www.prosopa.com

Ευτυχισμένο το 2008!

Η νύχτα της Κυριακής φέρνει το πρωϊ της Δευτέρας και η Δευτέρα η αυριανή είναι η τελευταία μέρα του 2007. Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Τρείς το μεσημέρι θα φύγω απ΄την Επίδαυρο και θα πάω κατ΄ευθείαν στον 9.84 να κάνω εκπομπή. Μετά θα προχωρήσω στο παράξενο άδειο σπίτι μου (όπου μόλις έχω μετακομίσει πρίν επτά χρόνια), θα πλυθώ, θα ντυθώ και θα πάω να βρώ τον Παναγιώτη. Θάρθουν τα μεσάνυχτα και θα μπεί το 2008 και θα με βρεί σ΄ένα παράξενο μετέωρο βήμα, ακουμπισμένον στην μπάρα του «Χ-Εδρα» ακούγοντας τραγούδια. Θα ανταλλάξω φιλιά και ευχές κυρίως με αγνώστους (αν εξαιρέσει κανείς τον Παναγιώτη). Θα στείλω και θα λάβω SMS και κάποια στιγμή θα βρεθώ στο κρεβάτι μου και, ίσως, αν τα καταφέρω, την Τρίτη 1η Ιανουαρίου κατά τίς οχτώ το πρωϊ θα πάω στον Αγιο Διονύσιο (για πρωτοχρονιά θέλω να πάω στον Πολιούχο που είχε και τ΄όνομά του ο παππούς μου αντι στην Ι.Μ.Ασωμάτων Πετράκη όπου συνήθως εκκλησιάζομαι). Μετά θα είναι 2008 και θα είμαι πιά επισήμως 55 χρονών, ενας μεσήλιξ κύριος μαλλον συμπαθής, καταδικασμένος σε 13 χρόνια κάθειρξη (με ανασταλτικό μέχρι την έφεση) για «διάθεση χώρου πρός κατανάλωσιν ναρκωτικών ουσιών», στιχουργός, ραδιοφωνατζής, ψιλο«συγγραφέας, «δημοσιογράφος» με πολλά εισαγωγικά απανωτά το ένα μετά το άλλο και, απο την 10η Ιανουαρίου και μετά και «πρωτοεμφανιζόμενος θεατρικός συγγραφέας».

«Χωρίς χρώμα, χωρίς σώμα, τούτη η αγάπη που πηγαίνει», λέει κάπου ο Σεφέρης. Δεν θυμάμαι την συνέχεια. I’ll goggle it μόλις συνδεθώ.

Σήμερα για πρώτη φορά μετά απο πολλούς μήνες δεν έκανα εσπερινό. Δεν ξέρω τι μου συνέβη αλλά κοιτάζοντας τη θάλασσα που ήτανε σα γυαλί και τον ήλιο να δύει είχα ένα déjà vu. Ολα έχουνε ξαναγίνει, όλα ξαναγίνονται συνέχεια, όλα παλιώνουν και όλα ανακαινίζονται. Οι σκέψεις μου πήγανε στην Μπούτο, στην δολοφονία της, στον Μπούς, στην Αίγυπτο και τον Νάσερ που μας έδιωξε κακήν-κακώς και μας έφερε τη ζωή μας πάνω κάτω πρίν απο μισό σχεδόν αιώνα, στον διάλογό μου με τον Σπύρο και τον Thiv που βασίζεται σε τόσο διαφορετικές «οπτικές», όλες σωστές, στον έρωτα που είναι το μέγιστο δώρο της ζωής και που το αξιώνομαι με εναν πολύ ιδιαίτερο και πνευματικό τρόπο, στο χαμόγελό μου και την αντανάκλασή μου στα κρυστάλλινα νερά, στούς πεθαμένους φίλους, στον πόλεμο και τον Ηράκλειτο που τον ονόμαζε «πάντων πατέρα», στα αντίθετα που έλκονται, στίς εκλεκτικές συγγένειες, στη μοναξιά, στην αυτοκτονία, στην λατρεία του χρήματος, τον φανατισμό, την πίστη, τα παιδιά, τίς αγκαλιές, τα ψυθιρίσματα στ’ αυτί να μην ακούν οι άλλοι, το πένθος, την πείνα, τα γενέθλια, τα υπερηχογραφήματα, τίς εντατικές, τον αρχιεπίσκοπο, το τραγούδι του Θοδωρή Γκόνη και του Κώστα Λειβαδά «Εχω ΄Ανθρωπο» που τραγουδάει η Γιώτα Νέγκα. Οχι πως τα σκεφτόμουν όλ’ αυτά μαζί εκείνη τη στιγμή, αυτά είναι απλώς πράγματα που γράφω τώρα για να περιγράψω κάπως αυτό το «όλο μαζί», το «συμπυκνωμένο», το «πακέττο» που κάποιες στιγμές σ’ επισκέπτεται ολόκληρο και νομίζεις οτι θα τιναχτεί το στήθος σου και θα εκραγεί μέσα σ’ έναν πολύ βαθύ αναστεναγμό, πώς το κρανίο σου θα εκραγεί και θα γεμίσει ο τόπος κόκκινα σημαδάκια για το γούρι, όπως όταν σπάς το ρόδι στην εξώπορτα.

Εύχομαι κάθε καλό για τον καινούργιο Χρόνο, κάθε ευτυχία, υγεία, χαρά, όλα τα καλά του κόσμου και το εύχομαι με όλους μου την ψυχή για όλους μας, φίλους κι΄εχθρούς, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, δίκαιους και άδικους, ζάμπλουτους και πένητες, για εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, για βασανιστές και βασανιζόμενους. Τολμώ μάλιστα να ευχηθώ να μην υπάρχουν πιά όλα αυτά, να είμαστε όλοι ένα. Εχω το δικαίωμα να εύχομαι αυτό που θέλω. Και αυτό θέλω. Δεν θέλω σύνορα, δεν θέλω ιδιοκτησίες, δεν θέλω καυγάδες και διεκδικήσεις και δεν θέλω νάχω δίκηο ούτε να επικρατεί η γνώμη μου. Θέλω νάμαστε καλά. Αυτό θέλω και αυτό εύχομαι. Νάμαστε όλοι μας καλά, φίλοι κι΄εχθροί.

Αλλά ξέρω πιά οτι, ενόσω εναποθέτω τις ελπίδες μου στον Θεό και πιστεύω πως αυτός όταν θάρθει η στιγμή θα τίς ακούσει, συγχρόνως εγω εχω να κάνω πολλή δουλειά με τον εαυτό μου για να βοηθήσω στην πραγματοποίηση της ευχής μου. Ολα ξεκινούν απο μέσα μας. Εκεί γίνεται η μεγάλη ανακαίνιση και όσο καλές και αν είναι οι προθέσεις μας, όσο αγνές κι΄αν είναι οι ευχές μας, μόνο στην πράξη θα φανεί τι καταφέραμε κόβοντας βόλτες σ’ αυτόν τον πλανήτη για κάποια χρόνια. Τελευταία ευχή λοιπόν για το 2008 είναι η «εγωϊστική» ευχή να βρώ τη δύναμη να πολεμήσω γενναία στην εντός μου μάχη.

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα.

Υ.Γ ― I googled τούς στίχους του Σεφέρη και σε δευτερόλεπτα εμφανίστηκε μπροστά μου το μικρό ποίημα που θυμάμαι απο το 1969. Το μοιραζόμαστε :

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Χωρίς χρώμα, χωρίς σώμα
τούτη η αγάπη πού πηγαίνει
σκορπισμένη, μαζεμένη
σκορπισμένη πάλι-πάλι,
κι όμως σφύζει κι όμως πάλλει
στη δαγκωματιά του μήλου
στη χαραγματιά του σύκου
σ’ ένα βυσσινί κεράσι
σε μια ρώγα από ροδίτη
τόση ανάερη Αφροδίτη,
θα διψάσει θα κεράσει
ένα στόμα κι άλλο στόμα
χωρίς χρώμα, χωρίς σώμα”

30/12/2007 23:51 by zardav Posted in Uncategorized | 45 Comments