www.prosopa.com

Το τέλος του Αυγούστου 007

Παράξενη και φωτεινή μέρα η σημερινή. Εχω μπροστά μου μια πλατειά γαλάζια θάλασσα τώρα που γράφω και νομίζω οτι αυτό κατα κάποιο περίεργο τρόπο με μεταμορφώνει. Φεύγοντας απ΄το σπίτι και αποσυνδέοντας το λαπ-τοπ για να το πάρω μαζί μου, κατάφερα μές΄στη βιασύνη και τον ενθουσιασμό μου και εξαφάνισα το προηγούμενο post μου και, μαζί του, κι΄αυτό που ετοιμάζόμουνα να γράψω. Το είχα μόλις αρχίσει και θα το συνέχιζα απο δώ. Μικρό το κακό, δεν έλεγα και τίποτα αξιο λόγου έτσι κι΄αλλοιώς. Μόνο που χάθηκαν μαζί και κάποια δικά σας σχόλια, όχι πολλά αν δεν κάνω λάθος, τα οποια μπορώ να ανακτήσω απο το mail μου και να τα κάνω copy-paste εδω απο κάτω άμα συνδεθώ.

Γιατί τώρα δεν είμαι online. Ακούω τα τζιτζίκια, ή τριζόνια είναι αυτά, δεν είμαι σίγουρος και παρακολουθώ πως αλλάζει το φώς καθώς σιγά-σιγά νυχτώνει απάνω στη λαδιά της θάλασσας και τον μακρυνό ορίζοντα. Ημουνα μέσα στο νερό την ώρα που έδυσε ο ήλιος, λίγα λεπτά πρίν. Μόνο απο δω μπορώ να το κάνω αυτό, να είμαι στη θάλασσα και να βλέπω τον ήλιο να βουλιάζει μέσα της. Στην Αντίπαρο η παραλία βλέπει Ανατολή, οπότε έχεις τη Δύση πίσω σου, πέφτει ο ήλιος πίσω απο ενα βουναλάκι κι΄εξαφανίζεται κάνα μισάωρο πρίν την ώρα του. Εδω βλέπουμε Νότο, οπότε όταν κολυμπάς πρός τ΄αριστερά πάς γι΄ανατολή, ότανκολυμπάς δεξιά πάς για Δύση. Νωρίς το πρωϊ βλέπεις τον ήλιο ν΄ανατέλλει και το βραδάκι πάλι τον βλέπεις να βυθίζεται μέσα στη θάλασσα.

Υπάρχουν κάποια σημεία στον πλανήτη που σε βοηθούν να συντονίζεσαι και να βγάζεις τον καλύτερο εαυτό σου, έτσι έχω καταλάβει. Εγω εδώ είμαι σε πλήρη αρμονία με ο σύμπαν και ας ακούγεται αυτό υπερφίαλο και παλαβό. Δεν ανησυχώ για τίποτα, δεν περιμένω τίποτα, έχω ένα χαμόγελο μόνιμο χαραγμένο στα χείλη και στο βλέμμα, σκέφτομαι ήσυχα και προεκτείνομαι σε μεγάλο πλάτος πρός το παρελθόν και τον μέλλον, όντας τόσο καλά αγκυροβολημένος στο παρόν. Νομίζω πως τα συναισθήματα που νοιώθω αυτή τη στιγμή συγκροτούν ένα είδος ευτυχίας που μπορεί κανείς να την ζήσει, να την αναπνεύσει, να την νοιώσει στο πετσί του και να την αποθηκεύσει μέσα του για άλλους καιρούς, πιό δύσκολους. Ετσι κι΄αλλοιώς εγω δεν είμαι απ΄τούς ανθρώπους που θέλουνε πολλά για να είναι ευτυχισμένοι. Αυτά που έχω αυτη τη στιγμή μου είναι υπεραρκετά.

Νυχτώνει όλο και περισσότερο σιγά-σιγά, με fade out. Τώρα δεν υπάρχει ορίζοντας, δεν φαίνεται η γραμμή που χωρίζει ουρανό και θάλασσα. Ενα απαλό γκρίζο ανακατεμμένο με ένα βαθυ μώβ είναι απλωμένο σ΄ουρανό και θάλασσα, μόνο που εκεί που έδυσε ο ήλιος το μώβ ροδίζει πιό δυνατά και κάνει τη θάλασσα να γυαλίζει ακόμα απαλά, μια επιφάνεια σαν ακατέργαστο μετάξι ή ακριβό μαργαριτάρι, όχι ολόλευκο όμως, ελαφρά πορφυρό και γκριζο. Δεν βλέπεις και πολλά πράγματα απο δώ. Στο βουνό αριστερά, πάνω απο το Lagonissi Resort, εκεί που έχουνε χτιστεί πολυτελή αυθαίρετα σε άλλες εποχές, πιό «πάρτα όλα», ανάβουνε σιγά-σιγά τα φώτα. Χτισμένο μέχρι την κορφή του το κάποτε δάσος που κάποιοι το κάψανε και κάποιοι δεν μπορέσανε να το σβήσουνε, πρέπει να προσφέρει υπέροχη θέα στούς πλούσιους πιά καταπατητές. Απο κάτω μια σειρά τα πορτοκαλιά φώτα της παραλιακής, μακρυά όμως ― και τίποτε άλλο. Βγήκε το πρώτο στέρι εδω μπροστά μου, ακριβώς στον Νότο. Το αστέρι του Νοτιά; Δεν ξέρω πως το λένε. Αν κοιτάξω προσεκτικά θα δώ και το δεύτερο, νάτο, ακριβώς απο κάτω του.

Η Βάνα για να με βοηθήσει να φτιάξω το τραγούδι του Querelle για την παράστασή της, μούστειλε ένα SMS με το ποίημα του Oscar Wilde, μεταφρασμένο απο κάποιον λόγιο δικό μας, τον Καρθαίο ίσως ή κάποιον άλλον σημαντικό ποιητή. «Γιατί όλοι μας σκοτώνουμε αυτό που αγαπάμε» ειναι ο βασικός στίχος, τον έλεγε και η Ζάν Μωρό στην ταινία του Φασμπίντερ. «Ενας καρφώνει με ματιά, άλλος με λόγια πνίγει. Σπαθί, αν ο ήρωας κρατά. Φιλί ο δειλός θα μπήγει. Αλλος για λίγο αγαπά, άλλος ποτε δεν σταματά. Κάποιοι πουλάμε, κάποιοι κρατάμε. Ενας θα κλάψει, άλλος σιωπή. Κι΄άν όλοι μας σκοτώνουμε αυτό που αγαπάμε, δεν βρισκουμε όλοι του θανάτου την πληγή».

Δεν μ΄αρέσει το ποίημα και δεν συμφωνώ καθόλου αλλά δεν έχει σημασία, θα βρώ τρόπο να το γράψω το τραγούδι. Δεν πιστεύω οτι σκοτώνουμε αυτό που αγαπάμε ― όλοι μας. Το προσέχουμε αυτό που αγαπάμε και το φροντίζουμε και το πότίζουμε και το ταϊζουμε και το προφυλλάσουμε και το χαϊδεύουμε και του μιλάμε τρυφερά και το αγκαλιάζουμε σφιχτά μπροστά σε κάθε κίνδυνο. Αλλά ο Ζενέ και ο Φασμπίντερ και άλλοι πολλοί σπουδαίοι καλλιτέχνες δεν τα βλέπουν έτσι τα πράγματα. Εγω δεν είμαι σπουδαίος καλλιτέχνης και βλέπω οτι οι άνθρωποι συνήθως δεν σκοτώνουνε αυτό που αγαπάνε. Κάθε άλλο.

Το τραγούδι όμως θα το γράψω όπως το νοιώθω εγω και να πάει να γαμηθεί και ο Φασμπίντερ και ο Ζενέ και ο Querelle αυτοπροσώπως ― που ούτως ή άλλως γαμιέται.

Η νύχτα είναι μεγάλη και μαγευτική. Σήμερα νοιώθω πως μέσα της χωράει όλη μου η ζωή που προχώρησε ως εδώ γι΄αυτή τη νύχτα μόνο. Κάτω απ΄τ΄αστεράκια μου πετάει ενα αεροπλάνο κι΄εκεί που έδυσε ο ήλιος, όπως κάθε βράδυ, βγήκε τ΄αστέρι του εσπερινού που τόχω ταυτίσει με την Αφροδίτη, το αστέρι του έρωτα. Οταν ήταν μικρή η Κυβέλη, η κόρη του Τάσου που τώρα είναι 21, κατεβαίναμε σε μιά μικρή αμμουδιά κάπου μετά την Σαρωνίδα, σε ένα άλλο σπίτι τότε και καθόμασταν αγκαλιά περιμένοντας τ΄αστεράκι του εσπερινού να βγεί ν΄αστράψει να το θαυμάσουμε. «Ξέρεις γιατί αργεί;» μούλεγε η Κυβέλη, πέντε χρονών τότε, άντε έξη. «Βάφεται και χτενίζεται μπροστά στον καθρέφτη του γιατί όταν θα είναι έτοιμο να εμφανιστεί στον ουρανό, θέλει να είναι το πιό όμορφο απ΄όλα τ΄άλλα αστέρια, γι΄αυτό στολίζεται και ετοιμάζεται, για να το θαυμάσουμε απόψε ακόμα πιό πολύ». Και συμφωνούσα και την έσφιγγα στην αγκαλιά μου έτσι όπως είμασταν με τα μαγιό και με τ΄αλάτια και περιμέναμε κοιτάζοντας εκεί, εκεί που έδυσε ο ήλιος, γιατί ξέραμε το σωστό σημείο, τόχαμε δεί πολλές φορές το θαύμα. Μέχρι που, νάτο, έβγαινε ξαφνικά κι΄αστραφτε και μας έστελνε μικρές ασημένιες αχτίδες που σημαδεύανε κατ΄ευθείαν το στήθος μας, την καρδιά μας, την αγάπη που, τυχεροί άνθρωποι, ποτέ δεν μας άφησε αβοήθητους στου σκοταδιού τα χέρια.

Τώρα θα πάω να συνδεθώ με την απλή γραμμή του ΟΤΕ για να το ανεβάσω αυτό το πόστ, το τελευταίο τού Αυγούστου 2007, που σήμερα σε λίγες ώρες φεύγει και πάει να συνωστισθεί με το μεγάλο, βαθύ, αιώνιο και ανεξερεύνητο παρελθόν του κόσμου τούτου. Πρίν φύγει θα γυρίσει να κοιτάξει τον Σεπτέμβριο που είναι κιόλας στην πόρτα και περιμένει, θα τον αγκαλιάσει και θα τον φιλήσει και θα του υποσχεθεί πως μετά απο ακόμα έναν κύκλο θα ξανασυντηθούνε εδω, σ΄αυτό το ίδιο σημείο, για να προχωρήσουνε ο ένας δεξιά, πρός τη δύση, ο άλλος αριστερά, πρός την ανατολή, όπως κάθε χρόνο. Και ο Σεπτέμβριος θ΄αφήσει κάτω τα μπαγκάζια του, θα πάρει μια βαθειά αναπνοή και θα ετοιμαστεί να παρουσιάσει όλα όσα φέρνει μαζί του αυτή τη χρονιά : Το φθινόπωρο κατ΄αρχήν και όλες τις άλλες μεγάλες εκπλήξεις του, δυσάρεστες και ευχάριστες.

Τώρα ο ουρανός έχει γίνει ένα μπλέ μαύρο βαθύ και η θάλασα δεν ξεχωρίζει, έχει κι΄αυτή το ίδιο χρώμα, την ίδια υφή, την ίδια αφή στο βλέμμα ― θα μπορούσε νάτανε ουρανός, όπως κι΄ο ουρανός θα μπορούσε νάταν θάλασσα. Δεν φυσάει καθόλου, φύλλο δεν κουνάει. Μια ακινησία απόλυτη, μια ευτυχία γερά θεμελιωμένη, ένα Σάββατο με ημερομηνία 1η Σεπτεμβρίου που θα ξημερώσει σε λίγες ώρες και θα μας οδηγήσει αλλού, πάλι μεταμορφωμένους, πάλι έτοιμους για όλα, πάλι φορτισμένους με μιάν ενέργεια καθαρή που είναι ικανή να διατρέξει το ποίημα και να φωτίσει όλα τα καλά κρυμμένα νοήματα.

Το Παιχνίδι του Κρυμμένου Θησαυρού συνεχίζεται…

31/08/2007 20:32 by zardav Posted in Uncategorized | 10 Comments