www.prosopa.com

Τα τραγούδια της ζωής μου

Μάς έβαλε σε τρυφερό μπελά η ΄Αννα μας στον Οίστρο της. Και τώρα θ΄ανοίξουνε όλα τα κουτάκια και θα βγούν απο μέσα τραγουδάκια δεμένα χειροπόδαρα με στιγμές συγκεκριμένες και εικόνες ανάγλυφες και ζωντανές. Ζούσαμε ακόμα στην Αίγυπτο το 1960 που πέθανε η Μαίρυλιν Μονρόε κι΄εγώ ήμουν σχεδόν εφτά χρονών. Αλλά ήτανε καλοκαίρι και όπως κάθε καλοκαίρι είχαμε μεταφερθεί στήν Ελλάδα γιατί το κλίμα της Αλεξάνδρειας τα καλοκαίρια είναι ν΄αποφεύγεται. Πηγαίναμε και μιά βδομάδα στο Λουτράκι για να πιούνε οι γονείς μου εκείνο το νερό που μύριζε θειάφι και στο προσφέραν σε ποτήρια που γυρνούσανε γύρω-γύρω σ΄έναν ιμάντα σαν αυτούς για τίς βαλίτσες στα αεροδρόμιο, και όποιος ήθελε άρπαζε ένα ποτήρι και τόπινε αυτό το φριχτό νερό με το θειάφι και τούκανε υποτίθεται καλό. Πάντα μέναμε στο ξενοδοχείο “Παλλάς” τού κ. Κριεμπάρδη, σ΄ένα δωμάτιο οι γονείς μου και σ΄ένα άλλο εγώ με την νταντά μου την Ελένη. Εμείς ξυπνούσαμε φυσικά νωρίτερα απο τούς γονείς μου που ξενυχτούσανε τα βράδυα, νέοι άνθρωποι, άντε νάτανε 32-33 χρόνων. Το πρωτο λοιπόν τραγούδι που έχει καταγραφεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου είναι αυτό που λέει “άσπρες κορδέλλες τα κορίτσια φοράνε και τ΄αγόρια κοιτάνε που ξυπνάνε νωρίς”. Είχα ανοίξει την μπαλκονόπορτα και ακουγότανε δυνατά αυτό το τραγούδι, ποιός ξέρει απο πού, απο το διπλανό δωμάτιο, απο το τρανζίστοράκι της Ελένης μου, ιδέαν δεν έχω. Θυμάμαι όμως να τ΄ακούω και να βλέπω μπροστά μου την παραλιακή του Λουτρακίου με όλους τους περαστικούς να χορεύουν μια τεράστια χορογραφία με πρωταγωνίστριες τα κορίτσια με τις άσπρες κορδέλλες, ολόκληρο μιούζικαλ. Η Ελένη μ΄αρπαξε και βγήκαμε στο δρόμο βόλτα και οι εφημεριδάδες φωνάζανε “πέθανε η Μάιρυλιν Μονρόε, πέθανε η Μαίρυλιν Μονρόε”! Η μεγάλη μου χαρά βρήκε τεράστια κόντρα μέσα μου, γιατί την λατρευα την Μαίρυλιν Μονρόε, στα εφτά μου χρόνια ήμουν φανατικός της θαυμστής. Δεν θα την ξεχάσω αυτή την ηλιόλουστη μέρα με την κακή είδηση και όλο αυτό το μιούζικαλ μέσα στο κεφάλι μου.

Δεν θα φλυαρήσω τόσο πολύ και για τα υπόλοιπα τραγούδια της ζωής μου. Το “Histoire d’ un amour” το τραγουδούσε η μητέρα μου ξυπόλυτη στην αμμουδιά στα Κανατάδικα, απέναντι απ΄το στόμα του Παγασητικού, ενώ πηγαίναμε κι΄ερχόμασταν με τα μαγιό μας παρέα και κουβεντιάζαμε, πολύ αργότερα, στην εφηβεία μου πιά. Ητανε Γαλλικής παιδείας, είχε τελειώσει το Lycee Francais της Αλεξάνδρειας και είχε πάρει το μπακαλορέα της (τι άσχημα που γράφεται έτσι, χωρίς ούτε ένα ωμέγα κάν) στον τομέα της φιλοσοφίας. Ετσι μαζί με το “Histoire d’ un amour” γράφτηκε ανεξίτηλα στον σκληρό και το “Que reste-il de nos amours?” που ακόμα το ακούω τραγουδισμένο απ΄τη φωνή της στο κεφάλι μου μέσα.

Η Ελένη που με πρόσεχε ήταν ερωτευμένη, με ποιόν δεν έμαθα ποτέ και έβαζε συνέχεια στο πικάπ στο σπίτι τής Αλεξάνδρειας το “Υou are my Destiny”. Αυτό με εξενεύριζε γιατί ήξερα οτι ο αγαπημένος της δεν ήμουνα εγώ και ζήλευα. Αλλά το τραγούδι έγραψε.

Εδω στην Αθήνα, σ΄ένα πάρτυ τής Α΄γυμνασίου χόρεψα για πρώτη φορα μπλούζ μ΄ένα κορίτσι. Το megahit ήταν το Strangers in the night. Ακόμα νοιώθω εκείνη τη ζεστασιά στο λαιμό της και τη μυρωδιά τής κολώνιας εκεί που τόλμησα ν΄ακουμπήσω τα χείλη μου. Είμασταν ξένοι μεσα στη νύχτα και είχαμε μαζέψει τα χαλιά για να χορέψουμε αφού είχαμε πιεί tam-tam (στην Ελλάδα δεν είχε ακόμα φτάσει η Κόκα-Κόλα) και είχαμε φάει σάντουϊτς-μπόμπες. Υπήρχε κάπου κρυμμένο κι΄ένα μπουκάλι βερμούτ που το χύναμε κρυφά μέσα στην κόκα-κόλα.

Τότε περίπου και λίγο αργότερα λάτρεψα το “Tous les garcons et les filles de mon age” με την Francoise Hardy, το “Those were the days my friend” που μου τόχε στείλει η κολλητή μου η Φρόσω απο την Ελβετία όπου την είχανε εσώκλειστη γιατί δεν έπαιρνε τα γράμματα, το “Obladi-oblada” που μούχε πεί ο ξάδερφός μου πώς εκεί πού λέει “bra” θέλει να πεί σουτιέν, πράγμα που του προσέδιδε μυστήριο και κάτι απο απαγορευμένο - και, βέβαια, το “Mylord” με την Πιάφ πού μ΄έκανε και παραληρούσα καθώς το φανταζόμουνα και λίγο “παιγμένο” θεατρικά μ΄αυτές τίς παύσεις και τα “μιλητά” που έχει.

Και μετά, πλήρης εφηβείας, υποδέχτηκα τον “Μέτοικο” του Ζώρζ Μουστακί και μάλιστα στίς Εννιά Μούσες στη Μύκονο. Τρελλάθηκα, τόμαθα όλο απ΄έξω και ταυτιζόμουνα πλήρως. Και κάπου εκεί έφερε και η Ντόρα “απο το εξωτερικό” (τό εξωτερικό τότε ήταν ενας άλλος πλανήτης) φρέσκο το δισκάκι τής Jane Birkin και του Serge Gainsbourg πού το ρεφραίν του έλεγε ούτε λίγο πολύ οτι αυτός μπαινοβγάινει στα μπούτια της, ξανατραβιέται και ξαναχώνεται. Η Jane βογγούσε σε κάθε μπάσιμο και αναστέναζε σε κάθε έξοδο - κι΄εμείς στην πίστα ακολουθούσαμε. Αντε νάμασταν 18-20.

Σ’ όλη αυτή την περίοδο υπήρχαν οι Μπήτλς που ήταν για μένα θεοί. Δεν μ’ ενδιέφεραν καθόλου ούτε οι Rolling Stones, ούτε οι Doors, ούτε ο Jim Morison, ούτε κανείς : Οι Beatles ήταν το ζήτημα και κάθε καινούργιο τους τραγούδι ΤΕΡΑΣΤΙΑ υπόθεση.

Καί κάπου εκεί,λίγο πρίν,λίγο μετά, μπήκε στη ζωή μου ο Χατζιδάκις. Μας πήγε εμένα και τον Γιώργο τον ξάδερφό μου ΚΑΠΟΙΟΣ (η θεία μου η Αννα, η μάννα μου, δεν θυμάμαι) στην “Οδό Ονείρων”. Πάθαμε και οι δύο χοντρή πλάκα. Εγω δεν ξεχνάω ποτέ την Μάρω Κοντού να λέει την Μαύρη Φόρντ, τον Γιώργο Μαρίνο να λέει το “Κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά”, το νούμερο με τίς αδελφές Τατά και, πάνω απ΄όλα, τον “Ηθοποιό” που έπαιζε και τραγουδούσε ο Δημήτρης Χόρν. Αποκάλυψη. Ζαλίστηκα. Τάχασα. “Αμα είναι να περνάμε έτσι καλά” σκέφτηκα για πρώτη φορά σοβαρά, “χαλάλι που φύγαμε απ΄την Αλεξάνδρεια”. Εδώ ύπήρχε πολιτισμός, εδώ υπήρχε πράμμα που σαλεύει.

Ε, απο εκεί και πέρα το χάνω λίγο. Ο “Μεγάλος Ερωτικός” ολόκληρος όπως και το “Χαμόγελο της Τζοκόντα” είναι γραμμένα στον σκληρό του εγκεφάλου μου. Το “Every breath you take” που το εννούσα ολόκληρο και απόλυτα για τον έρωτά μου και ημουν σίγουρός πως είχε γραφτεί για μάς. Το “Fragile” και το “Englishman in New York”, λίγο αργότερα.

Ο Παναγιώτης Καλατζόπουλος εκτός απο φίλος-φίλος-φίλος είναι και ο αγαπημένος μου σύγχρονος συνθέτης. Το “Summertime in Prague” που το τραγουδάει η Ελλη Πασπαλά και ο Παναγιώτης έχει γράψει και μουσική και λόγια είναι μέσα στο τοπ-τέν μου. Και απο δίπλα και το πιό καινούργιο, πάλι του Παναγιώτη, πάλι με την Ελλη : I can’t fall in love anymore, λέγεται. Με τσάκισε. Με βρήκε στα ευαίσθητα πενηντακάτι να ΜΗΝ μπορώ να ερωτευτώ και μούχει κάνει τη ζωή ποδήλατο. Βγαίνω τα βράδια με φίλους, κατά τίς 12 κοιτάω το ρολόϊ, λέω τι κάνω εδώ αφού δεν ερωτεύομαι Ο ΜΑΛΑΚΑΣ - και πάω σπίτι σιγοψυθιρίζοντας το I can’t fall in love anymore, Idon’t feel a thing anymore….

Εκτός συναγωνισμού : Η Μελίνα να τραγουδάει τον “Μάκ με το Μαχαίρι”, ο Χατζιδάκις να τραγουδάει “Αγάπη μου σ΄αγάπησα γιατί ήσουν ουρανός”, ο Κραουνάκης να τραγουδάει το “Αυτή η νύχτα μένει”, η Πασπαλά πάλι στο “Nature Boy” που το πρωτόμαθα με τον Nat King Cole απο την θεία μου τήν Άννα, η Τάνια να τραγουδάει a capella “μπορεί να τόχουν πλανέψει ακρογιαλιές δειλινά” βράδακι στην Κέρκυρα σε κάτι βράχια, εκείνη ο Τάσος κι΄εγώ, το “I love Paris” με την Ella Fitzerald, το “Shaft” με τον Isaac Hayes ως μουσική υπόκρουση ενός ατέλειωτου και διαρκούς έρωτα - στον όποιον ανήκει και το “Sitting in the dock of a bay, watching the time roll away” με τον Ottis Redding. Μπορεί και πρώτα στο τοπ-100 αυτά τα δύο τελευταία, τώρα που το σκέφτομαι.

Και βέβαια το “You must remember this, a kiss is still a kiss” που το λέμε και “As time goes by”.

Και τόσα πολλά άλλα, τόσα πάρα πολλά ακόμη!

28/04/2007 17:06 by zardav Posted in Uncategorized | 15 Comments