www.prosopa.com

Τήνος, 31 Ιουλίου 2007!

Εδω είμαστε λοιπόν : Εστριψε το φίδι, δάγκωσε την ουρά του κι΄έφτιαξε έναν κύκλο ακόμη : Χρονιές 54 ολοστρόγγυλες. Το εκκλησίασμα στην Παναγία της Τήνου ήτανε πλούσιο και στριμωγμένο και η σκεπασμένη απο τόσα διαμαντια και άλλα στολίδια μορφή της στο εικόνισμα χαμογελούσε νοητά, μια και πρακτικά της είναι αδύνατον να δείξει το πρόσωπό της κάτω απο τόσες επιστρώσεις κοσμικού πλούτου. Το ζήτημα πάντως είναι πως «είναι εκεί», πως ζεσταίνει τις καρδιές των ανθρώπων και τούς δίνει δύναμη και ελπίδα. Κοινώνησα και έτρεξα να παλέψω με τίς κυράδες που διαλέγανε τ΄αντίδωρα απο τα καφάσια και όποια δεν τούς γεμίζανε το μάτι (για ποιό λόγο δεν καταλαβαίνω) τα ξαναπετούσανε μέσα. Σκεφτόμουνα την γιαγιά μου την Ελισάβετ, μωρό ή μικρό κοριτσάκι. Βιδάλη ήτανε το επίθετό της, πολύ συνηθισμένο όνομα εδωπέρα απ΄ότι βλέπω στις επιγραφές των μαγαζιών και τών διαφόρων αυτοκινήτων που ανήκουν σε επιχειρήσεις. Δεν ήταν έτσι τότε, τό 1899 ή το 1901. Ηταν αλλοιώς και διαφορετικά που λέει κι ο ποιητής. Αλλά η Ελισάβετ ήταν εκεί όπως ήσαν και οι αγγέλλοι που με μεγάλη ευγένεια και χάρη με ξεφορτώσανε απ΄όλα τα βάρη και με παρέδωσαν στον επόμενο κύκλο αναβαπτισμένο πλήρως και ελαφρύ. Ο ένας φίλος απο την παρέα της Αντιπάρου, ο πιό μεγάλος σε ηλικία Γάλλος, με είχε ρωτήσει αν θα τούς πάω Αγίασμα, λίγο αστειευόμενος βέβαια. Ολη η παρέα εκεί δεν πιστεύει και είναι πολύ θυμωμένη με όλες αυτές τις εκκλησίες παγκοσμίως που κρατούνε τον κόσμο αμόρφωτο και στραβωμένο, λές και μπορούν «αόρατες δυνάμεις να επέμβουν στη ζωή μας». Τρώω χοντρά πακέττα ειρωνίες και εξυπναδίτσες κοσμοπολίτικες αλλά δεν με νοιάζει, είναι φίλοι κι΄είναι καλοί άνθρωποι στην πράξη, αυτό έχει σημασία. Απο κεί και πέρα ο καθένας τον δρόμο του, δεν πάμε όλοι πρός την ίδια κατεύθυνση. Αλλά αφού το ζητήσανε γέμισα ένα μπουκάλι αγίασμα και θα τούς το πάω, ποιός ξέρει, μπορεί και κατα βάθος να το εννοούσαν. Αμα δεν το θέλουν, το θέλω εγω έτσι κι΄αλλοιώς, χαμένο δεν θα πάει!

Στο προηγούμενο πόστ ήρθαν οι φίλοι και με ευχήθηκαν και τούς ευχαριστώ όλους κι΄αυτούς που κάτι γράψανε και τούς άλλους που απλώς με θυμηθήκανε και κάνανε μια καλή σκέψη. Είμαι ακόμα στο ξενοδοχείο και η «μπουτίκ» με τις ιντερνετοκάρτες είναι ακόμα κλειστή, οπότε δεν απαντώ στον καθένα χωριστά και να με συγχωρέσετε γι΄αυτό. Ειδικά όμως στον Δημήτρη τον Βόρειο θέλω να πώ ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί μπορεί και γίνεται τόσο τρυφερός και αγαπησιάρης – κι΄ας μην γνωριζόμαστε κάν.

Λέω να πάω καμμιά βόλτα στο νησί της γιαγιάς. Το καράβι μου για την Πάρο φεύγει στίς εξίμιση και η ώρα είναι ακόμα δέκα και μισή. Τελικά, το σκέφτηκα, δεν θα πάω Μύκονο. Δεν βολεύει. Εδω που τα λέμε με πολύ μεγάλη χαρά θα φτάσω στο σπίτι της Αντιπάρου και την αγαπημένη άθεη παρέα που παραμένει αξιαγάπητη. Είμαστε όλοι εδώ, επι του πλανήτη. Ολοι; Εντάξει, μερικοί σωματικώς απουσιάζουν, αλλά υπάρχουνε σχέδια μελλοντικά σχετικά μ΄αυτούς πολύ ενδιαφέροντα και μυστήρια. Ναι, τελικά, όλοι εδω είμαστε. Σκορπισμένοι εδω κι΄εκεί και παραπέρα αλλά συμπαγείς ως πρός τα αισθήματά μας που δεν επιδέχονται διορθώσεων ούτε αμφισβητήσεων ούτε ανεπαισθήτων κάν “παρ΄αλλαγών“!

Απο αύριο Αύγουστος Πατριώτες! Πλήρης αλλαγή κλίματος. Γιατί ο Αύγουστος, μαζί με την πανσέληνό του, φέρνει πάντα τη μυρωδιά του φθινοπώρου. Τα βλέμματά μας αρχίζουν και στρέφονται πρός τίς μόνιμες κατοικίες και κατευθύνσεις μας, παρακάμπτοντας τις διάφορες παραλλαγές που επιβάλλει η άνοιξη και επιτρέπει το καλοκαίρι. Εχουμε ακόμα πολλές βουτιές, αλλά, ναί, συμφωνώ κι΄εγω με την λαϊκή σοφία που ξέρει πως «απο Αύγουστο χειμώνας».

Καλές βουτιές λοιπόν. Τα λέμε πάλι αργότερα («που θάρθουν και τα κότερα», όπως έλεγε ο τρομερός Μπόστ).

31/07/2007 9:40 by zardav Posted in Uncategorized | 11 Comments