www.prosopa.com

Αλεξάνδρεια 2006

Την Τρίτη τα χαράματα θα βρίσκομαι ξανά στην πόλη όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα μέχρι 11 χρονών. Πάω σχεδόν κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια είτε μόνος μου, είτε με διάφορες αφορμές που συνδυάζουν την επίσκεψη και με κάτι άλλο - ώστε να μην περιφέρομαι στούς δρόμους της Αλεξάνδρειας ασκόπως αλλά νάχω και κάτι να κάνω. Εχω πάει με τη Μελίνα Μερκούρη και τη συνοδεία της όταν ήταν Υπουργός Πολιτισμού, για το κινηματογραφικό φεστιβάλ τού Καϊρου, με τον Σαββόπουλο για γυρίσματα της εκπομπής “Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι”, με διάφορους φίλους, με τον ξάδερφό μου, με το Life&Style που φωτογράφισε εκεί “Αλεξανδρινούς” - καί τώρα πάω με την εκπομπή τής Σοφίας Αλιμπέρτη η οποία έχει καλεσμένο τον Γιάννη Κότσιρα που τραγουδάει τήν “Αλεξάνδρεια” σε μουσική τής Ευανθίας Ρεμπούτσικα και στίχους δικούς μου. Θα τούς ξεναγήσω (λέμε τώρα, γιατί εγω απο την Αλεξάνδρεια ξέρω πέντε σημεία της ιδιωτικής μυθολογίας μου που καμμιά σχέση δεν έχουν με τον ρεαλισμό της τεράστιας αραβικής πόλης του σήμερα με τα 10 νομίζω εκατομμύρια κατοίκους) και θα βρώ την ευκαιρεία να πάω να κάνω το ετήσιο μνημόσυνο (που μόνο το 2005, χρονιά τού Κορυδαλλού και τού Ναυπλίου δεν έγινε), στούς οικογενειακούς τάφους τών δυό παππούδων, τού Ζαχαρία και τού Διονύση, στού θείου μου τού Νικολάου Τσολεκίδη “Εξ Αργους” όπως γράφει το μνημείο και ν’ αφήσω κι’ ένα λουλουδάκι στον γειτονά μας Κωνσταντίνο Καβάφη (γείτονα τον λέω γιατί ο τάφος του είναι πέντε βήματα απο τον “Οικο Ζαχαρία Δαβαράκη” - τού παππού απο το Νυμφαίο της Σμύρνης). Η “Ολυμπιακή” πετάει απο Σπάτα πρός την Αλεξάνδρεια τρελλές ώρες. Θα φύγουμε Δευτέρα μετά τα μεσάνυχτα και θα είμαστε εκεί Τρίτη 2 το πρωϊ και επιστρέφοντας θα πετάξουμε αργάάάάά την νύχτα της Πέμπτης, στίς 03.30 - και θάμαστε εδώ στίς 5 τα χαράματα της Παρασκευής. Τρείς μέρες θα κόβουμε βόλτες στούς δρόμους της αγαπημένης μου αυτής πολιτείας που είναι φτιαγμένη μισή απο στέρεα υλικά τρισδιάστατα και μισή απο αστραπές αναμνήσεων που έχουν διαπλάσει μύθους και προβολές που κανείς δεν ξέρει αν ποτέ πραγματικά υπήρξαν. Τα σαμπλέ σοκολάτας του Παστρούδη που παραγγέλναν οι γονείς μας για τα παιδικά πάρτυ πρέπει να υπήρξαν γιατί η γεύση τους είναι ακόμα στον ουρανίσκο μου, τάτρωγα πέντε πέντε, ξεπλένοντάς τα (που λέν και οι Αμερικάνοι “washing them out”) με κόκα-κόλα, που στην Αλεξάνδρεια υπήρχε απο τότε που γεννήθηκα, ενώ στην Αθήνα το 64 που ήρθα δεν είχε ακόμα φτάσει, υπήρχε μόνο το ΤΑΜ-ΤΑΜ (άν το θυμάται κανείς). Η βάρκα που είχα στον ναυτικό όμιλο υπήρχε σίγουρα, ήταν δική μου και πήγαινα μ’ αυτή και δήθεν ψάρευα με καλάμι και μουλινέ και καμμιά φορά έπιανα κάτι ψαράκια που πάνε πολύ κοντά στούς βράχους, πανάσχημα, που τα λέγαμε σαλιάρες γιατί είχανε πάνω τους ενα υγρό γλυστερό σιχαμένο σαν σάλια πηχτά. Η πισίνα στο Σπόρτιγκ κλάμπ βέβαια υπήρχε, έχω κι’ ένα σημάδι κάτω απ’ το πηγούνι γιατί την ώρα που πήγαινα να βουτήξω με το κεφάλι (μάθαινα ακόμα να βουτάω ο κακομοίρης και ήμουν και άγαρμπος, ούτε εφτά χρονών δεν ήμουνα) μ’ έσπρωξε ενα κωλόπαιδο κι’ άνοιξε το πηγούνι μου πάνω στο πλακάκι και να τα αίματα- και η νταντά μου η Σεβαστή (ο πρώτος μου έρωτας, η αγαπημένη μου η Ελένη, είχε ήδη φύγει) το χτύπησε το παιδάκι, τού σβούρηξε δηλαδή ένα χαστούκι που ακόμα θα το θυμάται γιατί φορούσε ενα δαχτυλίδι η Σεβαστή αξιμνημόνευτο. Το σχολείο στην Ιμπραημία υπήρξε και υπάρχει ακόμα μαζί με την αγαπημένη μου εκκλησία τών Ταξιαρχών που λειτουργείται μιά-δυό φορές το χρόνο, όπως υπάρχει βεβαια και η οκέλλα (έτσι τις λέγαμε εκεί τίς μεγάλες “καλές¨πολυκατοικίες) τής οδού Σαλβάγου. Είναι στη θέση της και κάθε φορά την επίσκέπτομαι και ανεβαίνω στον 4ο όροφο και κάτι αφήνω στην πόρτα μας, ένα λουλούδι, το εικόνισμα ενός αγίου, μιά πέτρα απο τον Αγιο Σώστη τής Μυκόνου η την Μυρτιδιώτισσα της Κέρκυρας, ένα κερί που καιγότανε το Πάσχα με τη φλόγα της Ανάστασης και οτι άλλο σκεφτώ. Φαντάζομαι τήν Αιγυπτιακή οικογένεια που μένει τώρα σ’ αυτό το διαμέρισμα ν΄ανοίγει την πόρτα και να βρίσκει όλα αυτά τα παράξενα πράγματα και μ’ αρέσει, είναι ενα παιχνίδι που νοιώθω πως έχει νόημα - και αφού έτσι νοιώθω, έχει. Θα πιώ δεκάδες ποτήρια φρεσκοχυμμένους χυμούς απο τα φρούτα τού Νείλου που πουλιούνται στο δρόμο δέκα γερά, δηλαδή ούτε δέκα σέντς δικά μας και θα γελάσω με τον Γιάννη, την Σοφία, τη Λία, το συνεργείο και τα στησίματα που θα κάνουμε καθώς θα δουλεύουμε μέσ’ στην καρδιά της πόλης μου. Μπορεί να πάμε και Κάϊρο αλλά αυτό ουδόλως με ενδιαφέρει, το βαρυέμαι το Κάϊρο, δεν έχει Μεσόγειο, έχει Φαραώ και Πυραμίδες και μουσεία και τον Νείλο βέβαια - αλλά το βαρυέμαι. Θα σας γράψω κι’ άλλα αυτές τίς μέρες για την πόλη μου που τήν έχτισε ο Δεινοκράτης με διαταγή του Μεγαλέξανδρου και μετά την κληρονόμησαν οι Πτολεμαίοι που την κρατήσανε μέχρι και την εποχή τής Κλεοπάτρας που ήταν η τελευταία της δυναστείας. Η Αγία Αικατερίνη που γιορτάζει σήμερα(χθές) είναι η πολιούχος της Αλεξάνδρειας, γι’ αυτό και τής έχω ιδιαίτερη, ξεχωριστή αδυναμία. Χρόνια πολλά στίς Κατερίνες για σημεραχθές (!) και στούς Στέλιους και τίς Στέλλες για αύριοσήμερα!

Υ.Γ Αυτό το κτίριο που δεν φαίνεται καλά είναι το ξενοδοχείο “Σέσιλ” όπου γράφτηκε η “Αλεξανδρινή τριλογία” τού Λώρενς Ντάρελ κι’ όπου έζησε κι’ εγραψε και ο Ε.Μ Φόρστερ και ο εντελώς δικός μας Στρατής Τσίρκας. Λίγο πιό πέρα, στην άλλη γωνιά της πλατείας είναι το “Μετροπόλ”, το ξενοδοχείο που συνήθως προτιμω εγώ έχοντας συνδεθεί μαζί του μυστυριωδώς και ποικιλοτρόπως. Παλιά αυτό το κτίριο ήταν η εταιρεία υδάτων και εκεί δούλευε, εκεί είχε το γραφείο του και πήγαινε κάθε μέρα, ο Καβάφης. Θέλω πολύ να μείνουμε σ’ ένα απο τα δύο αγαπημένα μου ξενοδοχεία,, αλλά πολύ φοβάμαι οτι θα μας πάνε ποιός ξέρει που. Κι’ εγώ, σας λέω, για την Αλεξάνδρεια δεν ξέρω παρά την δική μου χαρτογράφηση. Με βλέπω να προχωράω με το GPRS του λάπ-τοπ μέχρι να προσανατολιστώ - αν δεν πάμε στα “δικά μου” ξενοδοχεία….

26/11/2006 3:18 by zardav Posted in Uncategorized | 18 Comments