www.prosopa.com

Ανοιχτά Χαρτιά - του Οδυσσέα Ελύτη (και καλό μήνα!).

Θέλω να αντιγράψω εδω μερικά λόγια του Οδυσσέα Ελύτη όπως τα γράφει στα “Ανοιχτά Χαρτιά” του, όσο μπορώ πιό πιστά. Τα πλάγια γράμματα είναι δικά του. Δεν μπορώ να βάλω δυστυχώς πνεύματα ενω εκείνος τα χρησιμοποιεί πολύ και κοσμούν το γραπτό του. Αλλά είχα να τα διαβάσω αυτά τα λόγια απο την εφηβεία μου και επειδή αυτές τις μέρες στον 9.84 στην εκπομπή μου έβαζα ήσυχες μουσικές του Μελετόπουλου ή ιδιοφυή λατρευτικά άσματα του Μάνου Χατζιδάκι ερμηνευμένα απο την Φλέρυ Νταντωνάκη με τον συνθέτη στο πιάνο, και ανάμεσα στις μουσικές ή τα τραγούδια διάβαζα ψήγματα απο δω κι’ απο εκεί μαζεμένα μέσα απ΄το έργο του αγαπημένου μου ποιητή (κι’ ας είμαι κι’ Αλεξανδινός, ο Ελύτης είναι, τ’ ομολογώ, ο πιό αγαπημένος απο τούς ποιητές μας με τον Καβάφη να στέκεται δίπλα του μέσα στο στέρνο μου, καταλαμβάνοντας τον ίδιο χώρο), ξαναβρήκα κάποια αποσπάσματα που με τυφλώσανε με την εκπομπή φωτός που τολμούν να εκχύουν όχι μόνο στον μέσα χώρο μου, αλλά ακόμα και στον περιβάλλοντα, δημιουργώντας ενα είδος ορατής αύρας που τ’ αγκαλιάζει όλα.
Αυτό : Καθαρά λόγια, σταράτα, ευαναγνωστα. Ανοιχτά Χαρτιά…

“Ο ποιητής πρέπει να είναι γενναιόδωρος. Το να μη θέλεις να χάσεις ούτε στιγμή απο το υποτιθέμενο ταλέντο σου, είναι σα να μη θέλεις να χάσεις ούτε δραχμή απο τούς τόκους του μικρού κεφαλαίου που σου δόθηκε. Αλλά η Ποίηση δεν είναι Τράπεζα. Είναι η αντίληψη που ίσα-ίσα αντιτίθεται στην Τράπεζα. Εάν γίνεται γραπτό κειμενο , μεταδοτό στούς άλλους, τόσο το καλύτερο. Εάν όχι, δεν πειράζει. Εκείνο που πρέπει να γίνεται και να γίνεται αδιάκοπα, ατέρμονα, χωρίς την παραμικρή διάλειψη, είναι η αντιδουλικότητα, η αδιαλλαξία, η ανεξαρτησία. Η Ποίηση είναι το άλλο πρόσωπο της Υπερηφάνειας”.

Και κάτι ακόμη :

“ Να γιατί γράφω. Γιατί η Ποίηση αρχίζει εκεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής και η έναρξη μιας άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε να ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα των αντιθέτων, εκεί που ο Ηλιος και ο Αδης αγγίζονται. Η ατελεύτητη φορά πρός το φώς το φυσικό που είναι ο Λόγος, και το φώς το άκτιστον που είναι ο Θεός. Γι’ αυτό γράφω. Γιατί με γοητεύει να υπακούω σ’ αυτόν που δε γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός που ανεβοκατεβαίνει τούς δρόμους και “φέρεται εγγεγραμένος στα μητρώα αρρένων του Δήμου”.
Είναι σωστό να δίνουμε στο άγνωστο το μέρος που του ανήκει. Γιατί η Ποίηση μας ξεμαθαίνει απο τον κόσμο, τέτοιον που τον βρήκαμε. Τον κόσμο της φθοράς πού, έρχεται κάποια στιγμή να δούμε οτι είναι η μόνη οδός για να υπερβούμε τη φθορά, με την έννοια που ο θάνατος είναι η μόνη οδός για την Ανάσταση”.

31/01/2008 23:18 by zardav Posted in Uncategorized | 12 Comments