www.prosopa.com

Η ανάσταση του Λαζάρου

Εκανα τον εσπερινό μου και συγκεντρώθηκα στην μέρα που έρχεται, το Σάββατο του Λαζάρου που είναι συγχρόνως και η τελευταία μέρα του Μάρτίου. Διαβάζω κι΄εγώ και συμμετέχω σε συζητήσεις που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο άπτονται τού ζητήματος της πίστης, δεν αισθάνομαι όμως διόλου να κλονίζομαι οσον αφορά την ουσία και την σχέση της μαζί μου όσο ισχυρά κι΄αν είναι τα ιστορικά, λογικά, επιστημονικά και φιλοσοφικά επιχειρήματα που εμφανίζονται μπροστά μου. Χαίρομαι να τα συναντώ, να τα γνωρίζω, να τα μαθαίνω κι΄έτσι να ξέρω το ιστορικό πλάισιο μέσα στο οποίο επεβίωσε και εξελίχτηκε η διδασκαλία του Χριστού μετά το σύντομο πέρασμά του απο τη γή που γιά μας, τούς απογόνους, συνοψίζεται σ΄ένα δεκαήμερο που ξεκινάει ακριβώς σήμερα και κλείνει τον κύκλο του όταν οι γυναίκες πάνε στον Τάφο και τον συναντούν αναστημένο. Μετά έρχεται ο Θωμάς να ψηλαφίσει το βιωμένο μυστήριο, τις πληγές πάνω στό σώμα, αλλά ο Χριστός έχει αναστηθεί και η επανεκκίνηση έχει ήδη ξεκινήσει.
Πέρα απο την προσωπική σχέση (ή μή σχέση) του καθένα μας μ΄αυτήν εδώ την ιστορία του πάθους, εξελίχτηκαν μέσα στούς αιώνες πολύ σύνθετες διεργασίες, διαμάχες και συμβιβασμοί για να μπορέσει το καθεστώς που είναι η εκκλησία να διατηρήσει μιά ισσοροπία πολιτική στην ουσία της, γύρω απο ένα ζήτημα τόσο πνευματικό. Δυστυχώς ή ευτυχώς έπρεπε να γίνει κι΄αυτό και ο καθένας απο τη σκοπιά του όφειλε να υπερασπιστεί τα κεκτημένα του με όποιο τρόπο μπορούσε, με πολέμους και σταυροφορίες, με μελέτες και συγγράματα, με αμαρτίες, εξιλεώσεις και συγχωροχάρτια αλλά και με μια “τρομοκρατία” της καθημερινότητας που κατάφερε να διαστρέψει το Πρόσωπο του Χριστού εντελώς και να το εμφανίσει σαν μπαμπούλα που κάθεται και κρατάει σημείωσεις για τίς κακές μας πράξεις, τίς νηστείες και τίς γονυκλησσίες μας, ώστε να ξέρει σε ποιό ράφι θα μας βάλει την ημέρα της κρίσεως.
Είναι δυσάρεστο βέβαια που και η δική μας εκκλησία άφησε να καλλιεργηθεί αυτό το κλίμα και πολύ συχνά το κελλιέργησε κιόλας η ίδια, αυτό όμως δεν έχει καμμία σημασία για την ουσία.
Η ουσία είναι αλλού. Αναβλύζει όταν η ψυχή του ανθρώπου συναντιέται με την πατρίδα της, τον τόπο καταγωγής της - και τον αναγνωρίζει. Αυτό συντονίζει αυτόματα τον άνθρωπο που αποκτά αυτή την εμπειρεία σε μιάν άλλη συχνότητα που δονείται απο το φώς που εισέπραξε.
Ετσι οι νερατζιές ευωδιάζουν με μεγαλύτερη ένταση και τα αισθήματα γίνονται μέχρι και πνιγηρά μέσα στην υπερκχείλισή τους. Το Πάσχα για μένα είναι η μεγάλη γιορτή. Η μόνη γιορτή. Νοιώθω σαν να συμβαίνει και μέσα μου όπως και γύρω μου η αναγέννηση, καθώς εκτινάσσεται η άνοιξη για άλλη μια φορά την ώρα του θανάτου, ενώ εμείς ψάλλουμε το “Ω γλύκύ μου έαρ”.
Δε με νοιάζει ποιοί Πατριάρχες μαλλώναν μεταξύ τους, δεν με νοιάζει αν ο Αδαμάντιος Κοραής ήξερε το κόλπο με το οποίο ανάβει το άγιον φώς στην Ιερουσαλήμ.
Με νοιάζει ο γολγοθάς, η Στάυρωση, ο Θάνατος, η Ανάσταση.
Και πάω στο Gazarte ν΄ακούσω ολοκληρωμένο το πρόγραμμα Ρεμπουτσικά-Πασπαλά-Καλατζόπουλου και φίλων και να απολαύσω την καλή παρέα στο τραπέζι που μας περιμένει.
Νομίζω πως αύριο θα σας πω πώς πέρασα, αλλά δεν το υπόσχομαι κιόλας.
Είναι κι΄ο Λάζαρος βλέπετε. Η Μάρθα κι΄η Μαρία περιμένουνε να πάει απ΄το σπίτι τους ο Χριστός για τα συλληπητήρια, ούτε κι΄οι ίδιες δεν πιστεύουν πιά στο θάύμα.

Τριήμερος πιά ο αδερφός τους, έχει αρχίσει και αποσυντίθεται, μυρίζει…

Και είναι αυτή η μυρωδιά που, με μια δυναμική μοναδική, ο Ιησούς θα μετατρέψει σε ευωδία.

30/03/2007 21:20 by zardav Posted in Uncategorized | 17 Comments