www.prosopa.com

Θέλω ν΄αγαπήσω αλλά φοβάμαι…

Εχω μεγάλη ανάγκη να γράψω, αλλά δεν ξέρω τι θέλω να γράψω. Νοιώθω την ανάγκη πριν πάω να κοιμηθώ να χρησιμοποιήσω τις λέξεις για να ανασύρω απο μέσα μου κάτι που θέλει να βγεί στο φώς και διαμαρτύρεται, όχι έντονα, όχι ενοχλητικά, διαμαρτύρεται όμως και το πιάνει το παράπονο. Θέλω να το εντοπίσω γιατί δεν είναι αρθρωμένο, δεν ξέρει να μιλήσει, πρέπει να του βρώ εγω τα λόγια. Εγω κρατάω το τιμόνι, αυτό δεν είναι παρά ένα συναίσθημα, ένα άισθημα, κάτι που για να βγεί στο φώς πρέπει να το πώ με λέξεις καλά διαλεγμένες που θα το ελευθερώσουν. Προσπαθώ και αισθάνομαι πως και μόνο που προσπαθώ ένα χαμόγελο απλώνεται μέσα μου, διαχέεται φώς δειλά-δειλά, αρχίζει ο διάλογος. Είναι δύσκολη η βουτιά γιατί εδω μιλάμε πιά για τη μοναξιά και τον έρωτα, δυό πόλους πολύ ισχυρούς που σαν ισχυροί μαγνήτες απο τη μιά έλκονται να κολλήσουνε η μια πάνω στον άλλον και να γίνουν ένα, απο την άλλη όμως, αν τούς βάλεις ανάποδα γυρνάνε ο ένας την πλάτη στον άλλον και απωθούνται, τούς χωρίζει πιά μέγα κενό.

Θέλω να ξαναγαπήσω, αυτή είναι η βαθύτερη αλήθεια μου με δυό κουβέντες. Αλλά φοβάμαι και ντρέπομαι. Τον φόβο τον καταλαβαίνω. Δεν τον δικαιολογώ αλλά τον καταλαβαίνω. Αμα έχεις καεί στο χυλό φυσάς και το γιαούρτι και διάφορες άλλες τέτοιες μαλακίες έρχονται να υποστηρίξουν και να εξηγήσουν το “φοβάμαι να αγαπήσω”. Αλλά το “ντρέπομαι”―αυτό δεν πλησιάζεται εύκολα. Εχω γράψει κι΄ένα τραγούδι που λέει καθαρά και ξάστερα πως “ντροπή δεν είναι ν΄αγαπάς, λέει μια ψυχή : Ντροπή είναι να φοβάσαι, μονάχος να κοιμάσαι, το φώς να μη θυμάσαι και τη μουσική”. Εγω τάχω γράψει αυτά γιατί αυτά πιστεύω και γι΄αυτά έδωσα τους αγώνες μου. Αλλά κοιμάμαι μονάχος και δεν ντρέπομαι πιά γι΄αυτό. Θυμάμαι το φώς και τη μουσική αλλά κοιμάμαι μονάχος. Και, όχι, δεν είναι θέμα ηλικίας ή ωριμότητας ή κοσμοθεωρίας. Είναι απο ντροπή και φόβο που δεν μοιράζομαι την αληθινή ζωή μου, την μέσα ζωή μου, αλλά και την καθημερινότητά μου, το κρεββάτι μου, με κανέναν.

Ντρέπομαι για τον εαυτό μου; Δεν θέλω να με βλέπουνε οι άλλοι παρα μόνο αφού έχω προετοιμαστεί κατάλληλα, έχω φορέσει την περσόνα μου προσεχτικά και, οχυρωμένος και ταμπουρωμένος λές κι΄έχουμε πόλεμο, ανοίγω την πόρτα και “βγαίνω” στην κοινωνία; Μπορεί νάναι κι΄έτσι. Στη φυλακή πάντως που ζούσα με άλλους τρείς ανθρώπους μέσα σε 15 τετραγωνικά μέτρα και εκεί μέσα χέζαμε και τρώγαμε και ροχαλίζαμε και αρωσταίναμε και βήχαμε και παθαίναμε κρίσεις πανικού και παίρναμε πρωϊνό και φτιάχναμε σαλάτες, δεν είχα κανένα τέτοιο πρόβλημα. Η προσαρμοστικότητά μου με εξέπληξε και εμένα τον ίδιο, δεν το περίμενα πως δεν θα είχα κανένα πρόβλημα συμβίωσης με ανθρώπους εντελώς άγνωστους και κάτω απο συνθήκες πολύ πιεσμένες. Ούτε στις διακοπές έχω πρόβλημα. Προτιμώ όμως να κοιμάμαι μόνος μου σ΄ένα δωμάτιο, απλά δεν τραβάω και κάνα μεγάλο ζόρι όταν συνυπάρχω με άλλους. Αλλά αν μ΄αφήσεις να διαλέξω, θα διαλέξω το single, το μοναχικό. Θα το διαλέξω αλλα αυτό δεν πάει να πεί οτι αυτό θέλω πραγματικά. Αλλα πράγματα θέλω.

Καμμιά φορά τολμάω να ονειρευτώ αυτά που θέλω και τότε φυσικά ερεθίζομαι και, με συγχωρείτε κιόλας, καυλώνω και μετά, ναί, ντρέπομαι. Δεν είναι “ηθικοί” οι λόγοι που με κάνουν να ντρέπομαι. Δεν πιστεύω οτι υπάρχουν ανήθικες σχέσεις και ανήθικες πράξεις οταν πρόκειται για ανθρώπινες σχέσεις στις οποίες συνεργούν δυό ενήλικοι άνθρωποι. Ανήθικο θεωρώ μόνο αυτό που παραβιάζει την ψυχή ή το σώμα του άλλου χωρίς εκείνος να το θέλει, επειδή το θές εσύ και μπορείς να το επιβάλλεις με τη βία ή με άλλους τρόπους. Αυτό το σιχαίνομαι, οτι επιβάλλεται και περιλαμβάνει οποιαδήποτε μορφή βίας, ακόμα και την πιό “ήπια”, υπονοούμενα και ψιλοεκβιασμούς και “αν δεν το κάνεις τότε αυτό ή το άλλο”. Δεν μπορώ ούτε να τα σκέφτομαι αυτά, σιχαίνομαι την βία και την εξουσία που μπορεί να έχει αποκτήσει κάποιος πάνω στην ζωή του άλλου, όσο “διακριτική” κι΄άν είναι. Αλλά όλα αυτά που σκέφτομαι και γράφω τώρα είναι πάλι για να ξεφύγω. Ξεφεύγω. Ξεφεύγω έντεχνα και επίμονα απο το απλό “ναί, θέλω ν΄αγαπήσω αλλά δεν μπορώ”.

Αυτό είναι που ήθελε να τού βρώ τις λέξεις για να βγεί στο φώς. Και τώρα χαμογελάει που του τίς βρήκα και το είπαμε. Πως είναι λάθος να φοβάται κανείς ν΄αγαπήσει αληθινά, με όλη του την ψυχή και το σώμα, με όλη του τη ζωή, τίς σκέψεις, τίς πράξεις, το παρελθόν του και το παρόν του και το μέλλον του. Είναι μια πολύ σοβαρή μορφή αναπηρίας. Κι΄εγω πάσχω απ΄αυτήν την αναπηρία πολλά χρόνια τώρα και αντί να κοιτάξω να την γιατρέψω, γιατί γιατρεύεται, προτιμώ να την κουκουλώνω με διάφορες προφάσεις και δικαιολογίες. Το αποτέλεσμα είναι αποτρόπαιο. Είναι μια ψυχική κατάσταση που αντιστρατεύεται την ομορφιά και την αρμονία, που καταντάει να εχθρεύεται στα μουλωχτά την ίδια την ευτυχία, την προσωπική ευτυχία του πάσχοντος, την δική μου ευτυχία στην προκειμένη περίπτωση. Σαν να μην θέλω ποτέ να νοιώσω ευτυχισμένος μαζί με κάποιον άλλον, να μοιραστώ μιαν ευτυχία που, βέβαια, απο εκεί και πέρα δεν θα εξαρτάται μόνο απο μένα. It takes two to tango.

Η διάγνωση είναι σαφής, για την θεραπεία δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω. Πάσχω απο μια βαθύτερη μοναξιά που μόνος μου επιβάλλω στον εαυτό μου. Και πάσχω επίσης απο το αξιοθρήνητο αίσθημα της ντροπής. Ντρέπομαι να αποκαλύψω τι κρύβω μέσα στο στήθος μου, μέσα στην ψυχή μου, μέσα στα συρτάρια μου. To πολύ ευχάριστο όμως είναι πως τώρα που ξέρω πως όποιος περάσει απο δώ μπορεί να διαβάσει λέξη τη λέξη κάτι που ανασύρθηκε με κόπο απ΄τούς βυθούς σαν ναυάγιο επικίνδυνο, σαν αυτό της Σαντορίνης, όχι σαν κάτι αρχαίο, αισθάνομαι πως έχω κάνει ενα βήμα.

Γι΄αυτό το blog είναι μεγάλη υπόθεση και να μου το θυμηθείτε πως με το διαδίκτυο οι ανθρώπινες σχέσεις θα βγούν πολλαπλά κερδισμένες. Δεν είναι το ίδιο να τα γράφω αυτά στο ημερολόγιό μου ή να προσπαθώ να τα χωρέσω σ΄ένα ποίημα που θα μπεί στο συρτάρι μου. Εδω οτι βγάζω μέσα απ΄την κοιλιά μου, μέσα απ΄την καρδιά μου, ότι νοιώθω και βρίσκω τα λόγια να το πώ, εκτίθεται πια σε κοινή θέα. Η Περσόνα οπισθοχωρεί μπροστά στην ανάγκη για αληθινή επαφή. Σιγά-σιγά η μάσκα πέφτει. Εύκολα μπορεί βέβαια να σκεφτεί κανείς οτι χτίζεται έτσι μια άλλη. Αλλά ελπίζω να μην είναι έτσι. Δεν θέλω πιά να κρύβομαι. Προτιμώ να πονέσω λιγάκι, να πονέσω και πολύ, αλλά να μπορέσω να αγαπήσω ξανά απ΄την αρχή αληθινά και με οτι έχω και δεν έχω.

Ντροπή δεν είναι ν΄αγαπάς, λέει μια ψυχή.
Ντροπή είναι να φοβάσαι,
Μονάχος να κοιμάσαι,
Το Φώς να μη θυμάσαι,
Και τη Μουσική.

31/10/2007 0:09 by zardav Posted in Uncategorized | 37 Comments