www.prosopa.com

Τέλος Φεβρουαρίου 2007

Εφτασε κι΄ο Φεβρουάριος στίς τελευταίες του ώρες κι΄εγώ νομίζω πως είναι ακόμα Πρωτοχρονιά μπροστά στη θάλασσα. Χτές πήγα να δώ έναν φίλο στο νοσοκομείο. Θα γίνει σαράντα φέτος και είναι πολύ γερή κράση δόξα τω Θεώ, αλλά δεν πρόσεχε τον εαυτό του, πολλά νεύρα, πρόχειρο φαγητό, ποτό, ξενύχτι, τρέξιμο, σπόρ, ταξίδια, κάποια στιγμή λιποθύμησε στο μπάνιο του, να και μιά αιμοραγία γερή, μη σας τα πολυλογώ δεν είναι τίποτα, ένα έλκος και μιά γαστροραγία και τώρα θέλει προσοχή, τι τρώς, τι πίνεις κ.λ.π. Καθόμουνα δίπλα του στη γνωστή νοσοκομειακή πολυθρόνα και τα λέγαμε, συγχρόνως όμως το μυαλό μου ταξίδευε κιόλας. Στο διπλανό κρεβάτι, δυάρι ήταν το δωμάτιο, βασανιζότανε ενας άνθρωπος της δικής μου ηλικίας, άντε λίγο πιό μεγάλος απο μένα. Η γυναίκα του δίπλα προσπαθούσε με το κουτάλι στο χέρι να τον πείσει να φάει κάτι, αλλά καταλάβαινα οτι το βάσανο ήταν τόσο μεγάλο γι΄αυτόν που δεν ήξερε πως να βολευτεί στο κρεββάτι του, πονούσε παντού, καμμιά όρεξη δεν είχε για την κουταλιά με τον πουρέ ή τη γουλιά τον χυμό που τούδινε η γυναίκα του. Ηταν αδύνατος και το χρώμα του δεν άφηνε πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Θυμήθηκα τον Βασιλάκη που είχε έρθει στο διπλανό κρεβάτι όταν ήμουνα στον Ευαγγελισμό τον περασμένο Ιούνιο. Είχα εισαχθεί Πέμπτη, πρίν το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, με οξύ πρόβλημα στο πάγκρεας. Τα πράγματα ήταν σκούρα αλλά ανήμερα της Πεντηκοστής το πράγμα ανεστράφη πλήρως και Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος δεν πονούσα πιά καθόλου. Η ίασις (τι ωραία λέξη!), είχε πάρει τα ηνία στα χέρια της και εργαζότανε full time στην ψυχή και στο σώμα με καταπληκτικά αποτελέσματα. Τρίτη μεσημεράκι ήρθε στο δωμάτιο ο Βασιλάκης με την οικογένειά του. Ενα παιδί 23-24 χρόνων που το κορμί του το είχε καταρακώσει ο καρκίνος και πάλευε με όλη του τη δύναμη χωρίς να ξέρει με τι παλεύει γιατί δεν του είχαν πεί τίποτα. Τι να του πούν. Είχε πόνους, τον ανοίξανε για ιλεό και βρήκανε μέσα οι γιατροί τον καρκίνο νάχει προχωρήσει παντού, στο συκώτι, στο πάγκρεας, στα νεφρά. Δεν υπήρχε ελπίδα. Δεν κάναν τίποτα, τον ανεβάσανε πάνω και είπαν στούς γονείς οτι ήταν θέμα ημερών. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μάννα, τον πατέρα του, τα τρία αδέρφια του, δυό αγόρια κι΄ένα κορίτσι, όλοι γύρω στα 19 με 25, αλλά περισσότερο απ΄όλους δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Βασιλάκη. Στο κινητό του είχε ένα τραγούδι του Χατζηγιάννη : Θα μείνω για πάντα εδώ. Κάθε τόσο χτύπαγε το κινητό κι΄ακουγότανε το τραγούδι, “για πάντα θάμαι εδώ να με ζητάς”, και εκείνος πάλευε να το φέρει στ΄αυτί του ν΄ακούσει τη φωνή της κοπελιάς του. Ηταν πολύ ερωτευμένος αλλά υπήρχαν προβλήματα. Οχι ανάμεσα στο ζευγάρι, ανάμεσα στις οικογένειες. Δεν θα μπώ σε λεπτομέρειες γιατί θα προκαλέσουνε αντιδράσεις, το ξέρω - και δεν κάνει, το θέμα είναι πολύ ιδιωτικό κι΄εγω το έζησα απο τόσο κοντά μόνο και μόνο επειδή ήμουνα διασωληνωμένος στο διπλανό κρεβάτι και δεν μπορούσα να βγώ απ΄το δωμάτιο οπου παιζότανε αυτό το μέγα δράμα, η τελευταία μάλιστα πράξη του δράματος. Λίγες μέρες αργότερα πήρα το εξιτήριό μου και πήγα σπίτι μου αποχαιρετώντας τον Βασίλη και την οικογένειά του. “θα περάσω αύριο να δώ πώς πάς Βασίλη”, του είπα και έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Πράγματι, το απογευματάκι τής επόμενης μέρας πέρασα αλλά μου είπε η προϊσταμένη πως ο Βασίλης είχε κοιμηθεί πρίν λίγες ώρες. Ηδη τον είχαν μεταφέρει. Δεν πήγα στην κηδεία, δεν είχα αρκετή δύναμη ακόμη, μόλις είχα σταθεί στα πόδια μου μετά απο 20ήμερη νοσηλεία. Δεν είχα το κουράγιο.
Τον θυμήθηκα τον Βασίλη βλέποντας χτές τον άλλον άνθρωπο που πάλευε, δεν ξέρω με τι, στο διπλανό κρεβάτι τού Γιώργου. Είναι πολύ μεγάλος ο σταυρός που σηκώνουμε λοιπόν οι άνθρωποι. Αναρωτιέται κανείς πως αντέχουμε. Κι΄όμως αντέχουμε. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Και δεν υπάρχει και περιθώριο για συζήτηση. Τι να πείς για ένα εικοσάχρονο παιδί που βρίσκεται ξαφνικά φορτωμένο με τέτοιο φορτίο αβάσταχτο; Μου τον έδειχνε η μάννα του στις φωτογραφίες λίγους μήνες πρίν, μερικές εβδομάδες, ένα παληκάρι γεροδεμένο, δυνατό, αθλητικό. Μόλις είχε πιάσει δουλειά, σε μιά γνωστή τράπεζα νομίζω. Ηταν ερωτευμένος. Είχε αγοράσει το πρώτο του αυτοκίνητο. Και το κινητό του τραγουδούσε “θα μείνω για πάντα εδώ”.
Δεν ξέρω τι μ΄έπιασε σήμερα και θυμήθηκα τον Βασίλη μετά απο οχτώ περίπου μήνες που τον είδα για τελευταία φορά. Ο κύριος στο διπλανό κρεβάτι χτές στον Ερυθρό Σταυρό ίσως ή κάποιο όνειρο που είδα το βράδυ και δεν το θυμάμαι. Δεν έχει σημασία. Πιστεύω ακράδαντα οτι ούτε ο Βασίλης μπορεί να ταλαιπωρήθηκε τόσο πολύ χωρίς λόγο, ούτε και κανείς άλλος. Κάτι υπάρχει πίσω απ΄όλ΄αυτά, ένα μεγάλο μυστήριο πλήρες νοήματος που εμείς δεν μπορούμε, έγκλειστοι μέσα στίς τρείς διαστάσεις μας, να το συλλάβουμε, να το δούμε, να το καταλάβουμε. Κάποιες στιγμές, τυχαία, το ακουμπάμε - αλλά μετά ξεχνιόμαστε και το ξεχνάμε. Δεν έχουμε μάθει απ΄αυτό το άγγιγμα τίποτα χειροπιαστό. Εχουμε απλώς νοιώσει πως κάτι αόρατο συμβαίνει εκεί στο τετραδιάστατο, παράλληλα με όσα συμβαίνουν εδώ, στις τρείς διαστάσεις. Αλλά εμείς δεν ζούμε εκεί. Ζούμε και πεθαίνουμε εδώ. Το άλλο αποκαλύπτεται μετά, κάπως αλλοιώς, κάπου αλλού, σε μιά άλλη διάσταση που μας περιλαμβάνει χωρίς να την περιλαμβάνουμε.
Καλό υπόλοιπο Φεβρουαρίου, λοιπόν, λίγες ώρες του μένουνε. Και καλό μήνα Μάρτιο αν δεν τα πούμε μέχρι τα μεσάνυχτα! Τον φέρνει η αγία Ευδοκία που μαρτύρησε πολύ παλιά, επι Αδριανού Αιλίου, γύρω στα 126 μ.Χ…

28/02/2007 18:29 by zardav Posted in Uncategorized | 17 Comments