www.prosopa.com

Πάντα στη βεράντα - μαζί…

Την Δευτέρα όπως θα πέφτει το βραδάκι εγω θα ξεκινάω την καινούργια μου δουλειά. Εκπομπή 7 με 8 στον “Αθήνα 9.84″. Μετά τα Αθλητικά και πρίν τον Θόδωρο Σαραντή και την εκπομπή του “Τα καλύτερά μας χρόνια”, θα βγαίνω στον αέρα του Δημοτικού ραδιοσταθμού και, παλιά μου τέχνη κόσκινο : Ωραία τραγουδάκια και λίγα λόγια, ευοίωνα κι΄αισιόδοξα, γιατί εκείνη την ώρα όποιος ακούει ραδιόφωνο τις καθημερινές μάλλον είναι φορτωμένος και γυρνάει σπίτι του μετά απο κάνα δεκάωρο ζόρι. Δεν είμαστε ούτε για εντάσεις ούτε για προβληματισμούς. Λίγο τί παίζει η τηλεόραση, λίγο τα σινεμά και τα θέατρα και οι μουσικές σκηνές, ένα καινούργιο βιβλίο, ένας καινούργιος δίσκος, μια καινούργια σκέψη, πάει το 45λεπτο - γιατί τόσο είναι στην ουσία με το δελτίο ειδήσεων που προηγείται, κάποια τρέηλερς και καμμιά διαφίμηση (άν έχουμε!). Μ΄αρέσει αυτό και με βάζει σε μιά διάθεση επαφής με την καθημερινότητα και την ζωή στην πόλη που πολύ την χρειάζομαι. Γράφω κι΄ένα θεατρικό αυτόν τον καιρό, κάτι που βγήκε ξαφνικά και πρέπει, αν θελει ο Θεός, να τελειώσει το συντομώτερο δυνατόν για ν΄αρχίσουν οι πρόβες και να προλάβουμε να κάνουμε πρεμιέρα τον Ιανουάριο. Και δεν είναι μόνο που για πρώτη φορά τολμώ να γράψω θεατρικό έργο με αρχή μέση και τέλος (είχα γράψει κάποια “μονπρακτάκια” ας τα πούμε στην “Πορνογραφία” του Μάνου Χατζιδάκι που ανέβηκε το 1982 κι΄έχω μεταφράσει αρκετά ξένα θεατρικά), έχει κι΄εννιά ολόκληρα ολοκαίνουργια τραγούδια το θεατρικό μου - ή τουλάχιστον έτσι φαντάζομαι και ελπίζω να γίνει. Είναι δηλαδή ενα μουσικό έργο αλλά η βάση του είναι οι τέσσερις ήρωές του, οι σχέσεις τους και, πάνω απ΄όλα, ο διάλογος. Το θέατρο είναι πολύ κοντά στον 9.84 οπότε αφού ολοκληρώσω το γράψιμο που βέβαια πρέπει να γίνει εδώ, σ΄αυτό το λάπ.τοπ και εδω στο σπιτάκι μου, φαντάζομαι οτι μετά την εκπομπη θα παίρνω τα πόδια μου και θα πηγαίνω κατ΄ευθείαν στην πρόβα. Αν όλα αυτά γίνουνε όπως τα έχω υπολογίσει οι τρείς επόμενοι μήνες θα είναι για μένα ένα ευτυχισμένο ναρκοπέδιο. Τρέμω στην ιδέα της ευθύνης που έχω αναλάβει, γιατί αφορά και τόσους άλλους ανθρώπους, αλλά συγχρόνως δεν έχω νοιώσει ποτέ μου πιό δυνατός και σίγουρος για το αποτέλεσμα. Αντιφατικό κατ΄αρχήν αλλά απόλυτα αληθινό. Σχεδόν αυτόματα, επειδή έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος, την ώρα που επιχειρεί να φτιάξει κάτι καινούργιο που την τεχνική του δεν την κατέχει, ανησυχεί. Παράλληλα όμως οι μέσα του δυνάμεις, αυτές που για διάφορους λόγους θέλουν να ολοκληρώσει την προσπάθειά του και να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, φορτσάρουν με χίλια. Και νοιώθεις ξαφνικά οτι μπορείς να κάθεσαι ώρες μπροστά στην λαμπερή αυτή οθόνη του Sony-Vaio και να εργάζεσαι με μιά επιμονή στην λεπτομέρεια και μια ενεργητικότητα που έχεις να νοιώσεις χρόνια -αν την έχεις νοιώσει ποτέ.

Ηταν πολύ όμορφη μέρα η σημερινή. Ξεκινήσαμε με φίλους και πήγαμε πρώτα στην Νεμέα, στο οινοποιείο Παλυβού, για να δοκιμάσουν και ν΄αγοράσουν κρασιά, λευκά και κόκκινα, για τον χειμώνα. Εγω δεν πίνω, σας τάχω πεί, το πάγκρεας έχει εκδώσει δια βίου απαγόρευση οιασδήποτε, έστω και ελαχιστότατης, σχέσης με το οινόπνευμα. Οι τελευταίες οδηγίες απο τα νοσοκομεία, τόσο του Παρισιού αρχές του 2004, όσο και του “Ευαγγελισμού” Ιούνιο τού 2006, είναι “ούτε μία σταγόνα” ― ή “pas une goutte”! Αλλά η βόλτα ήταν υπέροχη και συνάντησα εκεί και τον παλιό μου φίλο τον πολύ καλό ζωγράφο Μανόλη Χάρο και κουβεντιάσαμε λιγάκι και γενικά πέρασα έξοχα. Μετά τι αγορές κατευθυνθήκαμε πρός το Ναύπλιο όπου ταρατσώσαμε δυό ψαρούκλες να μετα των σχετικών συνοδευτικών και ο Μπάμπης πήρε τα παιδιά, τον Αρη που είναι πέντε και τον Νικόλα που είναι τριών και τούς πήγε βόλτα απένατι στο Μπούρτζι με το καραβάκι, ενω οι τρείς εναπομείναντες αράξαμε σ΄ένα απο τα ζαχαροπλαστεία με φρέντο και καλή κουβέντα. Φεύγοντας, κατα τίς έξη, εγω δεν άντεξα να μην πάω μέχρι τον Αγιο Νικόλα ν΄ανάψω τρία κεράκια, ένα για τόν αγιο Κυριακό που γιόρταζε σήμερα και ηταν γεννημένος στην Κόρινθο (το 300 μιλάμε τώρα), ένα για τούς φίλους κι΄ένα για τούς εχθρούς που δεν ξέρω ποιοί είναι, που είναι και αν υπάρχουν, αλλά θέλω να είναι καλά και ευτυχισμένοι για να μην έχουν ανάγκη να έχουν εχθρούς - ούτε εμένα ούτε και κανέναν άλλον. Δεν είναι αλτρουϊστικής εμπνεύσεως αυτή μου η προσευχή (που την κάνω συχνά). Είναι καθαρά συμεφοροντολογική. Δεν θέλω να έχω εχθρούς. Δεν με συμφέρει, με κουράζει και εμποδίζει τη ζωή μου και την προσπάθειά μου να γίνω ευτυχισμένος η εχθρότητα οποιουδήποτε. Γι’ αυτό σκέφτομαι πως αν, ενδεχομένως, κάποιοι νοιώθουν εχθρικά απέναντί μου, αν είναι ετυχισμένοι και καλά δεν θα ξοδέυουν την ενέργειά τους σε κακές σκέψεις. Αυτό με συμφερει απίστευτα, γι΄αυτό δεν τούς ξεχνώ τούς εχθρούς και σχεδόν κάθε μέρα τους έχω στις προσευχές μου. Για νάμαστε όλοι καλά και να μην τραβιόμαστε ασκόπως (”πρός τι το μίσος και ο αλληλοσπραγμός;” έλεγε συχνά η μαμά Ιωάννα. Μόνο προβλήματα, δεινά και ατυχίες μπορεί να φέρει.).

Πρίν λίγα χρόνια, τέσσερα νομίζω, είχε κάνει στην γκαλερί Ζουμπουλάκη μια έκθεση ο φίλος ζωγράφος Γιώργος Χαδούλης και ο ακόμα πιό φίλος Τάσος Μελετόπουλος την είχε επενδύσει μουσικά. Ο τίτλος της έκθεσης και του c.d με τις μουσικές (κι΄ένα τραγουδάκι σε δικούς μου στίχους που είχε τραγουδήσει, απο αγάπη για την παρέα, η άλλη πολυαγαπημένη φίλη Αφροδίτη Σιμήτη που σε κάνα μήνα γίνεται μανούλα και της ευχόμαστε καλή λευτεριά και πολλή ευτυχία για πάντα!), ήταν “Πάντα στην Βεράντα”. Προχτές λοιπόν που πήγα στον 9.84 να φτιάξω το “σήμα” μου κι΄ένα τρεηλεράκι, άρπαξα απ΄το ράφι το c.d αυτό και είπα, “νάτο, αυτό είναι, βρέξει-χιονίσει, χειμώνα, καλοκαίρι, άνοιξη και φθινόπωρο, εγω θα βγαίνω στίς 7 και 10’ στην Βεράντα του 9.84 και ακούγοντας ωραία τραγούδια θα χαζεύω την πόλη μας, την λατρεμμένη αυτή πρωτεύουσα που μας βγάζει την πίστη απ΄τη μιά και μας ανταμοίβει πλουσιοπάροχα απο την άλλη”. Ετσι έδεσε η μαγιονέζα και η φράση “Πάντα στην Βεράντα μαζί” ακούγεται στο σήμα τραγουδισμένη απο το Αφροδιτάκι μου που μ΄αγαπάει και ξέρω οτι θα μου φέρει γούρι ― σε μουσική του οχι απλώς φίλου αλλά αληθινού αδερφού μου, αν και όχι εξ αίματος, του Τάσου.

Τον σκεπτόμουνα πολύ τον αδερφό μου αυτόν, τον Τάσο Μελετόπουλο, σήμερα στο Ναύπλιο. Εκεί έκανε φυλακή, έναν ολόκληρο χρόνο, όλο το 2005, γι’ αυτήν την ίδια υπόθεση που με πετάξανε κι΄εμένα σ΄ένα κελλί στον Κορυδαλλό κι΄έκανα έξη ολόκληρους μήνες ν΄ανασάνω ελευθερία. Ο Τάσος έναν ολόκληρο χρόνο. Απο τον Ιανουάριο του 2005 μέχρι σήμερα δεν είχα στάξει δάκρυ γι΄αυτήν την φριχτή αδικία, τον απίστευτο αυτό εφιάλτη. Σήμερα όπως περνούσαμε μπροστά απ΄τίς φυλακές μετα τήν Τύρινθα, βούρκωσα χωρίς να καταλάβω καλά-καλά γιατί και μετά ψιλομούσκεψα. Γιατί καλά εγώ, δεν άφησα και κανέναν πίσω μου, γύρισα και βρήκα το σπίτι μου όπως το είχα αφήσει και τη ζωή μου, λίγο αναστατωμένη βέβαια, αλλά χωρίς σοβαρές πληγές. Ο Τάσος όμως έχει δυό παιδιά, μιά κόρη 20 χρονών που έφαγε όλο αυτό το πακέτττο και στάθηκε όρθια και παληκάρι απίστευτο, κι΄έναν γυιό πού τώρα είναι τεσσάρων και μισό περίπου, αλλά τότε ήταν ενάμιση με διόμιση χρόνων και ο μπαμπάς “είχε φύγει απ΄το σπίτι” και δεν ήξερε γιατί ούτε καταλάβαινε ούτε και ήθελε βέβαια κανείς να του δώσει να καταλάβει. Οταν αποφυλακίστηκα εγώ 29 Ιουλίου του 2005 και τον είδα στην αγκαλιά τής μάννας του την ίδια μέρα μου είπε “Αλι, ο μπάμπάς έφυγε” και τον κοιτούσα σα χαζός μέχρι να μπορέσω να πώ “δεν έφυγε ρε χαζέ, που να πάει, για δουλειά έχει πάει ο μπαμπάς, να σου φέρει δωράκια κι θάρθει πολύ γρήγορα σπίτι”. Πέρασαν άλλοι έξη μήνες και δόξα τω Θεώ ήρθε κι΄αυτή η ευλογημένη ώρα και χάρη στην απίστευτη δύναμη της αγάπης που μας είχε ενώσει όλους, ένα πράγμα μαγικό που ενεργοποιήθηκε κι΄έσβησε κάθε γκριζάδα που υπήρχε πίσω απο τίς σχέσεις μας κι΄έβγαλε ένα φώς εκτυτφλωτικό σχεδόν, ο Τάσος γύρισε σπίτι καλά, και η κόρη του είναι μια χαρά και σπουδάζει τώρα στην Νέα Υόρκη και ο γυιός του είναι ενα χαρούμενο υγιές παιδάκι που μόλις πήγε νηπιαγωγείο επισήμως πιά ― μετά τα “προνηπιακά” εννοώ.

Τι κάθομαι τώρα και σας λέω, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι μούχει συμβεί μ΄αυτό μπλόγκ κι΄ανοίγω έτσι ελύθερα την καρδιά μου και γραφω οτι σκέφτομαι, ή σχεδόν οτι σκέφτομαι, οτι ελπιζω πως δεν θα ενοχλήσει ή δεν θα πειράξει τούς γύρω μου τουλάχιστον. Παράξενο πράγμα. Σα να μιλάω με τον εαυτό μου. Σαν κάτι να ανακαλύπτω λέξη τη λέξη.

“Εδω ας σταθώ λοιπόν κι΄ας δώ τη φύση ολίγον”, που λέει κι’ ο συμπατριώτης μου Κωνσταντίνος Καβάφης που κοιμάται στο Ελληνικό κοιμητήριο της Αλεξάνδρειας στο Chatby, σε τρία μέτρα απόσταση απο εκεί που κοιμούνται οι δυό παππούδες μου, οι δυό γιαγιάδες μου, οι γονείς μου, η θεία μου ή Αννα και ο Θείος μου ο Μίμης, ο ξάδερφός μου ο Ζαχαρίας, η θεία μου η Τλάτλα και ο άντρας της ο θείος μου Νικόλαος Τσολεκίδης “Εξ Αργους” όπως γράφει στην μαρμάρινη πλάκα την χαραγμένη καλλιγραφικά εδώ και δεν ξέρω πιά πόσες δεκαετίες. Εδω ας σταθώ κι΄ας δω τη φύση ολίγον, τη φύση που μπερδευεται γλυκά με όλα όσα εχουν συμβεί, όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή και θα συμβούν στον αιώνα τον άπαντα.

Ενα πράγμα καταλαβαίνω κάθε μέρα και καλύτερα : Οτι αγαπάω με πάθος τη ζωή και οτι δεν θα σταματήσω να την λατρεύω έτσι, με όλη μου την ψυχή και όλες μου τίς σωματικές και πνευματικές δυνάμεις, μέχρι την τελευταία μου πνοή.

29/09/2007 22:27 by zardav Posted in Uncategorized | 35 Comments