Επιστρέφοντας στην Αθήνα την Δευτέρα 7 του μηνός τόξερα πιά οτι είχαμε μπλέξει πάρα πολύ ασχημα. Ο Γιώργος δεν έτρωγε, αδυνάτιζε συνεχώς, οι δυνάμεις του τον εγκατέλειπαν μέρα με την ημέρα – τόσο που την Παρασκευή 11 που ξανάφτασα στην Γενεύη, (ήταν εκεί, θορυβημένος κι΄αυτός αλλά πάντα ψύχραιμος και ο κολλητός του ο Γιάννης ο Τσαμαδός - ήδη απο την επομένη που είχα φύγει εγώ – όλη μέρα στο νοσοκομείο δίπλα στον φίλο του μια βδομάδα ολόκληρη), τον βρήκα πάρα πολύ κουρασμένο, κυριολεκτικά εξουθενωμένο. Με δυσκολία κάναμε δυό μικρές βόλτες στον κήπο του νοσοκομείου – αλλήλων τα βάρη βαστάζοντες. Πολύς ο πόνος και η κούραση και η αγωνία και η ψυχική εξάντληση. Μου ζήτησε να τον βοηθήσω να συντάξει την διαθήκη του. Το κάναμε και υπέγραψα και ως μάρτυς. Δευτέρα 14 έφυγα πολύ βαρύς και πολύ κουρασμένος. Δεν βλέπαμε φως απο πουθενά. Η Φραντσέσκα ήτανε πιά εξαντλημένη. Τις περισσότερες νύχτες κοιμότανε δίπλα του στο νοσοκομείο γιατί κάποια βραδυά ανέβασε έναν πυρετό 42 και βρέθηκε να τραντάζεται ολόκληρος απο τα ρίγη μέσα στη μαύρη νύχτα και μέχρι να ειδοποιηθει η γυναίκα και να τρέξει απο το σπίτι που ο Νίκος ο Μάνεσης τους είχε παραχωρήσει (και όπου κοιμόμουνα και εγω όταν ήμουν εκεί) τρόμαξε τόσο που προτιμούσε να μένει εκεί παρά να έχει την αγωνία οτι κάτι μπορεί να συμβεί μέσα στη νύχτα και νάναι ο Γιώργος μόνος του. Στο μεταξύ ο ίκτερος τίποτα, μόνο μιά μέρα «έπεσε» και πήραμε όλοι μια βαθειά ανάσα και χαμογελάσαμε και είπαμε «άντε, ν΄αρχίσει η χημιοθεραπεία τουλάχιστον» και μετά πάλι ανέβηκε και ξανανέβηκε και δεν μας άφησε στιγμή να ανασάνουμε. Μιλάω στον πλυθηντικό ενω ενας μονάχα κουβαλάει τον Σταυρό – αλλά τον αγαπάω πολύ τον Γιώργο και παρασύρομαι.

Κατα την Τετάρτη μου είπαν τηλεφωνικά οτι το νοσοκομείο τους ανακοίνωσε οτι «έκανε οτι ήταν δυνατόν» κι οτι θα πρέπει να αδειάσει το δωμάτιο και να πάει σπίτι του. Μου φάνηκε αδιανόητο αυτό που άκουσα. Πώς να πάει σπίτι του; Το σπίτι του είναι σ΄ενα χιονοδρομικό κέντρο στα 1600 μέτρα. Θα του δίνανε λέει τίς συνταγές, τις οδηγίες και τα λοιπά και όταν, με το καλό, θα ερχότανε η ώρα, θα έκανε την χημιοθεραπεία του στο εκεί νοσοκομείο, ενα παλιό σανατόριο, ή στο νοσοκομείο της Sion. Θορυβηθηκαμε πάρα πολύ αλλά τελικά χάρη στίς προσπάθειες της Ελληνίδας Προξένου στην Γενεύη κυρίας Αγγελάτου και του Ελληνα καθηγητή κ. Σπηλιώπουλου ο οποίος απολαμβανει μεγάλου κύρους μεταξύ των συναδελφων του χειρουργών της Γενεύης, γίνανε όλες οι απαραίτητες συννενοήσεις και Πέμπτη ο Γιώργος μεταφέρθηκε ομαλά σ΄ένα ωραίο δωμάτιο ενός παράξενου «νοσοκομείου» που είναι κατ΄αρχήν «πνευμολογικό» (πρώην «σανατόριο», εξ’ ου και του έχει μείνει το παρατσούκλι «Σανά» στην περιοχή), το οποίο όμως έχει πλήρως ανακαινισθεί, έχει ογκολογικό τμήμα και βρίσκεται σε διαρκή επαφή και συννενόηση με τούς γιατρούς του HUG της Γενεύης. Παρασκευή 18 πέταξα για Ζυρίχη και απο εκεί πήρα το τραίνο και το funiculaire για την Montanna και βρήκα τον Γιώργο βολεμένο σ΄ένα όμορφο δωμάτιο με ωραία χρώματα, μέρος ενός ευρύχωρου, πρόσφατα ανακαινισμένου και άριστα εξοπλισμένου νοσοκομείου, χωμένου μέσα σ΄ένα απο τα απέραντα τεράστια δάση που καλύπτουν όλες τις Αλπεις – όπου βέβαια δεν «ξυρίστηκαν» τα αιωνόβια δέντρα σύριζα για να γίνουν πίστες του σκί. Τον βρήκα ακόμα πιό εξαντλημένο, αδύνατο, ψυχολογικά ετοιμοπόλεμο πάντα αλλά και πολύ βεβαρυμένο απο την κούραση που φέρνει απο μόνη της η ίδια η ακινησία και η απραξία σε ενα περιβάλλον όπου εκτός απο τα πουλάκια που κελαϊδούν δεν ακούς ούτε ψύθιρο. Κανείς δεν του απαντούσε στο ερώτημα «τι θα γίνει»; Κι’ αυτό ήταν απο μόνο του εξοντωτικό.

Εγω έμεινα σ΄ένα στουντιάκι-γκαρσονιέρα για φιλοξενία που μου παραχώρησαν η Μαρλέν και ο Εντ, οι «κολλητοί» του Γιώργου και της Φραντσέσκας στο βουνό και, το μόνο ευχάριστο, το καινούργιο νοσοκομείο απείχε απο το σπιτι των παιδιών τρία λεπτά με τ’ αυτοκίνητο. Ετσι η Φραντσέσκα κάθε πρωϊ, αφού έρχονται οι γιατροί και οι νοσοκόμοι και κάνουν αυτά που έχουν να κάνουν, κατά τίς 11, παίρνει τον Γιώργο και «μετακομίζουν» σπίτι τους. Εκεί του μαγειρεύει ελπίζοντας οτι θα φάει έστω δυό μπουκιές κι΄εκεί περάσαμε τίς μέρες μας και το προηγούμενο και αυτό το Σαββατοκύριακο που ξανανέβηκα στην Montanna την Μεγάλη Πέμπτη που δεν είχα εκπομπή, έκατσα όλη την Μεγάλη Παρασκευή και όλο το Μέγα Σάββατο μέχρι τίς εξη τ’ απόγευμα - και μετά κατέβηκα με το τραίνο στην Γενεύη για ν’ αναστήσω στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας στο Chambessy, εκεί ακριβώς όπου εκκλησιαζόμουνα όλες τίς Κυριακές της σαρακοστής (εκτός απο την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως που ήμουνα εδω όπως σας είπα) και όπου είχα κατ΄αρχήν φιλοξενηθεί στην πρώτη μου επίσκεψη, σταλμένος απο την Μεγίστη Λαύρα και τον Ηγούμενό της, τον Αρχιμανδρίτη πατέρα Πρόδρομο.

Μόλις χτές γύρισα στην Αθήνα και νοιώθω σαν να λείπω απ΄το πλευρό του ξαδέρφου μου μήνες. Μεσολάβησε βέβαια η Κυριακή 27 που την πέρασα στην Γενεύη κάνοντας Πάσχα Ελληνικό αφού είχα αναστήσει, λειτουργηθεί και κοινωνήσει κανονικά στον Απόστολο Παύλο του Chambessy. Και σήμερα είναι Τρίτη βράδυ και κατα τίς εφτάμιση, μετά την εκπομπή, μίλησα με την Φραντσέσκα και μου ανακοίνωσε οτι ξαφνικά αποφάσισαν σήμερα το πρωϊ οι γιατροί να «επιτεθούν» και οτι απο τίς 11 το πρωϊ ξεκίνησαν ισχυρή χημιοθεραπεία η οποία συνεχιζότανε μέχρι εκείνη την ώρα. Αυτη ήταν μια εξέλιξη που δεν την περιμέναμε και μας δίνει επιτελους κάποιες ελπίδες – αν και οι γιατροί υπήρξαν σαφείς με τον Γιώργο : Του είπαν οτι οι ελπίδες επιτυχίας είναι περιορισμένες και οτι αν αποφασίσει να κάνει χημιοθεραπεία (διότι η απόφαση, το διευκρίνησαν, θα ηταν δική του), οι παρενέργειες μπορεί να είναι ανυπολόγιστα βασανιστικές – κανένας δεν ξέρει πως θ’ αντιδράσει ο οργανισμός. Μέχρι πρίν λίγα λεπτά πάντως που ξαναμίλησα με την Φραντσέσκα , όλα ήταν υπο έλεγχον. Ο Γιώργος κοιμόταν στο μαλακό του κρεββάτι στο «Σανά» με τον Αγγελό του δίπλα του όπως πάντα, εξαντλημένος μετα τον πρώτο «βομβαρδισμό» που υπέστη ο οργανισμός του απο την χημιοθεραπεία και η ίδια είχε γυρίσει σπίτι κι΄ετοιμαζότανε να κάνει ενα μπάνιο και να ξεκουραστεί.

Μέσα σ’ ’ολ’ αυτά έχουμε, οι φίλοι του κι΄εγω (ο μόνος «συγγενής») και μιαν άλλη αγωνία ― πώς θα μεταφερθεί στην Κέρκυρα. Εκει πάνω στα Ελβετικά βουνά μπορεί η περίθαλψη και τα οργανωτικά νάναι «ποιοτικότερα», ψυχολογικά όμως το κλίμα είναι βαρύ. Ενα Ελβετικό χωριό, εκτός σαιζόν, χωρίς τουρίστες, χωρίς φίλους άλλους απο την Μαρλέν, τον Εντυ και τα παιδιά τους - που και αυτοί στην Κέρκυρα ερχόντουσαν κάθε καλοκαίρι για τίς διακοπές τους- κι΄ένα, έστω και πολύ φροντισμένο «Σανά», δεν είναι το ιδανικό σκηνικό για μια τόσο ακραία περιπέτεια που θέλει συμπαράσταση, φίλους, καλή ενέργεια, καποια ποικιλία επιλογών, ενα αίσθημα «ανοίγματος» και ελπίδας που τα ογκώδη χιονισμένα βουνα γύρω-γύρω, κάθε άλλο παρά προσφέρουν. Η Φραντσέσκα απο την πρωτη στιγμή μου είπε πως θέλει να γίνει αυτό, να μετακομίσουνε στην Κέρκυρα και να γίνει κάποια γέφυρα συννενόησης του Νοσοκομείου της Κερκύρας με το HUG και το «Σανά». Φυσικά προέχει να δούμε πως θ’ αντιδράσει το κουρασμένο σώμα του Γιώργου στην χημιοθεραπεία. Αν πάει κάπως καλά, που όλοι το ελπίζουμε με όλη μας την ψυχή, υπάρχουν αυτά τα «avions-ambulances», αεροπλανάκια δηλαδή που είναι σα μικρές κλινικές, που μπορούν να σε μεταφέρουν με ασφάλεια όπου θές, φτάνει βέβαια να υπάρχει η συγκατάθεση των γιατρών και η σύμφωνη γνώμη τους. Ο Γιώργος, συγχρόνως Ελβετός και Ελληνας πολίτης όπως και η γυναίκα του, έχει πάρα πολύ καλή διεθνή ασφάλιση. Είχε πάντα μια αγωνία για την υγεία του και φρόντισε να εξασφαλίσει την υψηλότερη βαθμίδα ασφάλισης “that money can buy”, όπως λένε. Ετσι ακόμα και το κόστος της μεταφοράς του με «νοσοκομειακό αεροπλάνο» καλύπτεται, ελπίζουμε, στο μεγαλύτερο ποσοστό της τουλάχιστον, απο την ασφάλεια. Αλλά και αυτό να μην συμβαίνει οι τιμές γι’ αυτην την μεταφορά που την θέλει και ο ίδιος πάρα πολύ και θα παίξει τεράστιο ψυχολογικό ρόλο, δεν είναι απαγορευτικές για τίς οικονομικές του δυνατότητες, δόξα τω Θεώ. Δουλεύει πολλά χρόνια με επιτυχία στο εμπόριο και είναι οικονομικά ευκατάστατος.

Το ζήτημα είναι να αντέξει την χημιοθεραπεία ώστε να μπορέσει η «επίθεση» που ξεκίνησε σήμερα να του δώσει κάποιες, έστω και λίγες δυνάμεις, να μπορέσει να αντεπεξέλθει. Να φτάσει στην Κέρκυρα, «να δεί τη θάλασσα» όπως λεει και η Φραντσέσκα, να βρεί τον Σπύρο και την Δέσποινα και τούς αγαπημένους Κερκυραίους φίλους και συνεργάτες του, αλλά και τούς άλλους που θα πηγαινοέρχονται απ΄την Αθήνα, να πάρει επιτέλους μια βαθειά ανάσα. « Δεν μπορώ να πάρω βαθειά αναπνοή» μούλεγε προχτές. « Μόνο μικρές ανάσες».

Αν φτάσει στην Κέρκυρα είμαι σίγουρος πως πολλά πράγματα θ΄αλλάξουν. Πως θα τον δώ ξανά να χαμογελάει και να ελπίζει στο καλύτερο, περιτριγυρισμένος απο ελιές και κυπαρίσια, πικροδάφνες και τριανταφυλιές – με μια βόλτα στη θάλασσα, με ένα γεύμα στην ταβέρνα με το καλό ψάρι, μ’ ένα γέλιο για κάτι άσχετο, καθημερινό, γαλανό και ηλιόλουστο…

Αυτη είναι τώρα η ελπίδα μου ― να τον βοηθήσει η χημιοθεραπεία και κάποια κορτιζονούχα φάρμακα να αντέξει την μεταφορά και νάρθει εδώ, στην Ελλάδα, στην Μεσόγειο, σ’ αυτή την περιοχή του κόσμου που αγαπάει τόσο πολύ, που του ανήκει και της ανήκει.

Step-by-step. Ολα θα γίνουν. Υπομονή χρειάζεται και αντοχή. Δύναμη. Για τον Γιώργο πρώτα, την Φραντσέσκα αμέσως μετά – και όλους όσους εμπλέκονται συναισθηματικά σ’ αυτό το «καθημερινό», απλό, ανθρώπινο σενάριο. Ενα ακόμα απο τα απερίγραπτα δράματα που ζούν εκατομμύρια οικογένειες σε όλον τον πλανήτη….

29/04/2008 23:22 by zardav Posted in Uncategorized | 9 Comments