Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών…
Περπατούσα προχτές σ’ ενα στενό Αθηναϊκο δρομάκι, ντάλα μεσημέρι, 2 η ώρα, με καύσωνα. Πολλές οι σκέψεις στο μυαλό μου, λεφούσι ολόκληρο. Ενας ήχος απο άλλες εποχές ήρθε και τις διέκοψε : Κάποιος άλλαζε σταθμούς σ’ ένα τρανζιστοράκι. Παραξενεύτηκα. Μου φάνηκε σαν ναρχότανε ο ήχος αυτός απο ενα άλλο αστέρι, απο εναν άλλον Χρόνο, παράλληλο. Σταμάτησα και κοίταξα γύρω μου να δώ απο πού ακουγότανε αυτή η υπόμνηση. Το βλέμμα μου οδηγήθηκε στο μικρό μπαλκονάκι όπου καθότανε ολομόναχη και αφηρημένη η γιαγιά με τ΄ασπρα μαλλιά, κρατώντας με τα δυό της χέρια το τρανζιστοράκι της. Της τόχε κάνει δώρο ο άντρας της ο Θόδωρος, πρίν παντρευτούνε ακόμα, για ν’ ακούει τραγούδια. Τ’ αγαπούσε πολύ τα τραγούδια απο μικρή η Κατερίνα… Μόλις είδε οτι την κοίταξα σαν να τρόμαξε κι’ εκλεισε αμέσως το τρανζίστορ. Αυτόματα απόστρεψα κι’ εγώ το βλέμμα και προχώρησα ελπίζοντας πώς δεν την τάραξα, δεν την ενόχλησα στην μεσημεριανή αυτή τελετουργία της. Πάνε κιόλας εξη δεκαετίες που τα πουλήσανε όλα στο χωριό και «αγοράσανε» αυτο το Θυρωρείο στην Αθήνα. Ο Θοδωρής της ανέλαβε επισήμως Θυρωρός με μισθό και ΙΚΑ κι’ εκείνη έπλενε, σφουγγάριζε, σιδέρωνε, δούλευε σκληρα σαν παραδουλεύτρα σε σπίτια, αλλά και σε δημόσια κτίρια, καθαρίστρια. Ηρθαν μετά, δόξα νάχει η Παναγία, τα δυό παιδιά, το ένα με δυό χρόνια διαφορά απο τ΄άλλο, πρώτα το κορίτσι, ύστερα το αγόρι. Κι’ εκείνη με τον Θόδωρο λές και τούς είχε δοθεί κάποια εντολή άνωθεν, αγωνιζόντουσαν, παλέυανε, δανειζόντουσαν, χρωστούσαν, ξεπληρώνανε – και μεγαλώνανε. Περνούσανε τα χρόνια, μαγείρευε η κυρία Κατερίνα παστίτσια και κοκκινιστά στίς γιορτές και τίς Κυριακές πήγαινε πάντα στην εκκλησία να παρακαλέσει για τα παιδιά της πρώτ’ απ’ όλα, για τον άντρα της και για όλους τους ανθρώπους. Κάποια στιγμή τα παιδιά μεγαλώσανε, διοριστήκανε στο Δημόσιο χάρη στα παρακάλια και τα δάκρυα της κυρίας Κατερίνας που χτύπησε όλες τις πόρτες για να το καταφέρει αυτό – να εξασφαλίσει ενα μισθό για τα βλαστάρια της, μια σιγουριά, νάχουνε να λαμβάνουνε μήνας μπάινει μήνας βγαίνει. Στο υπουργείο Οικονομικών διορίστηκε η Μαρία το 71 και η καρδούλα της το ξέρει τι τράβηξε μέχρι ν’ αποτινάξει απο πάνω της την ταμπέλλα «χουντικιά». Μέχρι που στην μεταπολίτευση πήγε ο Γιώργος, ο αδερφός της, και γράφτηκε κατ’ ευθείαν στο ΚΚΕ και κάπως ξελασπώσανε απο την «υβρι» σαν οικογένεια – αφού το παλληκάρι ήταν αριστερό, πώς να το κάνουμε τώρα δηλαδή; Μέχρι που διορίστηκε κι’ ο Γιώργος στον ΟΤΕ, επι ΠΑΣΟΚ, κι΄έκανε πιά η κυρία Κατερίνα τον Σταυρό της και όλο «δόξα τω Θεώ» και «δόξα τω Θεώ» μουρμούριζε απο μέσα της. Είχε έρθει επιτέλους και η σύνταξη του Θόδωρου και το εφ΄άπαξ και η Μαρία είχε παντρευτεί εναν συνδικαλιστή πολλά υποσχόμενο, τούς είχε χαρίσει το πρώτο εγγονάκι και είχε μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη όπου είχε διοριστεί ο σύζυγος «διευθυντής κεντρικού υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας» παρακαλώ. Τότε περίπου αγοράσανε κι’ αυτό εδω το δυαράκι με το μπαλκονάκι στον πρώτο όροφο και μετακομίσανε. Ούτε τρείς μήνες μετά πέθανε ξαφνικά ο Θόδωρος. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Ετσι έγραφε το χαρτί. Ο Γιώργος με τον μισθό του στον ΟΤΕ και τα συνδικαλιστικά του απομακρύνθηκε απ’ τη μάννα του και περνούσε να τη δεί Κυριακή παρα Κυριακή, να πάρει και κάνα φαγητό μαγειρεμένο απ’ τα χεράκια της. Τώρα πιά ήτανε μόνη, με τη σύνταξή της, το δυαράκι της, το καθημερινό της πρόγραμμα, την τηλεόραση – και το τρανζιστοράκι της για ν’ ακούει τραγούδια. Οχι, δεν ήταν δυστυχισμένη ούτε πικραμένη απο κανέναν και απο τίποτα. Το κατάλαβα γιατί σταμάτησα και κοίταξα πίσω μου και τα βλέμματα μας συναντήθηκαν και μου χαμογέλασε μ’ ενα χαμόγελο πολύ γενναιόδωρο. Της χαμογέλασα κι΄εγώ – και το τρανζιστοράκι ξαναπήρε μπρός : «Ολα σε θυμίζουν, απλά κι’ αγαπημένα, πράγματα δικά σου, καθημερινά…..», τραγουδούσε η Χαρούλα. Χωρίς παράσιτα. (Για το “ΑΡΘΡΟ” της Κυριακής 20 Ιουλίου 2008)
19/07/2008 20:42 by zardav Posted in Uncategorized | 8 Comments
Ασκηση ετοιμότητας
Εχω αφήσει να κρέμονται έτσι στον αέρα δύο εκκρεμότητες που με ενοχλούν έτσι που μετεωρίζονται πάνω απ’ το κεφάλι μου. Η μία είναι η Μύκονος και η άλλη είναι το βασικό ερώτημα τι κάνω εγω εδωπέρα, γιατί είμαι ζωντανός δηλαδή και δεν μ΄εχει φάει ακόμα το μαύρο χώμα. Η Μϋκονος δεν είναι απλώς ενα πολύ τουριστικό νησί. Είναι μια πολύ μυστήρια περιοχή όπου, στην περίπτωσή μου τουλάχιστον, συνεργούν διάφοροι μαγνητισμοί, ενέργειες, ηλεκτρομαγνητικά κύμματα, υπόγειες εντάσεις και ρεύματα, αποκαλύπτοντάς μου συνεχώς νέες διαστάσεις της εσωτερικής μου πραγματικότητας, σε συνδυασμό πάντα με τον ρεαλισμό όπως εξελλίσεται γύρω μου. Το νησί αυτό λοιπόν έχει την δύναμη να με πληγώνει βαθειά και να με κάνει πολύ ευτυχισμένο, όπως συνήθως συμβαίνει με τούς έρωτες. Κατα καιρούς το απορρίπτω μετά βδελυγμίας για να μην στεναχωριέμαι και πολύ γρήγορα επανέρχομαι συνηδητοποιοώντας πώς δεν είναι το νησί που στρέφεται (όπως νομίζω ο βλάξ) εναντίον μου, αλλά εγω που δεν μπαίνω στον κόπο να καταλάβω τι ζόρια περνάει. Αυτή τη φορά η συνάντησή μας ήταν απο τίς πιό ευτυχισμένες. Είναι περίεργο αλλά θυμάμαι όταν ήμουν ακόμα 15 χρονών ή 17 ή 25, πρίν 30 με 40 χρόνια δηλαδή, έκανα τις δικές μου προβολές στο μέλλον και προσπαθούσα να φανταστώ τον γιαλό, την πλατεία Αγίας Κυριακής, τα Τρία Πηγάδια, τον Πάνορμο, τον Αγιο Σώστη ή την Ανω Μερά, σ΄ενα μακρινό μέλλον, όταν εγω θάμαι 55 ή 75 ή 95 ας πούμε χρονών. Τώρα, αλλάζοντας πεζοδρόμιο και κοιτάζοντας το τοπίο απο την άλλη μεριά, την οπτική γωνία του Αρη του πενηνταπεντάρη, παρατήρησα πως δόξα τω Θεώ όλα είναι στη θέση τους, όλα ισχύουν και όλα έχουν το ίδιο βαθυτερο νόημα που είχανε κάποτε. Οχι μόνο δεν χάθηκε αυτό το νόημα, αλλά εμπλουτίστηκε κιόλας. Πέρασα πολύ καλά στη Μύκονο μέσα Ιουλίου και αυτό με έχει εντυπωσιάσει. Το απέφευγα πάντα το αγαπημένο μου νησί το καλοκαίρι και μόνο πρόπερσυ πήγα για μια διανυκτέρευση στα γενέθλιά μου, απ΄την Αντίπαρο μέσω Τήνου (όπου έχει γεννηθεί και η γιαγιά μου η Ελισάβετ), χωρίς καθόλου να κατέβω στη Χώρα όμως. Εμείνα πάνω στον Αγιο Λάζαρο, στην Χριστίνα και τον Θεαγένη - και απο εκεί ξανάφυγα για Αντίπαρο χωρίς να κοιτάξω πίσω μου ούτε για μια στιγμή, μη την πάθω σαν την γυναίκα του Λωτ. Και την προηγούμενη χρονιά είχα πάει νωρίς-νωρίς την άνοιξη, πρίν καταπλεύσει όλος ο στόλος του lifestyle, με όλα τα συμπαραμαρτούντα κι΄εμεινα δυό νύχτες σ’ ενα ωραίο σπίτι και πήγα και μέχρι την Ψαρού με τις ξαπλώστρες και τις σαμπανιέρες της (που δεν μου πάνε εμένα καθόλου, πάντα τα απέφευγα όλα αυτά με λύσσα) και πηγα κι’ εφαγα και βράδυ σ’ ενα μοδάτο ψαράδικο. Αλλα τότε ακόμα έπινα. Και με την πρώτη σταγόνα του κρασιού ήρθε και στάλαξε μέσα μου μια σιχαμένη μελαγχολία που αν μπορούσα να πάω να πνιγώ έτσι όπως ήμουνα, θα τόχα κάνει. Ευτυχώς δεν μπορούσα και ευτυχώς πάνω απο δυό χρόνια τώρα δεν έχω βάλει στο στόμα μου ούτε μια γουλιά μπύρα, πράγμα που με κάνει λιγότερο “μαλακό” και περισσότερο εναργή και συντονισμένο με τούς ρυθμούς του κόσμου. Ας μην φλυαρήσω επ’ αυτού περισσότερο ― η Μύκονος φέτος ήτανε ακριβώς ή ίδια Μύκονος που γνώρισα το 67, όταν πρωτοπήγα με τούς γονείς μου και τούς φίλους τους. Μιλάω για την ουσία βέβαια. Αυτή μετράει. Το σκηνικό έχει αλλάξει πολύ, έχει πυκνοκατοικηθεί κι’ εχει αλλαλιάσει απο το πολύ το χρήμα, αλλά εκείνο που δονεί “αυτό το κάτι μέσα μου το εντελώς δικό μου” (Σαββόπουλος, έτσι;), παραμένει αναλοίωτο σε ένταση, φωτεινότητα, καθαρότητα και αγάπη. Το πάρτυ του φίλου μου του Δημήτρη που (ξανα)παντρεύτηκε και βάφτισε τον γυιό του, το τρίτο του παιδί, ήτανε ενα μεγάλο πάρτυ στον Πάνορμο που θα μπορούσε να είχε γίνει ανα πάσαν στιγμήν ― μια γιορτή χαράς και πολλών ντεσιμπέλ σε χαμόγελα και φωτεινές παρουσίες, σωματικές , αισθηματικές και αγαπησιάρικες, όχι “κοσμικές”. Το “Δεσποτικό” όπου έμεινα, το ξενοδοχείο που έφτιαξε και φροντίζει προσωπικά η Αννα η Λόντου, έχει όλη την ενεργειακή κληρονομιά του “Κουνενή” (του πατέρα της) και του παλιότερου ξενοδοχείου του στα Τρία Πηγάδια όπου έχουμε φιλοξενηθεί εκατοντάδες ίσως φορές, παρέες-παρέες, τίς δεκαετίες του 70, του 80 αλλά και του 90. Τώρα δεν υπάρχει πιά το “Ξενοδοχείον Κουνενή” (έχει γίνει Carouzos και Lakis Gavalas και δεν ξέρω τι άλλο), αλλά το “Δεσποτικό” της Αννας, όπως και το άλλο της ξενοδοχείο στον Ορνό, ακόμα πιό σύγχρονο, έχουν κρατήσει όλη την ευγένεια και την έχουν μάλιστα αναβαθμίσει στίς απαιτήσεις των καιρών και τής διεθνούς “ακριβής” πελατείας που κατακλύζει το νησί και ζητάει πλέον πολλά - χωρίς να ξέρει και ακριβώς τι και γιατί, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Και, βέβαια, οι φίλοι, το σπουδαιότερο συστατικό μιας κοινωνίας ανθρώπινης, είναι εκεί και είναι καλά και μεγαλώνουνε ωραία και ζουμερά κι’ αυτοί και τα παιδιά τους - μια χαρά παιδιά με μια χαρά μανάδες και μπαμπάδες, χωρισμένους ή ξαναπαντρεμμένους ή πάντα μαζί. Και ο αέρας ο ευλογημένος, αυτό το μελτέμι που έτσι και σταματήσει να φυσάει ανάβεις και κορώνεις και δεν ξέρεις που να σταθείς, αυτή η ευλογία που χαϊδεύει (καμμιά φορά με πολλή δύναμη) όλα τα γύρω νησιά με επίκεντρο την μαγική Δήλο, έ, αυτή μας κυνηγάει δόξα τω Θεώ απ’ τον καιρό που η Ελισάβετ ήτανε παιδάκι και πιό παλιά, όταν η γιαγιά της Ελισάβετ γεννιότανε μέσα απ’ την μήτρα της δικιάς της μάννας και πάει λέγοντας πρός τα πίσω, πολύ πίσω, πάρα πολύ πίσω… Υπάρχει πάντα η άλλη εκκρεμότητα ― γιατί είμαι ζωντανός. Θα προσπαθήσω και σήμερα δουλεύοντας, ζώντας, διασκεδάζοντας, συζητώντας, γράφοντας, διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική, κολυμπώντας ή απλώς χαζεύοντας, να βρώ κάποια εξήγηση με ισχύ και κύρος, όχι για κανέναν άλλο λόγο, για να βοηθηθώ αν μη τι άλλο να ξεκαθαρίσω τούς στόχους μου και να εργαστώ πιό αποτελεσματικά για την επίτευξή τους. Αν και έχω την τρομερή υποψία οτι “αυτο το κάτι μέσα μου το εντελώς δικό μου” εργάζεται πρός την σωστή κατεύθυνση ούτως ή άλλως, είτε θέλω εγω να συνεργαστώ είτε όχι. Γιατί δόξα τω Θεώ ο Αγγελός μου είναι δυνατότερος απο τον Δαίμονά μου και στην δημιουργική τους πάλη επικρατεί τελικά πάντοτε ο πρώτος, χωρίς να λογοκρινει ή να δεσμεύει με οποιονδήποτε τρόπο το άλλο του μισό. Ακόμα και εκεί η αγάπη έχει πάρει το τιμόνι και δεν επιτρέπει τριβές που θα δημιουργούσαν σοβαρότερα προβλήματα απ’ αυτά που ήδη έχουν δημιουργηθεί - και έχουν αντιμετωπισθεί - μέσα στα χρόνια. Είμαι λοιπόν ζωντανός γιατί ακόμα προσπαθώ να αρθρώσω Φώς και αυτή είναι μια δύσκολη αλλά πολύ αποδοτική δουλειά. Αν τα καταφέρεις βέβαια. Αλλα κι’ αν δεν τα καταφερεις τουλάχιστον ξέρεις πως, έστω και λίγο, προσπάθησες - και όσο μεγαλώνεις βλέπεις οτι το λίγο είναι ήδη πολύ - δύσκολο. Γι’ αυτό το χαμόγελο εγκαθίσταται πιά μόνιμα στο πρόσωπό σου και στο βλέμμα σου, γιατί μπορείς επιτέλουςκαι διακρίνεις, αμυδρά έστω, το μονοπάτι. Φαίνεται. Είναι αυτό. Περπατιέται. Ολα αυτά μαζί, όσα έγραψα σήμερα, συνιστούν μιάν ασκηση ετοιμότητας. Αυτό πρέπει να είναι σαφές, αλλοιώς δεν διαβάζονται και δεν τα συνέχει κανένας συνειρμός. Είναι λέξεις που τοποθετούνται στη σειρά με τέτοιο τρόπο ώστε να ξεσκουριάζουν αφ’ ενός, αλλά και να προετοιμάζονται για τίς μεγάλες μάχες που έρχονται. Εκεί θα φανεί γιατί η Μύκονος παραμένει τόσο όμορφη και γιατί είμαι ακόμα ζωντανός. Στο τέλος. Δεν ξέρω. Ελπίζω.
15/07/2008 13:21 by zardav Posted in Uncategorized | 9 Comments
Μύκονος Ιούλιος 2008
Είμαι απο την Πέμπτη στο νησί, για πρώτη φορά στη ζωή μου χωρίς κρασιά, ποτά και ξενύχτια κι΄εχω κάνει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις γι’ αυτό το νησί που το ζω απο τα 14 μου χρόνια και που, στην ουσία δεν έχει αλλάξει. Η εισβολή του ΠΑΣΟκ το ξεπάτωσε για μια 25 ετία περίπου αλλά τώρα, σιγά-σιγά μοιάζει να ξαναβρίσκει την χαμένη του ταυτότητα. Εχω πάρα πολλά να γράψω γι’ αυτό το σύντομο ταξίδι μου το πολύ compact. Παρατήρησα πολλά και ενδιαφέροντα και έχω βγάλει κάποια συμπεράσματα που θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας. Οχι σήμερα το βράδυ όμως. Νυστάζω και θέλω να διαβάσω λίγο και να κοιμηθώ. Την Δευτέρα, νύχτα, απ΄την Αθήνα ίσως. Εχω μαζέψει πολύ πράμμα. Κι΄εχουμε και συνέχεια αύριο, γάμους και βαφτίσια και beach party. Στον γαμό και τα βαφτίσια δεν θά πάω, θα βαράει ακόμα ο ήλιος. Θα πάω όμως στο beach-party και ΕΚΕΙ θα κολυμπήσω για το γούρι των νεόνυμφων και τού γυιού τους, έστω και μόνος μου ( αν όλοι οι άλλοι είναι ΤΟΣΟ ξενέρωτοι που δεν πέφτουνε σε μια νυχτερινή μαγεμένη θάλασσα με μισό φεγγάρι κι αστέρια, κυριολεκτικά μαγευτική). Λεπτομέρειες όμως, όπως είπαμε, απο απόσταση - σε άλλο πόστ!
13/07/2008 1:48 by zardav Posted in Uncategorized | 14 Comments
Γιατί είμαι ζωντανός;
Μη σας φαίνεται παράξενο το ερώτημα. Είμαι ζωντανός για κάποιο λόγο, δεν είμαι ζωντανός επειδή με ξέχασε ο χάρος. Εχω κάτι να κάνω εδω πάνω στη Γή πρίν πάρω πράσινο φώς για αναχώρησση. Εντάξει, δεν βιάζομαι καθόλου να φυγω, αλλά πρέπει να ξέρω γιατί είμαι εδω, πρέπει να το μάθω οπωσδήποτε. Πρέπει να είναι σαφές αυτό. Και θέλει εσωτερική παρατήρηση αλλά και εξωτερική ματιά πολύ γερή για να εντοπίσεις τα σημαδάκια που θα σου αποκαλύψουνε την “αποστολή” σου. Είμαι εδω για κάποιο λόγο. Δεν μου το βγάζεις απ’ το μυαλό με τίποτα!
11/07/2008 23:58 by zardav Posted in Uncategorized | 6 Comments
H Siemens κάνει ωραίο παιχνίδι!
Αυτή η ιστορία με την Siemens και τα λεφτά της να δείτε που θα εξελιχτεί σε χιονοστιβάδα για το ΠΑΣΟΚ πρώτ’ απ’ ολα, για την κυβερνηση μετά και για την “Δημοκρατία” μας και τούς θεσμούς της στον τελικό λογαριασμό. Κάθονται όλοι σαν τούς χάνους και χαζεύουνε και δεν μπορούνε να κάνουνε ούτε μπρός ούτε πίσω διότι και μπρός και πίσω γκρεμός χάσκει και ρέμα βαθύ που σε καταπίνει εν ριπη οφθαλμού. Τεράστια η αμηχανία. Ολη η υποκρισία που βασιλεύει σχεδόν 30 χρόνια τώρα και είχε πιά γίνει αποδεκτή απο όλες τις “εξουσίες” με απίστευτο (και λίγο “τρομοκρατικό”) κυνισμό, μοιάζει τώρα να πνίγεται σε μια κουταλιά νερό γιατί η SIEMENS λέει πολύ απλά “σας τάχωσα για να πάρω τα έργα και εσείς τα πήρατε” και το “σύστημα” σύγκορμο ανατριχιάζει και εξοργίζεται και…απαιτεί και αποζημιώσεις εκατομυρίων ευρώ λέει απο την SIEMENS “γιατί εξέθεσε τον τόπο και χρησιμοποίησε δόλια μέσα για να κάνει τη δουλειά της”. Ο Τατούλης ξαφνικά μεταμορφώνεται σε αδιάφθορο και καβαλάει το άσπρο άλογο και καρφώνει το δόρυ του στον Καραμανλή ζητώντας του να απολύσει τον ξάδερφό του (Ο Λιάπης είναι πρώτος ξάδερφος του πρωθυπουργού, έτσι;) γιατί λέει η SIEMENS του έκλεισε δωμάτιο να πάει κάπου να δεί αγώνα με τον γυιό του, ποδόσφαιρο φαντάζομαι. Πληρώσανε με τίς κάρτες τους κι΄αυτός και ο γυιός του, αλλά κάτι έκανε η SIEMENS, τούς βρήκε καλό δωμάτιο εκεί που δεν υπήρχε τρύπα ας πούμε και κάτι τρέχει στα γυφτικα. Κυριολεκτικά στα γύφτικα. Ο Τσουκάτος πήγε ο άνθρωπος να ανοίξει το στόμα του και είπε “ναί, πήγα και πήρα ενα εκατομμύριο μάρκα και τάδωσα στο κόμμα”, αλλά κανείς δεν του δίνει σημασία,κάνουνε πως δεν τον ακούνε και κρυφά του λένε “τρελλάθηκες ρε σύντροφε, τι είν αι αυτά που λές, ποιό κόμμα, πήρε το κόμμα λεφτα απ¨την SIEMENS, το ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ της ΑΛΛΑΓΗΣ, των ΠΕΡΗΦΑΝΩΝ ΓΕΡΑΤΕΙΩΝ και της ΑΓΡΟΤΙΑΣ αυτού του τόπου; Χαμένα τάχεις;” Και προσπαθούν με διάφορα χαζά, ο Λιάπης και ο Λιάπης, να μεταθέσουνε το πρόβλημα απο κοτζάμ γάϊδαρο ελπίζοντας οτι θα κάτσουμε όλα τα βούρλα, εμείς που τούς ψηφίζουμε, να δούμε την ουρά του γαϊδουριού και να την περιεργαστούμε με μεγάλη περιέργεια για να δούμε πώς ακριβώς κλείστηκε το δωμάτιο του Λιάπη. Μαλακίες. Τώρα είναι που το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ο Τατούλης τώρα τι ακριβώς θέλει δεν έχουμε καταλάβει. Να γίνει Βεζύρης στη θέση του Βεζύρη, δύσκολο το βλέπω. Να ρίξει την κυβέρνηση; Μπά! Ξέρει οτι υπάρχει η καβάτζα Κουκοδήμου και οτι αυτή η ισχνή, έστω, αυτοδυναμία θα μπορέσει να διατηρηθεί λίγο ακόμα. Πόσο ακόμα θα μου πείτε; Και θάχετε δίκηο. Τα γκάλοπ, που τα υποτιμάμε μόνο οταν μας απογοητεύουν και τα κάνουμε παντιέρες και πλατφόρμα της πολιτικής μας αμα μας αρέσουν, λένε οτι τα δυό μεγάλα κόμματα πάνε κατα διαόλου. Δεν υπάρχει σύγκριση βέβαια μετάξυ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι ήδη μέσα στη χιονοστιβάδα και κατρακυλάει ευτυχώς σχετικά ψύχραιμα. Να δούμε που θα σκάσει. Στην απόλυτη και πλήρη διάλυσή του; Στην διχοτόμησή του; Στην εξέλιξη που πολύ κουβεντιάζεται και καθόλου τρελλή δεν μου φαίνεται - να το εξαφανίσει δηλαδή εντελώς ενα κόμμα επιχειρηματιών, τεχνοκρατών και άφθαρτων “πετυχημένων” σε διάφορούς τομείς, με γνώσεις και κύρος ο καθένας στο είδος του; Δε λέω “αλα Μπερλουσκόνι” γιατί ο ….Σίλβιο μου προκαλεί ανακατωσούρα, όπως όταν τρώω στρείδια και γυαλιστερές. Δεν είμαι φίλος. Αλλά η κυρία Αγγελοπούλου, ο Ανδρέας Βγενόπουλος, ο Οδυσσέα Κυριακόπουλος, Ο Κορρές, ο Κουτσολιούτσος, ο Σάλλας και πάρα πολλοί άλλοι θάρθει κάποια στιγμή που θα φανούν στον κόσμο πολύ πιό ελκυστικοί απ΄τούς Ζαχόπουλους, τούς Ακηδες, τούς Τσουκάτους, τούς Νεονάκηδες, τίς Μπουρμπούλιες και όλο αυτό το μαύρο σόϊ που έσανε με τα μούτρα στον μπεζαχτά και δεν προλαβαίνανε ούτε να “ενημερώσουν” κάπως βρε αδερφέ, να προφυλάξουνε κάπως τα νώτα τους. Απο την SIEMENS Ελληνάρες μου δεν γλυτώνετε γιατί είναι μια τεράστια επιχείρηση της μεγάλης και κωλοπετσωμένης “μητέρας-ΕΕ” και δεν μπορείτε να την απαξιώσετε όπως συνηθίζατε μέχρι τώρα. Πρίν ή μετά την καλοκαιρινή ραστώνη θα τα ξέρουμε όλα και, ποιός ξέρει, με 151 βουλευτές αυτοδυναμία (δανεική ουσιαστικά) εκ των οποίων ο 1 Κούκος διπλός (και Δήμος!) παιζόμενος με τρία καπέλλα σκάστά σαν μπόμπες πεντάφυλλες, πολύ πιθανόν να πάμε για βουλευτικές εκλογές για τρίτη φορά απο το 2004. Και τότε θα ζήσουμε μεγάλες ανατροπές : Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα κι΄αν θεωρήσουμε οτι τον διαλέγουν στα γκάλλοπ εκ του ασφαλούς αλλά στην κάλπη θα σκιαχτούνε να ψηφίσουν ΅τον Μικρό΅ (έτσι λένε οι “μεγάλοι”), θα ανέβει πάντως πολύ. Πολλοί Πασοκτζηδες που με τεράστια και δραματική θλίψη το πήραν (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!) απόφαση πως ο Αντρέας πέθανε και πως ο γυιός του είναι ενας εξαιρετικός καθηγητής πανεπιστημίου, κοσμοπολίτης και ευπρεπέστατος αλλά πάρα πολύ “λίγος”, θα πάνε οι μεν “αριστεροί” χαλαρα στον ΣΥΡΙΖΑ, οι δε πιό Σημιτικοί και νεοφιλελεύθεροι πρός την Νέα Δημοκρατία. Η Νέα Δημοκρατία θα χάσει απο την λαΊκη της βάση με τα χαμηλα εισδήματα που δν τα βγάζει πέρα στην καθημερινότητα και απο εκεί κάτι θα τσιμπήσει ο ΛΑΟΣ. Για Το ΚΚΕ δεν ξέρω. Δεν χωράει στον εγκέφαλό μου οτι υπάρχει ακόμα ούτε και έχω καταλάβει τι πρεσβευει, τι θέλει και τι θάκανε αν γινότανε κυβερνηση. Δεν μας ενδιαφερει όμως διότι έχει περιοριστεί σ΄αυτόν τον ρόλο του “γραφικού” και μοιάζει να το ευχαριστιέται. Εν ολίγοις : Η Μεταπολίτευση (1974-2008) τον έκλεισε τον κύκλο της. Τα κιτάπια επτασφράγιστα θα καταχωνιαστούνε πάλι στα υπόγεια και τούς σκληρούς δίσκους ίσως, για να τα βρούνε κάποτε οι “ιστορικοί”, αν ενδιαφερθουνε βεβαια. Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία. Τι έχουμε εμείς, στο πηγάδι κατουρησαμε και θα τιμωρούμαστε εσαεί με ευγενικά παιδιά που δεν ξέρουν τι θέλουνε να τον κάνουνε αυτον το τόπο και παραπέουνε σαν ζαλισμενα κοτόπουλα μεσα σ΄ενα ιδιατέρως σύνθετο περιβάλλον. Και τοπικό, και ΕυρωπαΪκο, αλλά και διεθνές επιτέλους - “βεβαίως-βεβαίως”, πούλεγε και ο Νέζερ, καλή του ώρα, στα “Χτυποκαρδια στο Θρανίο”…. (Φωτογραφια : Siemens Chief Executive Officer Peter Loescher addresses a news conference in Munich July 8, 2008.
(Michaela Rehle/Reuters)
08/07/2008 23:40 by zardav Posted in Uncategorized | 7 Comments
