www.prosopa.com

Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος 2007

Νύχτωσε πάλι, νύχτωσε. Απο την Παρασκευή το μεσημέρι είχα μεταφερθεί στην Επίδαυρο και κολύμπησα πολύ την Παρασκευή καθώς βράδυαζε, το Σάββατο κυρίως αλλά και την Κυριακή. Χτές όλη νύχτα έριχνε καρεκλοπόδαρα και σήμερα που ξυπνήσαμε είχε τέτοια χάλια ο καιρός που τα μαζέψαμε άρων-άρων και τρέξαμε πρός την Αθήνα, στίς δουλειές, τα σπίτια, τίς υποχρεώσεις και τα “τρέχοντα” όπως λέμε την καθημερινότητά μας.

Δυό λόγια μόνο θέλω να γράψω, έτσι για να σημειώσω τη μέρα. Το 2006 τού Αγίου Πνεύματος ήμουνα στο νοσοκομείο κι΄έβλεπα, παρέα με τον φίλο μου τον Τάσο που μου συμπαραστεκότανε, ένα απίστευτο μπουρίνι κι΄ύστερα μιά λιακάδα υπέρλαμπρη που τη στόλισε το πιό ωραίο ουράνιο τόξο που έχω δεί στη ζωή μου τη σκυφτή (που λέει κι΄ο Σαββόπουλος). Πρόπερσυ ήμουν στην φυλακή και δεν θυμάμαι τί έκανα, διάβαζα, περίμενα στην ουρά να τηλεφωνήσω απ΄το καρτοτηλέφωνο και σκεφτόμουνα τους φίλους μου που είχαν φύγει για το τετραήμερο και μόνο στα κινητά μπορούσα να τούς εντοπίσω.

Ο χρόνος κυλάει και αυτό με γεμίζει γλυκύτητα και αισιοδοξία. Οταν ήμουνα νέος και μου λέγανε πως κάποτε θα γίνω 54 χρόνων γελούσα με την καρδιά μου. Ετσι όπως έχασα και τούς δυό μου γονείς πρίν καλά-καλά πενηνταρίσουν, δεν πίστευα ποτέ οτι θα φτάσω σ΄αυτην την ηλικία που είμαι σήμερα. Και το κυριώτερο - πώς θάμαι έτσι όπως είμαι.

Ο Απόστολος Παύλος μάς θυμίζει οτι το Πνεύμα πνεί, δεν στέκεται πουθενά, δεν γίνεται κανενός κτήμα και κανείς δεν το κρατάει στα χέρια του, είτε Πάππας λέγεται, είτε Πατριάρχης, είτε Αρχιεπίσκοπος. Ο Θεός είναι παντού και, καμμιά φορά, δεν είναι. Οχι για πολύ βέβαια, ίσα για να νοιώσουμε την απουσία του. Μετά ξαναφυσάει το καλό αεράκι και μας ξαναχαϊδεύει και πάμε, και προχωράμε στα τυφλά, προχωράμε χαμογελαστοί και ωραίοι πρός αυτά που ακολουθούν τον θάνατό μας και ακόμα παραπέρα, ποιός ξέρει πού, ποιός ξέρει πώς. Είναι αξιοθαύμαστο όμως οτι πάμε πρός τα εκεί που μάς οδηγεί η φωνούλα μέσα μας, προχωράμε, συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά και με μιά φλόγα τρυφερή και ακαταπόνητη που δεν σβύνει ποτέ, ούτε με τον θάνατο. Τόχω νοιώσει αυτό γιατί έχω διαπιστώσει πόσο αλλοιώτικα ζωντανοί είναι οι πεθαμένοι και πόσο, στην κοινή δεξαμενή της μεγάλης παγκόσμιας ψυχής, είμαστε όλοι συγγενείς και συγκάτοικοι.

Και του χρόνου νάμαστε καλά, με τη φλόγα μας πάντοτε αναμμένη. Δεν θα κατακτήσουμε τον κόσμο ούτε θα τον εφεύρουμε εξαρχής. Τη χρειαζόμαστε όμως τη φλόγα για να προχωράμε στο μέσα μας σκοτάδι αποφασιστικά, τρομάζοντας τίς σκιές που ζούν εκειμέσα με την αποφασιστικότητά μας να εξερευνήσουμε το πιό βαθύ πηγάδι του σύμπαντος : Αυτή τη μαύρη τρύπα του big-bang που είναι η ίδια μας η ψυχή.

28/05/2007 22:32 by zardav Posted in Uncategorized | 19 Comments