Bye-bye 2006!
Παραμονή πρωτοχρονιάς με ήλιο πολύ, μια θάλασσα λάδι, ουρανό πεντακάθαρο. Απο μικρό παιδί τέτοια μέρα με πιάνει μια αναστάτωση λογικά αδικαιολόγητη. Το άγνωστο μπροστά μου, αυτό που έρχεται και δεν το ξέρω, γιγαντώνεται. Η αντίδρασή μου είναι νευρική, θέλω να προχωρήσει το ρολόϊ να τελειώνουμε μ’ αυτή την εκκρεμότητα, τα χρόνια πολλά, τις ευχές, τούς απολογισμούς, τις σκέψεις που αναπόφευκτα εργάζονται αυτοβούλως, συνειρμό τον συνειρμό. Θυμάμαι και δεν θέλω να θυμάμαι. Σχεδιάζω στο μυαλό μου ανατροπές που δεν πρόκειται και δεν μπορεί να γίνουν. Δεν ξέρω τι θέλω. Νοιώθω μέσα μου να προσπαθεί να βολευτεί σμήνος ολόκληρο φυλακισμένων αγγέλων που δεν έχουν φτάσει στον προορισμό τους και διαμαρτύρονται. Νομίζω πως τούς έχω μέσα στην κοιλιά μου, είναι ένα είδος χρόνιας εγκυμοσύνης. Στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι ξαφνικά με ελευθερώνει. Δεν το έχω ξανακούσει. Είναι ο Φοίβος Δεληβοριάς και τραγουδάει για τα Χριστούγεννα. «Χωρίς αυτά ο Χρόνος δεν ξεκινά». Ωραίο τραγούδι, μου αλλάζει όλη τη διάθεση, τα ανατρέπει όλα. Θάθελα να το έχω εδώ στον σκληρό να το ξανακούσω, ξανά και ξανά. Για να κάνω μιά προσπάθεια μήπως και το βρώ. Στην εποχή του internet ζούμε. Ωπ, να, βρήκα μερικούς απ’ τούς στίχους : Χριστούγεννα Χριστούγεννα Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά Χριστούγενννα Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά Χριστούγεννα Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά Παρά τiς προσπάθειές μου όμως δεν μπόρεσα να βρώ το τραγούδι να το αγοράσω. Ισως φταίει η αργοπορία της PSTN χωριάτικης σύνδεσής μου. Ισως φταίει η Sony/Bmg. Δεν πειράζει. Αρκούμαι στούς στίχους τού φίλου μου του Φοίβου Δεληβοριά, που μου άλλαξε ξαφνικά τη διάθεση, για το τελευταίο post μου αυτής τής παράξενης χρονιάς με τον αύξοντα αριθμό 2006. Ελπίζω να μη σας ξενερώνω Πρωτοχρονιάτικα, τι να κάνουμε όμως; Πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας πάνω απ’ όλα! Καλή χρονιά λοιπόν απο καρδιάς! Ευτυχισμένο το 2007! 

















Δεν περιμένω όμως τίποτα πια
Τον Αι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι είν’ ένας πρώην Έλλην αριστερός
Ένας θνητός
Με τ’ όνειρό του δίχως στέγη καμιά
Και το ανοιξιάτικο κορίτσι - μαμά
Πλακώνεται απ’ τη συνταγή την παλιά
Οι μυρωδιές μυρίζουν κάτι βαρύ
Κάποια πληγή
Που απλώς δεν θέλουμε ν’ ανοίξει ξανά
Πάντα με πάει σ’ ενός σταυρού τα καρφιά
Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ
Σε άλλον αμνό
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θάναι ξανά
Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά
Να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό
Να ‘ναι ανοιχτό
Ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό
Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά
Γιορτάζω για ν’ αλλάξουμε οριστικά
Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια
31/12/2006 15:35 by zardav Posted in Uncategorized | 4 Comments
Απαγχονισμός-θέαμα τον 21ο αιώνα.
30/12/2006 14:53 by zardav Posted in Uncategorized | 12 Comments
Ο μέγας εσπερινός του Μάριου Πλωρίτη
29/12/2006 20:21 by zardav Posted in Uncategorized | 9 Comments
There is a deeper way than this!
28/12/2006 18:43 by zardav Posted in Uncategorized | 4 Comments
Business and pleasure
12:17 by zardav Posted in Uncategorized | 6 Comments

