www.prosopa.com

Ποιοί, by the way, γιορτάζουν τα Χριστούγεννα;

Βγήκα και σήμερα Σάββατο στούς δρόμους κι΄είχα αυτό το αίσθημα γιορτής, το καταναγκαστικό έστω αίσθημα γιορτής, που λέει “έρχονται Χριστούγεννα, πρέπει να είμαστε χαρούμενοι, ν’ ανταλλάξουμε δώρα, να στολίσουμε, να μαγειρέψουμε, να κάνουμε πράγματα που δεν τα κάνουμε όλο το χρόνο, να φορέσουμε καινούργια ρούχα, να φάμε, να πιούμε, να γλεντήσουμε - να γιορτάσουμε”! Καμμία αντίρηση, να γιορτάσουμε. Μόνο που τα Χριστούγεννα γιορτάζουνε αυτοί που πιστεύουνε, με τον δικό τους τρόπο έστω, στον Χριστό. Δεν γιορτάζουνε οι Μωαμεθανοί, ούτε οι Βραχμάνοι, ούτε οι Βουδιστές, ούτε βέβαια αυτοί που δεν πιστεύουν καθόλου στον Θεό, σε κανέναν θεό, αφού ο Χριστός είναι Θεός και γυιός του Θεού συγχρόνως. Θέλω να πώ : Πιό Χριστιανική γιορτή απ’ τα Χριστούγεννα γίνεται; Να μου πείς “πρωτοχρονιά”, βέβαια, είναι γιορτή για όλους όσους χρησιμοποιούμε το ίδιο ημερολόγιο και ταιριάζει απόλυτα να γίνονται γιορτές και πανηγύρια και πάρτυ μέχρι πρωϊας για να ξεπροβοδίσουμε τον παλιό χρόνο και να υποδεχτούμε τον καινούργιο όλοι μαζί, πιστεύοντες και μη πιστεύοντες, άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, όλοι. Αλλά τα Χριστούγεννα γιατί τέτοια χαρά, γιατί τέτοια αναστάτωση, ρεβεγιόν και γλέντια και γαλοπούλες και μεγάλες πίστες, κλάμπ, μπάρ, εστιατόρια, συναυλίες στίς πλατείες, φάτνες, μεθύσια τρομερά, κάλαντα, όλ’ αυτά τελοσπάντων που άλλους ενθουσιάζουν κι’ άλλους καταπιέζουν φριχτά; Μπαμπάδες και μαμάδες που δηλώνουν πώς θεωρούν γελοία την εκκλησία και μυθεύματα όλα αυτά τα περί του Ιησού, κατασκευές για να κρατείται υποτελής ο λαός και να μην αντιμετωπίζει κατάματα την αλήθεια, (οτι δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα και οτι θα πεθάνουμε μια μέρα και αυτό είν΄όλο, οτι φάμε κι΄οτι πιούμε κι΄ότι αρπάξει ο κώλος μας πρίν μάς θάψουνε στο χώμα και ξαναγίνουμε μηδέν εκ τού μηδενός), οι ίδιοι μπαμπάδες και οι ίδιες μαμάδες λένε στα βλαστάρια τους για τον Χριστούλη και τα ζώα που τον ζεσταίνανε στη φάτνη με τα χνώτα τους και τον Ηρώδη που τον κυνηγούσε και τούς μάγους με τα δώρα και τό άστρο της Βηθλεέμ και τον Αγιο Βασίλη που φέρνει τα άλλα δώρα, απ’ τα Jumbo και τον Zaharia κι΄απ΄τις τηλεοπτικές διαφημίσεις. “Και τι θα πεί αγιος μπαμπα” ρωτάει το παιδάκι, και αναλόγως της περιστάσεως παίρνει και διαφορετικές απαντήσεις. “Τίποτα, ένας παπούλης με κόκκινα που έχει ωραίο έλκυθρο με τάρανδο και έρχεται απο την Καισαρεία”. Η ούτε κάν αυτό. “Δεν ξέρω, πές μου τι δώρο θές να σου φέρει”. “Και ο Χριστός ποιός ήτανε που γεννήθηκε στη φάτνη; Ηταν καλός άνθρωπος;”. Δεν έχει σημασία αυτό λέει ο μπαμπάς ο σωστός ο προοδευτικός, ο ορθολογιστής, ο μορφωμένος, αυτός που δεν παρασύρεται απο μεταφυσικές σαχαλαμάρες και δεν μασάει το όπιο του λαού. “Ηταν ένας προφήτης”. “Και τι θα πεί προφήτης;”. “Ελα πάμε να βάλουμε ενα dvd που σου πήρα, κύττα, τραγουδάει η Παπαρίζου, σ’ αρέσει η Παπαρίζου”; Και γιατί τη λένε Παπαρίζου, παπάς ήτανε ο μπαμπάς της; Οχι, ρε τι παπάς, παπάς ο μπαμπάς της Παπαρίζου, μετανάστης ήτανε ο άνθρωπος, πήγε στη Σουηδία κάποια στιγμή να βρεί την τύχη του”. “Και ο Χριστούλης;”. Τι ο Χριστούλης; Τι σχέση έχει ο Χριστούλης πάλι; Μα είναι Χριστούγεννα μπαμπάκα, το λέει η λέξη, Χριστός και γέννα, γέννήθηκε ο Χριστός γι’ αυτό δε γιορτάζουμε; Οχι, δεν γιορτάζουμε γι’ αυτό ρε μάπα, γιορτάζουμε γιατί είναι διακοπές και δεν πάμε σχολείο ούτε δουλειά και μπορούμε και ξενυχτάμε, γι’ αυτό γιορτάζουμε. “Μα ο Χριστούλης μας είπε η δασκάλα, σταυρώθηκε για μάς όταν μεγάλωσε”. Θα την πνίξω τη δασκάλα τη μαλακισμένη, άκου τι πάει και λέει στα παιδιά το βούρλο, ποιός ξέρει τι σκατοαγάμητη είναι και θέλει να τα κάνει αλαφροϊσκιωτα. “Τον καρφώσανε στον σταυρό μπαμπά και του δίνανε χολή να πιεί ενώ διψούσε και τον κοροϊδεύανε και τον φτύνανε και τον τρυπάγανε με τα κοντάρια τους”. Πειθαρχικό θα την περάσω την πουτάνα, άκου τι τούς λέει, τ’ αγριεύει κιόλας, καρφιά και αίματα και βασανιστήρια, είναι ιστορίες αυτές για μιά παιδική ψυχούλα; “Ξέρεις τι είπε ο Θεός, μπαμπά, πούστειλε το περιστέρι στον Ιορδάνη ποταμό την ώρα που βαφτιζότανε ο Χριστός; Αυτός είναι ο γυιός μου ο αληθινός, έτσι είπε, μας τόπε η δασκάλα”. Δεν υπάρχει Θεός παιδί μου, μην ακούς την ηλίθια τη δασκάλα σου, οι άνθρωποι καθορίζουνε μόνοι τους τη μοίρα τους, αν περίμενα εγω απ’ το θεό δεν θα πήγαινες εσύ σε ιδιωτικό σήμερα ούτε θα είχαμε το μεγάλο μας Jeep το ωραίο, ούτε το μικρό τής μαμάς, ούτε το σπίτι στη Σκιάθο που τόσο σ’ αρέσει να παίζεις τα καλοκαίρια. Δουλειά παιδί μου, δουλειά και ανοιχτό μυαλό και τα μάτια σου δεκατέσσερα δεξιά και αριστερά μη σου φάει κανένας το ψωμί σου αγόρι μου, έχει γεμίσει ο κόσμος λαμόγια, αυτά έπρεπε να σας μαθαίνουνε, όχι για τον Χριστούλη κι’ αυτές τις σαχλαμάρες. “Δηλαδή δεν υπάρχει Χριστούλης”; Δεν είπα εγω πώς δεν υπάρχει, υπήρξε, είναι ιστορικό πρόσωπο. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. “Τότε γιατί με βάφτισε ο νονός μου Χριστιανό”; Επρεπε. Κάναμε βαφτίσια, καλέσαμε κόσμο, βγάλαμε τίς υποχρεώσεις μας, γιατί, ώραία δεν περάσαμε; Αντε τώρα, σκάσε και κάτσε εδώ να δείς το dvd. “Μα είναι Χριστουγεννιάτικο μπαμπά, λέει όλο τραγούδια για τον Χριστούλη και, κύττα, χτυπάνε οι καμπάνες στην εκκλησία και τα παιδάκια τραγουδάνε τα κάλαντα”. Φτάνει. Μη μιλάς άλλο. Κάτσε και σκάσε. Πρέπει να πάω να ντυθώ, θα βγούμε το βράδυ με τη μανούλα, θα βάλω και το καλό μου το κοστούμι και η μαμά το καλό της το φόρεμα και πολλή κολώνια. Θα μείνεις με την Μπουντρούμ την baby-sitter που δεν γιορτάζει σήμερα, είναι μουσουλμάνα. “Μούκανε δώρο ενα σταυρουδάκι και μιά εικονίτσα με τη φάτνη και τον Χριστούλη και την μαμά του την Παναγία μας και τον πατρυιό του τον Ιωσήφ η Μπουντρούμ. Μούπε να είμαι καλός Χριστιανός όπως είναι κι’ αυτή καλή Μουσουλμάνα για νάναι ευχαριστημένος ο μεγάλος Θεός που είναι ενας για όλους τούς ανθρώπους”. Ακούς η Μπουντρούμ; Ακούω να λές. Μεγάλο το μπέρδεμα πατριώτες - τι κάθομαι εγώ τώρα και το ψάχνω, τι θα πεί Χριστούγεννα και τι γιορτάζουν αυτοί που τα γιορτάζουν και άρες μάρες κουκουνάρες. Jingle bells, jingle bells, jingle all the way, εκεί είναι το ζήτημα…

16/12/2006 20:50 by zardav Posted in Κείμενα, Links, Μουσική | 6 Comments