www.prosopa.com

ΟΙ φλόγες των πολιτικών- και η αρρωστημένη δίψα τους για χρήμα…

Τα κάψαμε όλα πάλι, κάψαμε την ψυχή μας και την ανάσα μας, το οξυγόνο των παιδιών και τών παππούδων μας, τον αέρα που αναπνέουμε και τίς φωλιές τών πουλιών, την περιουσία μας την ανεκτίμητη, την κοινή μας περιουσία, την κληρονομία μας.
“Αυτό που με τρέλλανε” μούπε η Αφροδίτη, “είναι πως όλη αυτή η στάχτη που ερχότανε μέχρι τα πρόσωπά μας και την ανασαίναμε, δεν ήταν μόνο καμμένα ξύλα, δέντρα αιωνόβια, δάση απο έλατα ηλικίας τριακοσίων χρόνων. Ηταν και η στάχτη απο τα ζωάκια, τα χιλιάδες ζωάκια, τα πουλιά, τα φίδια, τούς σκίουρους, τα ελάφια, τα κοτσύφια, τίς χελώνες, τίς σαυρες, όλον αυτόν τον θησαυρό που μας εμπιστεύτηκαν και δεν ενδιαφερόμαστε να τον διαχειριστούμε γιατί το μυαλό μας έχει φύγει πολύ μακρυά, πολύ αλλού, στα χρηματηστήρια και τήν J.P.Morgan, στα λεφτά, στη μπούρδα και τη σαχαλαμάρα και την κακογουστιά, τη λαμογιά, τη φτήνεια, την εκμετάλευση”. Είναι έγκυος η Αφροδίτη κι΄αυτό την κάνει πιό ευαίσθητη σ΄αυτά τα ζητήματα, γίνεται μάννα και οι μανάδες, όπως και όλοι οι γονείς που δεν είναι ντίπ αναίσθητοι, σκέπτονται και που θα ζήσουν τα παιδιά τους, σκέπτονται όπως ο Τάσος που έχει μιά κόρη είκοσι κι΄ένα γυιό τεσσάρων, οτι το άλλο καλοκαίρι η θερμοκρασία δεν θα σταματήσει στούς 47 και τούς 48, θα περάσει τούς 50 με άνεση γιατί ο δρυμός της Πάρνηθας δεν θάναι πιά εκεί για να μας προστατέψει.

Πολύς θυμός. Στην αρχή δεν το συνηδητοποίησα, κοιμόμουν με ορθάνοιχτες όλες τις μπαλκονόπορτες σε βορά και νότο, κι΄οπως ήμουν μέσα στα όνειρα ήρθε μια μυρωδιά παράξενη και με ξύπνησε, στην αρχή αντιστάθηκα, αλλά τελικά με σήκωσε απ΄το κρεβάτι και πήγα μέχρι το ράφι που βάζω το καντήλι μου, που όσο είμαι σπίτι είναι πάντοτε αναμμένο μπροστά στο εικόνισμα της Κοίμησης της Θεοτόκου που έχω απο τη γιαγιά μου τη Δήμητρα την Κερκυραία, κι΄έρχεται απο πολύ μακρυά, απο τη δική της γιαγιά, χέρι-χέρι, δάκρυ-δάκρυ, προσευχή την προσευχή. Φοβήθηκα μήπως με τη ζέστη είχε υπεθερμανθεί απ΄τη φλόγα το πάνω ράφι που έχει βιβλία και το μετέφερα το καντήλι ψηλά στη βιβλιοθήκη να μην έχει τίποτα απο πάνω του. Αλλά δεν ήταν αυτό, το κατάλαβα, κάτι άλλο ήτανε. Δεν ανοίγω τηλεόραση το πρωϊ, έχω αυτή την κακιά συνήθεια. Σχεδόν ποτέ δεν την ανοίγω και δεν κάνω σωστά, το ξέρω. Αλλά δώδεκα και πέντε που τέλειωσε εκπομπή η Αφροδίτη με πήρε για να κανονίσουμε να συναντηθούμε να δουλέψουμε και μου λέει “καλά, που ζείς, είναι δυνατόν ρε Αρη; Μας καίνε ζωντανούς, τόχεις καταλάβει;”.

Ε, μετά αναγκάστηκα να υποδεχτώ μαζί με τίς ειδήσεις και τα φριχτά νεκρά τοπία τα κατάμαυρα τα πεθαμένα. Και, βέβαια, αναρωτήθηκα όπως όλος ο κόσμος ― καλά, ΚΑΜΜΙΑ κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι χρήσιμη στην ουσία, εκεί που πραγματικά χρειαζόμαστε συντονισμό και κινητοποίηση και αλληλοβοήθεια και μέτρα και οργάνωση; Τι΄είναι αυτό το πράγμα με τον Πολύδωρα να υπερηφανεύεται πόσο καλά τα πήγε ο αχαρακτήριστος; Που ζούμε ρε παιδιά, τι κόλαση είναι αυτή, τι χάβρα, τι στρουθοκαμηλισμός και γουρουνιά και αναισθησία; Δεν είχε πεί ο Καραμανλής πώς “φέτος ειδικά θα προετοιμαστούμε για τίς φωτιές εγκαίρως”; Γιατί δεν προετοιμαστήκαμε; Και πώς παρθήκανε οι αποφάσεις, με ποιά λογική επελέγη η προστασία των πυλώνων της ΔΕΗ (μην συμβεί κάποιο μπλακάουτ που και να συνέβαινε θα διορθωνότανε, αυτό που συνέβη δεν διορθώνεται). Μου εξηγούν πως φοβηθήκανε να ρίξουνε τόννους νερό μέσα στίς φλόγες μήπως και καταστρέψουνε τούς πυλώνες και διακοπεί η παροχή ηλεκτρισμού στο λεκανοπέδιο. Και αποφασίσανε, τόπε ο Πολύδωρας, να προστατέψουνε τούς πυλώνες, μην μείνουμε χωρίς ρεύμα. Χωρίς ρεύμα όμως ζούμε και μιά και δυό και τρείς μέρες και μια βδομάδα αν χρειαστεί, να μην σου πώ και για πάντα. Χωρίς οξυγόνο, χωρίς πράσινο, χωρίς ζωή πώς θα ζήσουμε;

Ναί, ξέρω, υπάρχει η άποψη και είναι συχνότατα και η δική μου, οτι “δεν μπορούσε κανείς να κάνει τίποτα”, ή οτι “έγινε οτι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν” ή οτι “δεν μπορούμε να τα περιμένουμε όλα απο το κράτος” και λοιπά, και λοιπά. Αλλά όχι, δεν είναι έτσι. Υπάρχει ένα κράτος συνάνθρωποι, ένας τεράστιος μηχανισμός που κοστίζει πανάκριβα, ασύληπτα ποσά σε μισθούς και εξοπλισμούς και κτίρια και οργάνωση και, καί, καί. Δεν μπορεί αιωνίως, ΠΑΣΟΚ έχουμε, Νέα Δημοκρατία έχουμε, να μας λένε “δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα παραπάνω”. Η ούτε κάν αυτό, το άλλο, το χειρότερο. “Τα έκανα όλα τέλεια. Μπράβο μου. Λειτουργώ καταπληκτικά!”

Είναι περισσότερο απο εξοργιστικό. Κι΄απο την άλλη μεριά λές, κάτσε ρέ, τι ήθελες δηλαδή να κάνει ο Πολύδωρας; Πές μας εσύ τι θάκανες. Αλλά δεν είμαι εγω υπουργός και δεν είμαι γιατί δεν είμαι εξοπλισμένος να είμαι, δεν έχω τις απαραίτητες ικανότητες. Αυτοί που είναι υπουργοί, σαν και μένα είναι, ντίπ άσχετοι; Και ξαναρωτάω : Δεν είπε ο Καραμανλής, (που τον ψήφισα και αναγκαστικά θα τον ξαναψηφίσω γιατί δεν έχω άλλη λύση, τα ίδια και χειρότερα γινόντουσαν κι΄απο τούς άλλους άσχετους, γραμμένους μας είχανε, το μόνο που τούς ενδιέφερε ήταν να γίνουν πλούσιοι), δεν είπε λέω ο ίδιος ο Καραμανλής οτι φέτος είμαστε απο νωρίς προετοιμασμένοι για το ενδεχόμενο πυρκαγιών; Τι έκανε; Το ανέθεσε στον Πολύδωρα ή σε κάποιον άλλον υπουργό το ζήτημα θα μου πείτε, πρωθυπουργός είναι, δεν μπορεί να τα λύνει όλα προσωπικά. Και τώρα; Τούς συνεχάρη τους συνεργάτες του που πάλι τίποτα δεν κατάφεραν και κάηκε όλη η Πάρνηθα; Τούς απέλυσε;

Θέλω να βγεί ό ίδιος να μιλήσει, να μας συμπαραστεθεί στο πένθος μας, γιατί πένθος είναι αυτό και μάλιστα βαρύ να βλέπεις χιλιάδες στρέμματα κατάμαυρα, στάχτη, νεκρά, πεθαμένα. Να ενημερωθεί λεπτομερώς για όλες τις κινήσεις που έγιναν και γι΄αυτές που δεν έγιναν και σαν σωστός πρωθυπουργός (άν είναι σωστός πρωθυπουργός) να βγεί και ν’ απευθύνει διάγγελμα και να πεί τι συνέβη, τι λάθη γίνανε, τι καταφέραμε με τις προσπάθειές μας, τι θα γίνει τώρα, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, ποιοί έχουνε ευθύνες και πώς θα αποδοθούν αυτές οι ευθύνες. Και να μας εξηγήσει γιατί ενω ο ίδιος έλεγε οτι είναι σημαντικό φέτος να προλάβουμε και νάμαστε έτοιμοι ν΄αντιμετωπίσουμε το κακό, δεν προλάβαμε παλι απολύτως τίποτα, δεν κάναμε απολύτως τίποτα και καήκαμε, χειρότερα απο ποτέ ίσως.

Δεν ελπίζω πως θα συμβεί τίποτα τέτοιο. Απλώς τα γράφω. “Κανέναν απ΄όλους αυτούς δεν πρέπει να ψηφίζουμε” μου λέει ο καλύτερός μου φίλος στο τηλέφωνο. “Είναι όλοι αδιάφοροι, φιλάρεσκοι και περιορισμένης ευθύνης. Αγωνίζονται όλη μέρα στα τηλέφωνα δίνοντας οδηγίες χωρίς να ξέρουνε κάν κατα πού φυσάει ο άνεμος, και μετά, κατάκοποι, γυρίζουνε σπίτι, κάνουν ένα ντούς και πάνε στο Abreuvoir να φάνε μια συναγρίδα στη σχάρα κάτω απ΄τίς μουριές, να ανασάνουνε λιγάκι απο την ένταση”. Ισως να μοιάζει λιγάκι υπερβολική η περιγραφή, δυστυχώς όμως δεν απέχει καθόλου απ΄την αλήθεια. Σα να τούς ακούω να λένε στη σύζυγο και στο φιλικό ζευγάρι με το οποίο συντρώγουν “αχ, ούτε στο εχθρό μου η σημερινή μέρα, μεγάλο δράμα, μεγάλο δράμα”. Και δίκηο έχουν, είναι μεγάλο το δράμα γιατί κι΄αυτοί έχουν εγγόνια και παιδιά και ίσως κάποια μέρα όταν όλη η Αττική κι΄η Πάρνηθα, κι΄ο Υμμητός και η Πεντέλη θα είναι ολόκληρη ένα δάσος απο κτίρια του Βωβού υπερπολυτελή χωρίς ένα πράσινο φύλλο, ίσως λέω τα εγγονάκια τους να αναρωτιούνται “ποιός ήταν υπουργός ρε πούστη μου τότε που κάηκε η Πάρνηθα, στίς αρχές του αιώνα, ποιός ήτανε πρωθυπουργός”; Και τι να τούς πούν οι φίλοι τους, “ο παππούς σου” θα τούς λένε. “Αλλά δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα. Ηταν ανίκανος να κάνει κάτι. Δεν είχε τέτοιες δυνατότητες. Ηταν απλώς ένας ακόμα υπουργός και φορούσε ωραία κοστούμια και γραβάτες και χτενιζότανε με μπριγιαντίνη μη του παίρνει ο αέρας τούς γκρίζους κροτάφους του. Αλλά ήταν ωραίος άντρας και καλός άνθρωπος και προπαντός καλός επιχειρηματίας, γι΄αυτό και σου άφησε τόσα λεφτά και είσαι τώρα ζάμπλουτος και κωλοβαράς και του ζητάς και τα ρέστα για την Πάρνηθα”.

Δεν ξέρω, στεναχωριέμαι πολύ. Δεν πιστεύω στούς υπεράνθρωπους. Δεν περιμένω τον σούπερμαν με την κόκκινη μπέρτα να πετάξει πάνω απο την Αττική και να τα σβύσει όλα δια μιάς, σαν απο θαύμα.

Αλλά την Πάρνηθα;
Τόσες κυβερνήσεις, τόσα χρόνια, σύν τα τελευταία τέσσερα, δεν μπόρεσε κανείς να φτιάξει μια γερή υποδομή για την Πάρνηθα; Γι΄αυτό το βουνό το παραμυθένιο, το καταπράσινο, τον τελευταίο μας γερό πνεύμονα;
Είναι νομίζω αδικαιολόγητο, όσο επιεικής και αν προσπαθήσεις να είσαι. Επρεπε να υπάρχει υποδομή. Επρεπε να λειτουργεί αυτή η υποδομή ρολόϊ, όπως κάποτε λειτουργούσε ο στρατός στα σύνορα. Με το όπλο στον ώμο, σκοπιά μέρα-νύχτα μην ξεφύγει τίποτα, ούτε μια κάυτρα απο τσιγάρο, ούτε μιά γυάλινη μπουκάλα που θα μεταβληθεί σε φακό, ούτε ένα κομματάκι μέταλλο που θα μπορούσε να υπερθερμανθεί. Περιπολία όλη μέρα, αυστηρή πειθαρχία, εφ΄όπλου λόγχη στο λιοπύρι, με λύσεις επιστημονικές έτοιμες ανα πάσαν στιγμήν, κρουνούς και αεροπλάνα και ξυρισμένες ζώνες δασοπροστασίας και ελικόπτερα να περπολούν και στρατιώτες να ψάχνουν συνέχεια το παραμικρό πραγματάκι που θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα. Αυτό που συνέβη σήμερα στην Πάρνηθα δεν είναι “μια ατυχία”, ούτε “ένα κακό” που δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε. Μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει αν η πολιτική ηγεσία μας δεν είχε το μυαλό της ΜΟΝΟ στα λεφτά.

Στα λεφτά, στα λεφτά, στα λεφτά, στα λεφτά, στα λεφτά, στα λεφτά.
Και στα χρήματα, τα χρήματα, τα χρήματα.
Εκεί, κόλλημα μέγα, αγωνία μεγάλη, δραστηριότητα εντυπωσιακή, ιδέες σπουδαίες.
Απο εκεί και πέρα τίποτα. Κρανίου τόπος.

Θα ήταν πολύ πιό ειλικρινές αν βγαίνανε και μας λέγανε και οι μέν και οι δε “ψηφίστε μας γιατί θέλουμε να γίνουμε πάρα πολύ πλούσιοι και αν δεν στρογγυλοκάτσουμε στα υπουργεία και τίς γύρω θέσεις δεν θα τα καταφέρουμε. Λυπηθείτε μας. Δώστε μας αυτη την ευκαιρεία - είμαστε άρωστοι με τα λεφτά, όπως τα τζάνκια με την ηρωϊνη. Μη μας αφήνετε. Στηρίξτε μας να βγάλουμε ξανα τη δόση μας. Και την επόμενη. Και την επόμενη. Δεν χορταίνουμε ποτέ. Είμαστε καταραμένοι”.

Κρίμα, κρίμα, κρίμα, μεγάλο κρίμα.
Πάει κι΄η Πάρνηθα. Αύριο θα ξεχαστεί. Και του χρόνου όπως λέει κι΄ο φίλος μου θ΄αναρωτιόμαστε πως έγινε κι΄έφτασε το θερμόμετρο τους 53 βαθμούς Κελσίου.

Χωρίς Πάρνηθα.

Υ.Γ ― Την επόμενη μέρα : Καλημέρα. Μόλις επέστρεψα απο τον χώρο της Αρχαίας Αγοράς, οπου βρίσκεται το βυζαντινό εκκλησάκι των αγίων Αποστόλων (που είναι “μουσείο”, αλλά σα σήμερα, των αγίων Αποστόλων κάθε χρόνο λειτουργείται). Πρόλαβα να πάρω αντίδωρο και να φιλήσω το χέρι του πατέρα Δημήτριου και μετά ακολούθησα την περιφορά της εικόνας και των αγίων λειψάνων με μια πολυπληθή και εξαίρετη μπάντα που μου θύμισε άλλες εποχές, πολύ πιό ανθρώπινες. Βγήκαμε απο την Αρχαία Αγορά και περνώντας απο το εκκλησάκι του αγίου Φιλίππου προχωρήσαμε μέσα στο Μοναστηράκι για να καταλήξουμε στην μεγάλη πλατεία του με τα πολλά παλαιοπωλεία, όπου έγινε δέηση. Μετά η πομπή πήρε το δρόμο της επιστροφής και εγώ βγήκα στην Ερμού για ταξί. Μου έχουνε μείνει καρφμένα τα λόγια μιας γριούλας που μουρμούριζε προσκυνώντας τα λείψανα, “ο Θεός να τούς συγχωρέσει άγιοι Απόστολοι, ο Θεός να τούς λυπηθεί που μας κάψανε πάλι ζωντανούς,έλεος,έλεος πιά Παναγία μου…”. Αλλά όχι δυνατά, δεν είχε στήσει καμμιά παράσταση, έπρεπε να πλησιάσεις πολύ και να σκύψεις για να προσκυνήσεις κι΄εσύ για να την ακούσεις, τάλεγε ψυθιριστά στούς αγίους Αποστόλους, μ΄αυτούς μιλούσε. Και σκέφτηκα, άραγε έχει στεναχωρεθεί κανένας στην κυβέρνηση και όλους τούς μηχανισμούς της διαφθοράς και της σήψης, τόσο όσο αυτή η γριούλα; Ούτε κατα διάνοιαν βέβαια. Αυτοί κοιμούνται ήσυχοι και δεν τούς νοιάζει, στα όνειρά τους βλέπουνε ευρώ και δολλάρια, ομόλογα και μίζες, μεσολαβήσεις και κρυφούς λογαριασμούς.

Δεν έχει σημασία. Είμαι ευτυχής που πρόλαβα να φτάσω μέχρι αυτη την εκκλησία του 11ου αιώνα που μόνο την 30η Ιουνίου κάθε χρόνο ξαναγίνεται εκκλησία, γιατί είναι όπως είπαμε μουσείο τίς άλλες 364 μέρες. Ακουσα τον ψύθιρο της γριούλας και κατάλαβα πολλά. Τα κατάλαβα όλα δηλαδή, πόσο απλά και ξεκάθαρα είναι.
Και του χρόνου νάμαστε γεροί με καλες σκέψεις και έργα, κυρίως, στερεωμένα στο βάθος του παρελθόντος χρόνου και στο απέραντο, το αιώνιο του μελλοντός μας.

ΥΓ2: Πήγαίνετε εδώ στο Elafini. Ενα δώρο του panthro…

29/06/2007 22:15 by zardav Posted in Uncategorized | 34 Comments